10 τραγούδια - σταθμοί στην πορεία του Γιώργου Μαζωνάκη & το δικό του προσωπικό αγαπημένο

Πριν γίνει ο Γιώργος Μαζωνάκης που ήξερε και αγαπούσε όλη η Ελλάδα, ο Μαζώ μας, πριν μετατραπεί στο «Παιδί της νύχτας», πριν τραγουδήσει για «Κάθε βράδυ του Σαββατου» όταν «Τέσσερις πήγε, πριν μιλήσει για το «Gucci φόρεμα» και το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», υπήρχε ένα νέο παιδί που τραγουδούσε στην «Παριζιάνα» της Πάτρας.

«Είμαστε μαζί σου Γιώργο»: Οι αντιδράσεις για τη συνέντευξη Μαζωνάκη και οι 3 αποκαλύψεις του

Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη στα 54 του χρόνια: Η τελευταία του εμφάνιση

«Δεν μου λείπουν άνθρωποι απ' τη ζωή μου» λέει ο Μαζωνάκης στα γενέθλιά του & έχει «Επιπτώσεις»

Εκεί τον είδε στις αρχές της δεκαετίας του '90 ο Νίκος Μουρατίδης και λίγο αργότερα θα ερχόταν το πρώτο δισκογραφικό συμβόλαιο και θα ξεκινούσε μια πορεία που έμελλε να αφήσει το δικό της, απολύτως αναγνωρίσιμο αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι.

«Αυτά τα μάτια κοίτα τα θολά», τραγούδησε χρόνια αργότερα και ίσως σήμερα να είναι ένας από εκείνους τους στίχους που ακούγονται αλλιώς.

Από την «Παριζιάνα» μέχρι σήμερα, αυτά είναι 10 τραγούδια που δεν καταγράφουν απλώς τις μεγαλύτερες επιτυχίες του αλλά αφηγούνται την ιστορία του Γιώργου Μαζωνάκη.

Κι αν κάτι έκανε τον Μαζωνάκη διαφορετικό, ήταν ότι δεν προσπάθησε ποτέ να χωρέσει ακριβώς σε αυτό που περιμέναμε από έναν λαϊκό τραγουδιστή, μπορούσε να τραγουδήσει τον καημό της νύχτας και λίγο αργότερα να εμφανιστεί με ένα look που θα συζητούσε όλη η Ελλάδα, να ενώσει το λαϊκό με τη rap, να συνεργαστεί με τους Goin' Through, να κάνει το «Gucci φόρεμα» pop culture στιγμή και δεκαετίες αργότερα, να ξανασυναντήσει μια εντελώς νέα γενιά μέσα από τη συνεργασία με τον APON. Μπορούσε να μτατρέψει την ακούσια νοσηλεία του παραμονή της Παναγιάς σε δήλωση αναγέννησης και να ερμηνεύσει πως μπορεί να είναι τρελός, με εκείνα τα μάτια τα θολά που το μόνο που ήθελαν ήταν αγάπη και αποδοχή.

Από τη Νίκαια και την «Παριζιάνα» μέχρι τις τελευταίες του επιτυχίες, αυτά τα τραγούδια αγάπησε ο ίδιος και εμείς, όχι απαραίτητα τα 10 μεγαλύτερα hits του αλλά εκείνα που μπορούν να αφηγηθούν την ιστορία του.

1. «Ανήκω σε μένα» – 1994

«Ανήκω σε μένα».

Τρεις λέξεις που, εκ των υστέρων, μοιάζουν σχεδόν με καλλιτεχνικό μανιφέστο για έναν άνθρωπο που πέρασε περισσότερα από 30 χρόνια αρνούμενος να γίνει ακριβώς αυτό που περίμεναν οι άλλοι από εκείνον. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1994 στο album «Με τα μάτια να το λες», σε μουσική Νίκου Τερζή και στίχους Πάνου Φαλάρα. Ήταν ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του Μαζωνάκη, μετά το «Μεσάνυχτα και κάτι» του 1993, και εκείνος που άρχισε να κάνει το όνομά του πραγματικά γνωστό στο ευρύ κοινό.

Το «Ανήκω σε μένα» έχει ακόμη μία σημασία: σε παλιότερη συνέντευξή του, όταν ο Μαζωνάκης κλήθηκε να ξεχωρίσει τραγούδια του που τον είχαν σημαδέψει, ήταν ένα από εκείνα που επέλεξε και ίσως δεν είναι τυχαίο.

