Ο James Gandolfini θα γινόταν 65 ετών αλλά για εμάς θα είναι πάντα ο Tony Soprano

Αν έχεις αγαπήσει πραγματικά τη σειρά The Sopranos, υπάρχουν στιγμές που ακόμα και σήμερα ακούς μέσα στο κεφάλι σου τον Tony Soprano να λέει ένα από τα αμέτρητα «What the fuck» του. Με εκείνο το βλέμμα, εκείνη την ανάσα, εκείνη τη χαρακτηριστική προφορά του New Jersey που έκανε ακόμα και δύο λέξεις να μοιάζουν με ολόκληρη σκηνή. Γιατί για τον μέσο millennial ο James Gandolfini θα είναι πάντα ο Tony. Όχι επειδή δεν έκανε τίποτα άλλο στην καριέρα του, αλλά γιατί υπάρχουν ηθοποιοί που παίζουν έναν εμβληματικό ρόλο και υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται ο ρόλος.

Την αυτοβιογραφία του James Gandolfini θα την μισούσε και ο ίδιος και ο Tony Soprano

Στις 18 Σεπτεμβρίου ο James Gandolfini θα γινόταν 65 ετών όμως έφυγε στα 51 του και μαζί του χάθηκαν όλοι εκείνοι οι ρόλοι που δεν πρόλαβε να παίξει. Ο Tony όμως έμεινε. Με τη ρόμπα του, το πούρο του, τις κρίσεις πανικού, τις εκρήξεις θυμού, τις ατελείωτες συνεδρίες με την Dr. Melfi και φυσικά ένα «What the fuck» έτοιμο για κάθε περίσταση.

Έμεινε γιατί ο Gandolfini κατάφερε κάτι που ελάχιστοι ηθοποιοί πετυχαίνουν: να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα που δεν γερνάει μαζί με τη σειρά αλλά κάθε νέα γενιά που ανακαλύπτει το The Sopranos, ανακαλύπτει ξανά και εκείνον.

Ο Tony δεν μοιάζει σήμερα με έναν τηλεοπτικό ήρωα μιας άλλης εποχής. Τα memes υπάρχουν παντού, οι σκηνές του ανακυκλώνονται στο TikTok, νέες γενιές ανακαλύπτουν το The Sopranos και εκείνος εξακολουθεί να είναι ένας από τους χαρακτήρες που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τηλεόραση και αυτό δύσκολα θα είχε συμβεί χωρίς τον Gandolfini.

Δεν έπαιξε απλώς έναν μαφιόζο

Πριν από το The Sopranos, ο James Gandolfini δεν ήταν ο κλασικός πρωταγωνιστής του Hollywood μιας και είχε ήδη εμφανιστεί σε ταινίες όπως τα True Romance, Crimson Tide και Get Shorty, συνήθως σε δεύτερους ρόλους και είχε εκείνη την επιβλητική παρουσία που μπορούσε εύκολα να τον εγκλωβίσει στον «σκληρό τύπο».

Ο Tony Soprano θα μπορούσε επίσης να είχε μείνει εκεί. Ένας βίαιος άνδρας. Ένας μαφιόζος. Ένας άνθρωπος που απατά τη γυναίκα του, σκοτώνει, εκφοβίζει, χειραγωγεί.

Ο Gandolfini, όμως, κατάφερε κάτι πολύ πιο δύσκολο: μας έκανε να κοιτάξουμε πίσω από όλα αυτά.

Ο Tony μπορούσε μέσα σε λίγα λεπτά να είναι τρομακτικός και μετά σχεδόν ένα ευαίσθητο παιδί. Να ξεσπάσει με απίστευτη βία και λίγο αργότερα να καταρρεύσει. Να είναι ο άνθρωπος που όλοι φοβούνται και ταυτόχρονα εκείνος που κάθεται απέναντι από την ψυχοθεραπεύτριά του προσπαθώντας να καταλάβει γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί τη μητέρα του, την οικογένειά του, τον φόβο, τον θυμό ή απλώς τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο ίδιος ο Gandolfini είχε περιγράψει κάποτε τον Tony ως «έναν άνθρωπο που παλεύει».

Έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει πια πραγματικά σε τίποτα και ψάχνει κάτι που θα του δώσει ξανά ένα κέντρο.

Ίσως γι' αυτό, κάτω από όλες τις υπερβολές του κόσμου της μαφίας, ο Tony έμοιαζε παράξενα οικείος. Αυτή η ερμηνεία, όμως, δεν ήταν εύκολη για τον άνθρωπο που την κουβαλούσε.

