Η Μυρσίνη Αριστείδου μάς μιλά για το «Κράτα με» που η Κύπρος στέλνει στα Όσκαρ, με πατέρα σε Β΄ ρόλο

Στην παράλογη γραφειοκρατία της πατρικής απουσίας, ο ενήλικος μπορεί να εξαφανιστεί χωρίς να καταθέσει ούτε μία δικαιολογία, ενώ το παιδί υποχρεώνεται να προσκομίσει κατανόηση, ωριμότητα και, κατά προτίμηση, συγχώρεση με το γνήσιο της υπογραφής. Στο «Hold Onto Me» ή «Κράτα με», η εντεκάχρονη Ίρις αναζητά τον πατέρα που απουσίαζε από τη ζωή της και τον βρίσκει σε ένα παλιό καρνάγιο της Λεμεσού, ανάμεσα σε σκάφη που περιμένουν επισκευή και σε συναισθηματικά συντρίμμια για τα οποία κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη. Ο Άρης φτάνει να δηλώσει μπροστά στην αστυνομία ότι η κόρη του δεν είναι δικό του πρόβλημα, χαρίζοντάς της μια φράση που μπορεί να χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή για να ξεφορτωθεί. Κι εμείς, με την απαράμιλλη ευκολία που διαθέτουμε να εξωραΐζουμε την ανθρώπινη ανεπάρκεια, θαυμάζουμε πόσο δυνατά γίνονται αυτά τα παιδιά, λες και η παιδική ηλικία είναι κάποιο αναθεματισμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης στην εγκατάλειψη.

Η Μυρσίνη Αριστείδου, που μεγάλωσε στη Λεμεσό και σπούδασε στο Pratt Institute και στο NYU Tisch School of the Arts, αφιέρωσε περισσότερο από μία δεκαετία στις σχέσεις πατέρα και κόρης, από τα «Semele» και «Aria» μέχρι το «Κράτα με», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της που κατέκτησε το Βραβείο Κοινού στο Sundance Film Festival 2026 και επιλέχθηκε ως η πρώτη επίσημη υποβολή της Κύπρου για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας. Με αφορμή την παρουσίασή της στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μίλησε στο Queen.gr και την Ανθή Μιμηγιάννη για τις οικογενειακές πληγές που κληροδοτούνται χωρίς τη συγκατάθεσή μας, τη μονογονεϊκή μητρότητα, το δικαίωμα ενός παιδιού να αρνηθεί τη συμφιλίωση και τη δική της περιπέτεια ζωής στα Ιμαλάια, που άλλαξε τη σχέση με τη μητέρα της. Η ίδια αφήνει χώρο στην ανθρώπινη μεταμέλεια και επιμένει ότι η κατανόηση δεν συνεπάγεται συγχώρεση. Και επειδή η συζήτηση έφτασε μέχρι τα Όσκαρ, καλό θα ήταν να εξηγήσουμε σε ορισμένους πατέρες ότι η εμφάνισή τους στη ζωή του παιδιού τους δεν συνιστά ερμηνεία Β΄ ανδρικού ρόλου, ώστε να περιμένουν και χειροκρότημα.

Κυρία Αριστείδου, οι ταινίες σας μοιάζουν να αναζητούν όσα οι άνθρωποι δυσκολεύονται να πουν για τον εαυτό τους. Εσείς ποια αλήθεια χρειάστηκε να αποδεχτείτε για να γίνετε η γυναίκα που είστε σήμερα; Ποια είστε;

Ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια που χρειάστηκε να αποδεχτώ είναι ότι δεν είμαστε ποτέ απολύτως αυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε. Υπάρχει πάντα μια απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, στην εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς και σε αυτό που πραγματικά βιώνουμε. Για πολλά χρόνια πίστευα ότι μεγαλώνοντας θα αποκτούσα περισσότερες βεβαιότητες. Συνειδητοποιώ όμως ότι συμβαίνει συχνά το αντίθετο. Όσο περισσότερο γνωρίζω τον κόσμο και τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι την πολυπλοκότητά μας. Και αυτή η αβεβαιότητα, αντί να με τρομάζει, με γοητεύει.

Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να ορίσω οριστικά ποια είμαι. Θεωρώ ότι ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία μεταμόρφωσης. Ίσως γι' αυτό κάνω κινηματογράφο. Όχι επειδή γνωρίζω τις απαντήσεις, αλλά επειδή έχω ανάγκη να θέτω ερωτήματα και μέσα από τη δημιουργία να κατανοώ λίγο καλύτερα την ανθρώπινη φύση.

01

04

Το πρώτο σας φωτογραφικό λεύκωμα, Mother India, το δημιουργήσατε μαζί με τη μητέρα σας. Ποιες αλήθειες για την οικογένεια ανακαλύπτει κανείς όταν βγαίνει από το οικογενειακό κάδρο και μοιράζεται τη θέση πίσω από τον φακό;

Ήμουν δεκαεπτά χρονών όταν ταξιδέψαμε μαζί με τη μητέρα μου στην Ινδία. Κατά τη διάρκεια εκείνου του ταξιδιού, στα Ιμαλάια, βρεθήκαμε σε μια κατάσταση όπου κινδύνεψε η ζωή μας. Ήταν μια εμπειρία που μας επηρέασε βαθιά.

Η μητέρα μου είχε ήδη δημιουργήσει φωτογραφικά βιβλία και πιστεύω πως ήθελε να φτιάξει το Mother India ως έναν τρόπο να επεξεργαστεί και ίσως να επουλώσει όσα είχαμε βιώσει εκεί. Όταν είδε τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει με φιλμ τότε, μου πρότεινε να το δημιουργήσουμε μαζί. Αναρωτιέμαι αν με αυτόν τον τρόπο ήθελε να με συμπεριλάβει και στη δική της διαδικασία επούλωσης.

Υπάρχει κάτι παράδοξο στην οικογένεια. Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουμε περισσότερο και ταυτόχρονα εκείνοι που δυσκολευόμαστε να δούμε έξω από τους ρόλους που τους έχουμε αποδώσει. Η φωτογραφία μάς επέτρεψε να συναντηθούμε διαφορετικά, ως δύο άνθρωποι που κοιτούσαμε τον ίδιο κόσμο, στο ίδιο ταξίδι, αλλά δεν βλέπαμε τα ίδια πράγματα. Ίσως μια από τις μεγαλύτερες πράξεις αγάπης είναι να επιτρέψουμε στους δικούς μας ανθρώπους να υπάρχουν πέρα από την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει γι' αυτούς.

Από τη Σεμέλη και την Άρια μέχρι το Κράτα με, τα κορίτσια στον κινηματογράφο σας αναλαμβάνουν δυσανάλογα μεγάλο μέρος της ευθύνης για τις σχέσεις τους με τους πατέρες τους. Πόσο επικίνδυνο είναι να θαυμάζουμε την ανθεκτικότητα ενός παιδιού, όταν αυτή αποτελεί συχνά το αποτέλεσμα μιας ενήλικης αποτυχίας;

Είναι πολύ σημαντική αυτή η διάκριση. Συχνά θαυμάζουμε τη δύναμη ενός παιδιού χωρίς να αναρωτιόμαστε γιατί χρειάστηκε να γίνει τόσο δυνατό. Η ανθεκτικότητα δεν αναιρεί τον πόνο της απόρριψης ή της εγκατάλειψης και δεν πρέπει να γίνεται άλλοθι για την ανεπάρκεια των ενηλίκων.

Αυτό όμως που με συγκινεί είναι ότι τα παιδιά, παρά την ευαλωτότητά τους, διατηρούν συχνά μια εκπληκτική ικανότητα να πιστεύουν στη δυνατότητα της αλλαγής. Εκεί όπου ο ενήλικας έχει ήδη αποφασίσει ότι μια σχέση είναι αδύνατη, το παιδί μπορεί ακόμη να διακρίνει μια πιθανότητα.