2. «Τρεις το πρωί» – 1994

Από τον ίδιο δίσκο έρχεται και ένα ακόμη τραγούδι που ο ίδιος είχε συμπεριλάβει ανάμεσα σε εκείνα που τον σημάδεψαν.

Αν έπρεπε να βάλεις ώρα στη μουσική του Μαζωνάκη, πιθανότατα δεν θα ήταν ποτέ δώδεκα το μεσημέρι, ήταν εκείνες οι ώρες οι μικρές (κάπως έτσι τις τραγούδησε αργότερα) που τελειώνει η διασκέδαση και μένει μόνο αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι, ήταν το Τέσσερις Πήγε που ήρθε μετά, αυτό το μείγμα νύχτας, μοναξιάς, έρωτα και υπερβολής θα ακολουθούσε μεγάλο μέρος της δισκογραφίας του.

3. «Μου λείπεις» – 1996

Δύο χρόνια αργότερα έρχεται το «Μου λείπεις».

Το ομώνυμο album κυκλοφόρησε το 1996 από την Polydor και το τραγούδι, σε μουσική Νίκου Τερζή και στίχους Αντώνη Παππά, εξελίχθηκε σε μία από τις χαρακτηριστικές επιτυχίες εκείνης της πρώτης περιόδου του.

Ο Μαζωνάκης έχει πλέον φύγει από το στάδιο του πολλά υποσχόμενου νέου τραγουδιστή. Έχει αποκτήσει κοινό και, κυρίως, έχει αρχίσει να αποκτά ταυτότητα. Μια φωνή με γρέζι που δεν χρειαζόταν να είναι «τέλεια» για να σε κάνει να πιστεύεις αυτό που τραγουδούσε.

4. «Παιδί της νύχτας» – 1997

Αν υπάρχει ένας τίτλος που θα μπορούσε να συνοψίσει ολόκληρη την καλλιτεχνική περσόνα του Μαζωνάκη, ίσως είναι αυτός.

Το ομώνυμο album κυκλοφόρησε το 1997 και έγινε πλατινένιο. Στον δίσκο βρίσκονταν τραγούδια όπως τα «Εδώ», «Φταίνε οι νύχτες», «Μια συγνώμη δε φτάνει» και «Ζηλεύω». Το «Παιδί της νύχτας», σε μουσική Τάκη Μπουγά και στίχους Γιώργου Παυριανού, αποδείχθηκε όμως πραγματικά διαχρονικό.

Τόσο, ώστε περισσότερα από 25 χρόνια αργότερα να επιστρέψει μέσα από τη συνεργασία του Μαζωνάκη με τον APON. Η νέα εκδοχή ένωσε τον καλλιτέχνη που σημάδεψε τη νύχτα των '90s με έναν δημιουργό μιας γενιάς που τότε δεν είχε ακόμη γεννηθεί.

5. «Ζηλεύω» – 1997

Από το «Παιδί της νύχτας» κρατάμε και το «Ζηλεύω». Γιατί αν το προηγούμενο τραγούδι περιέγραφε την εικόνα του, το «Ζηλεύω» αποτύπωνε την άλλη μεγάλη δύναμη του Μαζωνάκη: τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να πάρει ένα απολύτως λαϊκό συναίσθημα και να το κάνει τραγούδι που χορεύουμε τριάντα χρόνια τώρα.

6. Εδώ- 1997

Το «Εδώ» ανήκει στο «Παιδί της νύχτας», αλλά αξίζει μια θέση σε αυτή τη δεκάδα για έναν ακόμη λόγο: για την εικόνα που το συνόδευσε.

Το video clip του τραγουδιού ήταν ρηξικέλευθο για τα δεδομένα της ελληνικής λαϊκής σκηνής των '90s. Ο Γιώργος Μαζωνάκης έπαιζε ήδη με την εικόνα, τη μόδα και τα όρια του πώς «έπρεπε» να παρουσιάζεται ένας λαϊκός τραγουδιστής, πολύ πριν αυτό γίνει σχεδόν αυτονόητο για τους καλλιτέχνες της επόμενης γενιάς ενώ κάπου εδώ αρχίζει να διαμορφώνεται ακόμη πιο καθαρά ο Μαζωνάκης που θα γνωρίζαμε τα επόμενα χρόνια: ένας καλλιτέχνης για τον οποίο το styling και το video clip δεν ήταν απλώς το περιτύλιγμα ενός τραγουδιού, αλλά κομμάτι της ίδιας της αφήγησής του.