Ο Gandolfini αναζητούσε τρόπους για να φτάνει στον θυμό που απαιτούσαν οι σκηνές του Tony, έμενε ξάγρυπνος, έπινε πολύ καφέ, περπατούσε ακόμη και με πέτρες μέσα στα παπούτσια του για να βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση εκνευρισμού, ενώ έχει περιγραφεί να χτυπά αντικείμενα πριν από γυρίσματα ώστε να φτάσει στη συναισθηματική ένταση που χρειαζόταν και αυτό δεν συνέβαινε για δύο ώρες μιας κινηματογραφικής ταινίας αλλά το έκανε ξανά και ξανά, για έξι σεζόν.

Τα γυρίσματα ήταν εξαντλητικά, οι ημέρες μεγάλες και όλο το βάρος μιας σειράς που είχε εξελιχθεί σε παγκόσμιο φαινόμενο βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό πάνω του. Ο Steven Van Zandt έχει θυμηθεί πως αρκετές φορές ο Gandolfini τού έλεγε ότι δεν άντεχε άλλο και ήθελε να φύγει.

Ο άνθρωπος πίσω από τον Tony

Ίσως αυτό είναι και το πιο παράξενο κομμάτι της ιστορίας του. Ένας ηθοποιός που έγινε παγκοσμίως διάσημος υποδυόμενος έναν άνθρωπο γεμάτο εγωισμό και εξουσία φαίνεται πως αισθανόταν συχνά αμήχανα με τη δική του διασημότητα, δεν ταίριαζε ιδιαίτερα στην εικόνα του Hollywood star και δεν φαινόταν να έχει μεγάλη διάθεση να γίνει ένας.

Ακόμη και όταν η τεράστια επιτυχία της σειράς έφερε μια σημαντική αύξηση στις απολαβές του, υπάρχουν μαρτυρίες ότι μοίρασε μέρος των χρημάτων σε ανθρώπους με τους οποίους δούλευε.

Πίσω από τον άνδρα που στην οθόνη μπορούσε να γεμίσει ένα δωμάτιο χωρίς καν να μιλήσει υπήρχε ένας άνθρωπος που εξακολουθούσε να αναρωτιέται πώς είχε φτάσει μέχρι εκεί.

Ο James Gandolfini πέθανε ξαφνικά στις 19 Ιουνίου 2013, στη Ρώμη σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείοτ σε ηλικία μόλις 51 ετών και κάπως έτσι ο Tony Soprano έμεινε για πάντα εκεί. Με τη ρόμπα του. Με το πούρο. Με εκείνο το βαρύ περπάτημα. Με τις εκρήξεις θυμού. Με τις σιωπές του απέναντι στην Dr. Melfi. Με το βλέμμα που μπορούσε να σε κάνει μέσα σε δευτερόλεπτα να φοβηθείς, να γελάσεις ή να νιώσεις λύπη για έναν άνθρωπο που, κανονικά δεν θα έπρεπε να συμπαθείς καθόλου.

Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Gandolfini. Δεν μας ζήτησε ποτέ να συγχωρήσουμε τον Tony αλλά μας ανάγκασε να τον δούμε ως άνθρωπο.

Και όταν ένας ηθοποιός καταφέρει κάτι τέτοιο, ο χαρακτήρας σταματά να ανήκει μόνο στη σειρά στην οποία γεννήθηκε, γίνεται μέρος της pop κουλτούρας. Σήμερα ο James Gandolfini θα γινόταν 65 και δεν μάθαμε ποτέ πώς θα ήταν ο ίδιος σε αυτή την ηλικία, δεν είδαμε τους ρόλους που θα μπορούσε ακόμη να έχει παίξει, ούτε τη διαδρομή που θα είχε κάνει μετά τον Tony.

Ξέρουμε όμως κάτι. Κάπου θα παίζει πάντα ένα επεισόδιο των Sopranos. Κάποιος θα ξεκινά για πρώτη φορά τη σειρά και λίγα λεπτά αργότερα θα εμφανίζεται στην οθόνη εκείνος ο μεγαλόσωμος άνδρας από το New Jersey, με το βαρύ βλέμμα και όλο τον κόσμο στους ώμους του και ο Tony θα είναι πάλι εκεί, σαν να μην έφυγε ποτέ, με τη ρόμπα και τις πάπιες του στο προσκήνιο.