Πιστεύω βαθιά στην εξέλιξη του ανθρώπου. Κάθε γενιά έχει τη δυνατότητα να κατανοήσει κάτι που η προηγούμενη δεν μπόρεσε, να αναγνωρίσει τα τραύματα που κληρονόμησε και να προσπαθήσει να μην τα αναπαράγει. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα παιδί οφείλει να θεραπεύσει τους γονείς του. Η ευθύνη παραμένει στους ενήλικες όσο το παιδί μεγαλώνει. Όταν όμως ενηλικιωνόμαστε, πιστεύω ότι οι σχέσεις μας με τους γονείς οφείλουν να εξελίσσονται σε σχέσεις ισοτιμίας, όπου μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον ως ανθρώπους, πέρα από τους οικογενειακούς μας ρόλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να συμφιλιωθούμε, αλλά ότι έχουμε πλέον τη δυνατότητα να επιλέξουμε συνειδητά πώς θα σχετιστούμε με το παρελθόν μας, χωρίς να επαναλαμβάνουμε για πάντα την ιστορία που κληρονομήσαμε.

Η Ίρις επιμένει να διεκδικεί έναν πατέρα που αποφεύγει να αναλάβει τον ρόλο του. Πόσο χώρο αφήνουμε, όμως, στο δικαίωμα ενός παιδιού να πάψει να προσπαθεί; Και γιατί η συμφιλίωση θεωρείται σχεδόν αυτονόητα το ευτυχισμένο τέλος μιας οικογενειακής ιστορίας;

Δεν πιστεύω ότι η Ίρις θα επέμενε να πλησιάζει τον Άρη αν δεν διαισθανόταν ότι κάπου βαθιά μέσα του υπάρχει και από τη δική του πλευρά μια επιθυμία για σύνδεση, ακόμη κι αν εκείνος δεν ξέρει πώς να την εκφράσει. Η παρουσία του ξυπνά μέσα της μια περιέργεια και μια ανάγκη που ίσως ούτε η ίδια γνώριζε ότι είχε. Δεν τον αναζητά επειδή αισθάνεται υποχρεωμένη να σώσει τη σχέση τους, αλλά επειδή θέλει να γνωρίσει έναν άνθρωπο που αποτελεί μέρος της ίδιας της ύπαρξής της.

Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι δεν κινείται μόνο η Ίρις προς τον Άρη. Σταδιακά μετακινείται και εκείνος προς εκείνη. Μια σχέση προϋποθέτει δύο ανθρώπους. Όταν προσπαθεί μόνο ο ένας, δεν έχουμε πραγματικά σχέση, αλλά μια μοναχική προσπάθεια.

Η συμφιλίωση δεν αποτελεί αυτομάτως ένα ευτυχισμένο τέλος. Χρειάζεται αναγνώριση, αποδοχή και πραγματική αλλαγή. Και υπάρχουν σχέσεις που δεν μπορούν ή δεν χρειάζεται να συμφιλιωθούν. Δεν θεωρώ ότι το τέλος της ταινίας είναι οριστικά ευτυχισμένο. Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Είναι όμως ελπιδοφόρο, επειδή δύο άνθρωποι που μέχρι τότε υπήρχαν ο ένας για τον άλλον κυρίως μέσα από την απουσία, έχουν πλέον μια δυνατότητα να συνυπάρξουν.

Έχετε συνδέσει την απουσία της πατρικής φιγούρας με τη δυσκολία ενός παιδιού να κατανοήσει τα όρια. Δεν κινδυνεύει, ωστόσο, μια τέτοια αντίληψη να μετατρέψει τη μονογονεϊκή μητρότητα σε ένα διαρκές τεστ επάρκειας, ενώ ο γονέας που επέλεξε να απουσιάζει παραμένει στο απυρόβλητο;

Δεν πιστεύω ότι ένα συγκεκριμένο οικογενειακό σχήμα εγγυάται την ισορροπημένη ψυχική ανάπτυξη ενός παιδιού. Η παρουσία δύο γονέων δεν συνεπάγεται απαραίτητα συναισθηματική ασφάλεια, όπως και η παρουσία ενός μόνο γονέα δεν σημαίνει έλλειψη φροντίδας ή ορίων. Αυτό που θεωρώ ουσιαστικό είναι η ποιότητα της παρουσίας. Η συνέπεια, η αγάπη και η δυνατότητα ενός παιδιού να αισθάνεται ότι κάποιος το βλέπει, το ακούει και αναλαμβάνει την ευθύνη του.

