Το συλλογικό πένθος για τον Γιώργο Μαζωνάκη: Γιατί θρηνούμε κάποιον που δεν γνωρίσαμε

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα συγκίνησης, που τις τελευταίες ημέρες αποτυπώνεται παντού. Στα social media, στις αναρτήσεις ανθρώπων που συνεργάστηκαν μαζί του, στα λόγια άλλων καλλιτεχνών, αλλά και στις αντιδράσεις απλών ανθρώπων που μπορεί να μην τον είχαν συναντήσει ούτε μία φορά στη ζωή τους.

Ένα τελευταίο τραγούδι για τον Γιώργο Μαζωνάκη: Τα αντίο των καλλιτεχνών μέσω βίντεο

Κηδεία Γιώργου Μαζωνάκη: Όλοι οι συνάδελφοι και όσοι τον αγάπησαν στο συγκινητικό «αντίο»

Και ίσως αυτό να γεννά σε κάποιους την απορία: γιατί μπορεί να μας επηρεάσει τόσο πολύ ο θάνατος ενός ανθρώπου που δεν ανήκε στο προσωπικό μας περιβάλλον;

Στην περίπτωση του Γιώργου Μαζωνάκη υπάρχει βέβαια κάτι πολύ απλό που εξηγεί ένα μέρος αυτής της σύνδεσης. Για περισσότερα από 30 χρόνια τα τραγούδια του ήταν παρόντα σε διαφορετικές στιγμές της ζωής πολλών από εμάς. Κάποιο τραγούδι του μπορεί να έχει συνδεθεί με έναν έρωτα, έναν χωρισμό, μια έξοδο, ένα καλοκαίρι ή απλώς με μια εποχή που σήμερα μοιάζει πολύ μακρινή. Μεγαλώσαμε ακούγοντάς τον και, χωρίς να τον γνωρίζουμε προσωπικά, δημιουργήσαμε αναμνήσεις στις οποίες υπήρχε και εκείνος.

Αρκεί όμως αυτό για να εξηγήσει τη θλίψη που μπορεί να νιώσουμε για την απώλεια ενός δημόσιου προσώπου; Και είναι τελικά φυσιολογικό να πενθούμε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίσαμε ποτέ;

Η ειδικός Μαρίνα Μόσχα εξηγεί τι συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, πώς λειτουργεί ο συμβολισμός και γιατί μια απώλεια που φαινομενικά δεν είναι προσωπική μπορεί να αγγίξει πολύ προσωπικά κομμάτια της δικής μας ζωής.

Αρκετοί αναρωτιούνται ποιος είναι ο λόγος που σχεδόν σε όλο τον κόσμο μιλούν για το γεγονός αυτό και πως γίνεται να πενθούν τόσοι άνθρωποι για κάποιον που δεν είναι δικός τους αγαπημένος, δικός τους γνωστός. Πώς γίνεται να νιώθουμε θλίψη και στενοχώρια για κάποιον που δεν είναι άτομο από το κοντινό μας περιβάλλον αλλά ένα πρόσωπο που θαυμάσαμε πολύ για τη δουλειά του. Η ειδικός Μαρίνα Μόσχα εξηγεί τον μηχανισμό του πένθους.

Ο συμβολισμός

Όσο και να φαίνεται περίεργο, είναι δυνατό να θρηνούμε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και δεν έχουμε σχέσεις μαζί του. Έναν άνθρωπο που τον γνωρίζουμε αρκετά μέσα από την εικόνα που έχει δημιουργήσει γύρω από το όνομά του και που έχουμε ταυτιστεί μαζί του. Έναν άνθρωπο που έχουμε συνδεθεί μαζί του.

Μπορεί να έρχονται στην επιφάνεια φοβίες μας, άγχη, γύρω από έναν επικείμενο θάνατο για ένα δικό μας άτομο με κακή υγεία, τον θάνατο των γονιών ή ακόμη και τον δικό μας θάνατο.

Υπάρχει και η συλλογική θλίψη.

Νιώθουμε την απώλεια ενός δημόσιου προσώπου και θέλουμε ενσυναισθητικά να συνεισφέρουμε και εμείς «κάτι» με τον δικό μας τρόπο. Κάτι μας αφήνει, κάπως μας επηρεάζει, ζούμε το παράδοξο: δεν τον γνωρίζουμε αλλά και τον γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τη ζωή και το βίο ενός δημόσιου προσώπου που πιθανόν να μην γνωρίζουμε για τον γείτονα που μένει δίπλα μας. Κάπως ταυτιζόμαστε μαζί του, κάτι νιώθουμε να μας συνδέει, κάπως έχει σημαδέψει τη μνήμη, το συναίσθημα και την αίσθηση γύρω από το άτομό του.