7. «Θέλω να γυρίσω στα παλιά»

Και ξαφνικά ο Μαζωνάκης συναντά τους Goin' Through. Η συνεργασία ήταν πολύ περισσότερο από ένα απρόσμενο crossover. Έφερε μαζί δύο διαφορετικούς μουσικούς κόσους και δημιούργησε ένα τραγούδι που τελικά έμεινε ως ένα από τα πιο νοσταλγικά της εποχής του.

Τη μουσική έγραψαν ο Τάκης Μπουγάς και ο Μιχάλης Παπαθανασίου και τους στίχους ο Νίκος Βουρλιώτης.

Και εδώ ο Μαζωνάκης δεν τραγουδά απλώς γενικά για «τα παλιά», επιστρέφει στη Νίκαια, στην Κοκκινιά, στον Πειραιά, στη γειτονιά, στα μέρη από τα οποία ξεκίνησε.

8. «Το Gucci φόρεμα» – 2003

Αν υπάρχει μία στιγμή που ο Μαζωνάκης έδειξε ότι δεν φοβόταν καθόλου να γίνει θέμα συζήτησης, είναι αυτή. Το 2003 κυκλοφορεί το «Σάββατο», με παραγωγό τον Φοίβο, και πρώτο τραγούδι του album είναι «Το Gucci φόρεμα», τραγούδι σημάδι σωστό της Pop κουλτούρας.

Σήμερα μπορεί να μοιάζει σχεδόν αυτονόητο ένας mainstream λαϊκός καλλιτέχνης να παίζει με διαφορετικά είδη και με τη μόδα αλλά το 2003 δεν ήταν και ο Μαζωνάκης είχε ήδη καταλάβει κάτι που αργότερα θα γινόταν κανόνας της pop εποχής: το τραγούδι δεν τελειώνει όταν τελειώνει η μουσική. Υπάρχει η εικόνα, το styling, το video clip, η στιγμή που γίνεται μέρος της κουλτούρας.

Το «Gucci φόρεμα» ήταν ακριβώς αυτό.

9. «Σάββατο» – 2003

Στον ίδιο δίσκο βρίσκεται και το «Σάββατο» και εδώ πλέον μιλάμε για τον Μαζωνάκη των 00s στην πιο χαρακτηριστική του μορφή.

Το album περιλάμβανε μεταξύ άλλων τα «Gucci φόρεμα», «Φοβερή», «Νικοτίνη», «Πού να πάω», «Έφυγες» και «Σάββατο».

Είναι η εποχή που ο Μαζωνάκης δεν είναι απλώς ένας από τους δημοφιλείς λαϊκούς τραγουδιστές αλλά μετατρέπεται στον απόλυτο σύγχρονο λαϊκό star.

10. «Τρελός» – 2015

Χρονολογικά, το «Τρελός» θα έπρεπε να βρίσκεται αρκετά νωρίτερα σε αυτή τη λίστα αλλά σήμερα πρέπει να είναι τελευταίο.

Κυκλοφόρησε το 2015 μέσα από το album «Το παράξενο με μένα», σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους Νίκου Γρίτση και ξεκινούσε με πέντε λέξεις:

«Αυτά τα μάτια κοίτα τα θολά».

Μάτια που, όπως συνέχιζε το τραγούδι, είχαν «δει πολλά». Σήμερα ο στίχος δεν χρειάζεται καμία επιπλέον ερμηνεία.

Για περισσότερα από 30 χρόνια, ο Γιώργος Μαζωνάκης τραγούδησε τη νύχτα, τους έρωτές μας, την απόρριψη, τη μοναξιά, τη ζήλια, την τρέλα, τη γειτονιά και εκείνη την παράξενη ανάγκη που έχουμε όλοι κάποια στιγμή να γυρίσουμε στα παλιά και ίσως τελικά αυτό να είναι το παράξενο με τον Μαζωνάκη.

Ότι σήμερα μπορείς να πατήσεις play σε ένα τραγούδι του 1994, του 2003, του 2015 ή του 2023 και να ξέρεις ποιος τραγουδά πριν καν χρειαστεί να δεις το όνομά του.