Θα ήταν βαθιά άδικο η απουσία ενός γονέα να μετατρέπεται σε μέτρο της επάρκειας εκείνου που παραμένει. Ταυτόχρονα όμως, ακόμη και μια απουσία που ένα παιδί μπορεί να κατανοήσει λογικά, δεν παύει απαραίτητα να το επηρεάζει συναισθηματικά. Η κατανόηση δεν ακυρώνει την ανάγκη. Δεν υπάρχει μία συνταγή για την οικογένεια, ούτε άνθρωπος που μεγαλώνει χωρίς αντιφάσεις ή πληγές. Το σημαντικό είναι να προσφέρουμε στα παιδιά μια όσο το δυνατόν πιο συνειδητή και ουσιαστική παρουσία, ώστε να μη χρειάζεται να αντιμετωπίζουν μόνα τους τις δυσκολίες τους.

Ο Άρης δηλώνει μπροστά στην αστυνομία ότι η κόρη του δεν αποτελεί δικό του πρόβλημα. Επιλέγετε να τοποθετήσετε αυτή την ιδιωτική αποκήρυξη μπροστά σε έναν δημόσιο θεσμό. Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτή τη σκηνή, η αδυναμία ενός ανθρώπου να αναλάβει την ευθύνη του ή η κοινωνική άνεση με την οποία μπορεί να την αρνηθεί;

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η αντίφαση ανάμεσα σε αυτό που ένας άνθρωπος προσπαθεί να αρνηθεί και σε αυτό που με την ίδια την άρνησή του αποκαλύπτει. Ο Άρης καλείται να αναλάβει μια ευθύνη την οποία μέχρι τότε είχε καταφέρει να κρατήσει έξω από τη ζωή του. Η αντίδρασή του είναι μια πράξη δειλίας, αλλά και βαθιάς αμηχανίας. Δεν ξέρει πώς να υπάρξει ως πατέρας και αντί να παραδεχτεί αυτή την αδυναμία, προσπαθεί να αρνηθεί τον ίδιο τον ρόλο.

Το πιο σκληρό όμως δεν είναι ότι τα λόγια του ακούγονται μπροστά στους αστυνομικούς. Είναι ότι τα ακούει η ίδια του η κόρη. Ένας ενήλικας μπορεί να ξεχάσει μια φράση που είπε σε μια στιγμή φόβου ή θυμού. Για ένα παιδί όμως, η ίδια φράση μπορεί να γίνει μέρος της εικόνας που σχηματίζει για τον εαυτό του. Η ευθύνη δεν εξαφανίζεται επειδή αρνούμαστε να την αναγνωρίσουμε. Συχνά απλώς μεταφέρεται στον άνθρωπο που έχει τη μικρότερη δυνατότητα να την αντέξει.

Το καρνάγιο του Κράτα με είναι ένας χώρος όπου επισκευάζονται σκάφη, ενώ δύο άνθρωποι επιχειρούν να επιδιορθώσουν μια σχέση σχεδόν κατεστραμμένη. Πιστεύετε ότι η εμμονή μας να «φτιάχνουμε» τις οικογένειες κρύβει μερικές φορές την αδυναμία μας να δεχτούμε πως ορισμένες απώλειες δεν αποκαθίστανται;

Το καρνάγιο με συγκίνησε επειδή είναι ένας χώρος όπου η φθορά και η φροντίδα συνυπάρχουν. Εκεί τίποτα δεν επισκευάζεται μαγικά. Χρειάζονται χρόνος, υπομονή και εργασία. Και ακόμη κι έτσι, ένα σκάφος που επισκευάζεται δεν επιστρέφει ποτέ ακριβώς στην προηγούμενη κατάστασή του. Κουβαλά την ιστορία όσων του συνέβησαν.

Νομίζω πως κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις ανθρώπινες σχέσεις. Συχνά επιθυμούμε να επιστρέψουμε σε μια ιδανική κατάσταση, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν αυτή υπήρξε ποτέ πραγματικά. Πολλές φορές δεν πενθούμε μόνο αυτό που χάσαμε, αλλά και αυτό που θα θέλαμε να είχαμε ζήσει και δεν μας δόθηκε ποτέ.

Ο θάνατος του πατέρα του Άρη τον κάνει να συνειδητοποιήσει πολλά για τον ίδιο και για τη σχέση με τον πατέρα του, όπως και για τη σχέση του με τον δικό του ρόλο ως πατέρα. Σε προσωπικό, πνευματικό επίπεδο, αντιλαμβάνομαι τον θάνατο όχι ως ένα απόλυτο τέλος, αλλά ως μια μεταμόρφωση της ενέργειας. Πιστεύω ότι κάθε απώλεια δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα για όσους μένουν πίσω. Το πένθος, η απώλεια και η αντίληψη αυτής της διαδικασίας δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα, μια νέα ενέργεια.

Για να υπάρξει ουσιαστική επανασύνδεση λοιπόν, χρειάζεται πρώτα να αναγνωριστεί το πένθος και η απώλεια. Ο χρόνος που χάθηκε δεν επιστρέφει. Η παιδική ηλικία που δεν μοιράστηκαν η Ίρις και ο Άρης δεν μπορεί να ανακτηθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο.

01

06

Στη Λεμεσό των ψηλών κτιρίων και της τουριστικής ανάπτυξης επιλέξατε ένα παλιό καρνάγιο, μακριά από τη γυαλισμένη εικόνα της πόλης. Ποιο είναι το πολιτικό τίμημα μιας αισθητικής που εξαφανίζει όσα δεν θεωρεί αρκετά ελκυστικά; Και τι απομένει από τη συλλογική μνήμη μιας πόλης που προσπαθεί διαρκώς να μοιάσει με κάποια άλλη;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η αλλαγή θεωρείται σχεδόν αυτονόητα συνώνυμη της εξέλιξης. Όμως δεν είναι κάθε αλλαγή πρόοδος. Η Λεμεσός μεταμορφώνεται με εντυπωσιακή ταχύτητα. Και μαζί με το αστικό της τοπίο μεταμορφώνεται και η ταυτότητά της. Δεν είμαι αντίθετη στην ανάπτυξη. Πιστεύω βαθιά στην εξέλιξη. Με προβληματίζει όμως η ιδέα ότι για να προχωρήσουμε προς το μέλλον, πρέπει να εξαφανίσουμε τα ίχνη όσων προηγήθηκαν.

Το καρνάγιο ήταν ένας ζωντανός χώρος γεμάτος ανθρώπινη παρουσία και ιστορία. Δεν με ενδιέφερε ως νοσταλγικό σκηνικό, αλλά ως ένας τόπος με τη δική του αλήθεια και ομορφιά. Σήμερα, ακόμη κι αυτό δεν βρίσκεται πια εκεί. Η συλλογική μνήμη δεν υπάρχει μόνο στα μνημεία. Υπάρχει στους ανθρώπους, στις καθημερινές συνήθειες και στους χώρους όπου εκτυλίχθηκαν ζωές. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει σε μια κοινωνία όταν αρχίζει να αντιμετωπίζει το παρελθόν της όχι ως μέρος της ταυτότητάς της, αλλά ως εμπόδιο στην εικόνα που θέλει να παρουσιάσει.

Η Maria Petrova βρέθηκε για πρώτη φορά μπροστά σε κινηματογραφική κάμερα, ενώ η δική σας κάμερα πλησιάζει επίμονα το πρόσωπό της. Τι δεν δικαιούται ποτέ ένας σκηνοθέτης να ζητήσει από ένα παιδί, ακόμη κι αν αυτό θα του χάριζε την πιο συγκλονιστική σκηνή της καριέρας του;

Ένας σκηνοθέτης δεν δικαιούται ποτέ να θυσιάσει την ψυχική ασφάλεια ενός παιδιού για την αλήθεια μιας σκηνής. Όσο σημαντική κι αν είναι η τέχνη, δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία από τον άνθρωπο που συμμετέχει στη δημιουργία της. Υπάρχει άλλωστε ένα παράδοξο στον κινηματογράφο. Αναζητούμε διαρκώς την αλήθεια, ενώ εργαζόμαστε μέσα σε έναν κόσμο που από τη φύση του είναι κατασκευασμένος. Η συγκίνηση μπορεί να είναι αληθινή χωρίς να χρειάζεται να προέρχεται από πραγματικό τραύμα.

Η Μαρία έφερε στον ρόλο κάτι που δεν μπορούσα ούτε να κατασκευάσω ούτε να της διδάξω. Τη δική της μοναδική παρουσία, τον δικό της τρόπο να παρατηρεί και να αντιδρά στον κόσμο. Η δουλειά μου δεν ήταν να της αποσπάσω ένα συναίσθημα, αλλά να δημιουργήσω ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης όπου θα μπορούσε να εξερευνήσει τον ρόλο της με ασφάλεια και ελευθερία. Η εμπιστοσύνη ενός παιδιού είναι πάντοτε σημαντικότερη από οποιαδήποτε σκηνή.

Το Κράτα με κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο Sundance. Πόσο εύκολα μπορεί η συγκίνηση στην κινηματογραφική αίθουσα να μας κάνει να συγχωρήσουμε έναν πατέρα που στην πραγματική ζωή θα κρίναμε πολύ αυστηρότερα;

Ίσως μια από τις μεγαλύτερες δυνατότητες του κινηματογράφου είναι ότι μας επιτρέπει να κατοικήσουμε, έστω για λίγο, μέσα στις αντιφάσεις ενός άλλου ανθρώπου.

Στην πραγματική ζωή βιαζόμαστε να κρίνουμε συχνά τους ανθρώπους μέσα από τις συνέπειες των πράξεών τους. Ο κινηματογράφος όμως μπορεί να μας επιτρέψει να δούμε πέρα από μια πράξη, τον άνθρωπο που την έκανε. Όχι για να τον απαλλάξουμε από την ευθύνη του, αλλά για να κατανοήσουμε την ανθρώπινη φύση του. Η κατανόηση δεν είναι συνώνυμη της συγχώρεσης. Μπορώ να αισθανθώ συμπόνια για έναν άνθρωπο χωρίς να δικαιολογώ τον πόνο που προκάλεσε. Δεν ζητώ από τον θεατή να συγχωρήσει τον Άρη, αλλά να τον δει στις αντιφάσεις του, χωρίς να του επιβάλω μια συγκεκριμένη ηθική ετυμηγορία.

Το Βραβείο Κοινού στο Sundance ήταν βαθιά συγκινητικό, επειδή αυτή η πολύ συγκεκριμένη ιστορία κατάφερε να συναντήσει ανθρώπους με διαφορετικές εμπειρίες. Ίσως αυτή να είναι και μια από τις ομορφότερες δυνατότητες της τέχνης. Δεν μας ζητά απαραίτητα να συμφωνήσουμε, αλλά μας επιτρέπει να αισθανθούμε και να μοιραστούμε κάτι πέρα από τα όρια της δικής μας εμπειρίας.

Κυρία Αριστείδου, έχετε περιγράψει το Κράτα με ως ολοκλήρωση μιας κινηματογραφικής τριλογίας για τις σχέσεις πατέρα και κόρης. Ύστερα από περισσότερο από μία δεκαετία αναμέτρησης με αυτό το θέμα, ποια αλήθεια εξακολουθεί να σας αντιστέκεται; Και ποια ιστορία θα θέλατε να αφηγηθείτε τώρα, ακόμη κι αν δεν αισθάνεστε απολύτως έτοιμη να την αντιμετωπίσετε;

Ίσως το ερώτημα που εξακολουθεί να με απασχολεί είναι γιατί, ενώ η ανάγκη μας για αγάπη και σύνδεση είναι τόσο βαθιά ανθρώπινη, δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να είμαστε πραγματικά παρόντες ο ένας για τον άλλον. Υπάρχει κάτι παράδοξο στην ανθρώπινη φύση. Επιθυμούμε να μας γνωρίσουν, αλλά φοβόμαστε να αποκαλυφθούμε. Θέλουμε να αγαπηθούμε, αλλά συχνά υψώνουμε οι ίδιοι τα εμπόδια που μας κρατούν μακριά από την αγάπη.

Η Σεμέλη, η Άρια και το Κράτα με υπήρξαν τρεις διαφορετικές απόπειρες να κατανοήσω αυτή την αντίφαση. Και έπειτα από περισσότερο από μια δεκαετία με αυτούς τους χαρακτήρες, δεν ξέρω αν έχω καταλήξει σε κάποια οριστική αλήθεια.

Μετά από αυτό το κινηματογραφικό τρίπτυχο, αισθάνομαι την ανάγκη να εξερευνήσω νέους κόσμους, χαρακτήρες και ερωτήματα που με προκαλούν και διευρύνουν την αντίληψή μου, δίνοντάς μου χώρο να εξελίσσομαι τόσο ως άνθρωπος όσο και ως δημιουργός.