Χάρης Βαρθακούρης: «Όταν κοιτάζω τις κόρες μου λέω: "χαλάλι τα πάντα", τα μικρά και τα μεγάλα»

Στη ζωή του Χάρη Βαρθακούρη υπάρχει η εποχή προ Μελωδίας, που είναι η πρώτη του κόρη (16 χρονών σήμερα) και η μετά Μελωδίας, αλλά και Λιόνας (13 χρονών), που είναι και η δεύτερη του κόρη. Έτσι διαχωρίζει το ανέμελο παρελθόν του και το παρόν του που είναι γεμάτο ευθύνες, ευτυχία, όμορφες ανατροπές αλλά και στιγμές που δεν χρειάζεται κανένα κινητό να καταγράψει, γιατί έχουν "γράψει" πια στη μνήμη και τη συνείδησή του.

Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα κάνουμε μία πολύ ιδιαίτερη, απολαυστική και αποκαλυπτική συζήτηση στο Queen.gr με τον γνωστό συνθέτη και τραγουδιστή, που ξεκινά από τις ευθύνες και τις χαρές ενός μπαμπά και φτάνει στους "λεγάμενους" όπως αποκαλεί τα φλερτ των κοριτσιών του.

Ακόμη και αν ο ίδιος δεν θα μπορεί να έχει λόγο στις προσωπικές τους αποφάσεις, έχει καταλήξει πως θα έχει έναν άλλο ρόλο ακόμη πιο ουσιαστικό και σημαντικό.

Η υπόσχεση της Αντελίνας Βαρθακούρη στον Χάρη Βαρθακούρη για την 16η επέτειο του γάμου τους

«Χαίρομαι και καμαρώνω τώρα, στα ”γεράματα” τις κόρες μου και λέω "χαλάλι τα πάντα". Και τα μικρά και τα μεγάλα»

Ποια είναι αυτά τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας που στο μυαλό σου έγιναν όταν έγινες για πρώτη φορά πατέρας; Κυρίως λόγω του άγχους σου;

Δεν θυμάμαι να σκέφτηκα ποτέ ”μικρά” ή “μεγάλα”. Συνειδητοποίησα πως ενώ είχα μάθει μια ζωή ανέμελος, εργένης, ανώριμος σχεδόν, και έχοντας την ευθύνη μόνο του εαυτού μου, ξαφνικά κι απότομα βρίσκομαι υπόλογος απέναντι σε σύζυγο και νεογέννητο. Και μάλιστα κορίτσι, διότι έχει σημασία για μένα. Υπήρχε λοιπόν ο Χάρης “προ Μελωδίας” (το όνομα της πρωτότοκης κόρης μας) και από τη μία μέρα στην άλλη αντίκρισα στον καθρέφτη τον Χάρη “μετά Μελωδίας”. Απέκτησα ευθύνες που δεν φανταζόμουν.

Άρχισα να αντιμετωπίζω τη ζωή με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η δουλειά, η μουσική δηλαδή, μέχρι τότε ήταν για μένα κάτι ρομαντικό, κάτι που το αντιμετώπιζα σχεδόν ως χομπίστας. Δεν με απασχολούσαν τα χρήματα ή το μέλλον. Όχι επειδή τα είχα εξασφαλίσει, αλλά επειδή αυτός ήταν ο χαρακτήρας μου. Τελείωσαν αυτά.

Ήθελα, τρομάρα μου, η δουλειά να κυνηγάει εμένα. Να μου έρχονται οι προτάσεις ενώ καθόμουν στον καναπέ μου κι έβλεπα μπάλα. Τώρα έπρεπε εγώ να την κυνηγήσω. Κάτι που δεν είχα ξανακάνει κι αναγκάστηκα να μάθω να ρίχνω τον εγωισμό μου και την περηφάνια μου. Δεν έχει φαντάζομαι νόημα να αναφέρω ότι έχασα τον ύπνο μου. Στην κυριολεξία.

Ζωή χωρίς άγχη δεν υπάρχει για κανέναν. Χαίρομαι και καμαρώνω τώρα, στα ”γεράματα” τις κόρες μου και λέω "χαλάλι τα πάντα". Και τα μικρά και τα μεγάλα.

Θυμάσαι την πρώτη στιγμή χαράς που έλαβες και από τις δύο σου κόρες; Μία κίνηση, μία λέξη που έγινε για εσένα η πιο ευτυχισμένη σου στιγμή;

Το καλό με την δίκη μας εποχή είναι ότι μπορούμε πλέον πολύ εύκολα, λόγω εξέλιξης της τεχνολογίας, να καταγράφουμε αμέτρητες στιγμές της ζωής των παιδιών μας. Σαφώς κι έχω ανεξίτηλη μνήμη και στο μυαλό μου -αλλά και σε βίντεο- τα πρώτα τους βήματα.

Ειδικά στην πρώτη μας κόρη και ας με συγχωρέσει η μικρή, έχω καταγεγραμμένες όλες τις πρωτιές της, όσο μικρές, ασήμαντες ή ρηματικές είναι. Εννοείται πώς θυμάμαι και την πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «Μπαμπά». Είναι ίσως η μόνη στιγμή που δεν την έχω σε βίντεο γιατί είχα την κόρη μου στο κρεβάτι στα γόνατά μου, κοιταζόμασταν πρόσωπο με πρόσωπο στο ίδιο ύψος και την “ταλαιπωρούσα” ώρες προσπαθώντας να την κάνω να το πει. Το παιδί προφανώς απηύδησε και τελικά μου έκανε τη χάρη. Μόνο που δεν κατουρήθηκα πάνω μου.

Ξέρετε, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες χιλιάδες φορές κι αν την έχω ακούσει αυτό τη λέξη, δεν τη βαριέμαι ποτέ. Δεν τη συνηθίζω ποτέ. Είναι η πιο αγαπημένη μου λέξη. Να ακούω τις κόρες μου να μα φωνάζουν “μπαμπά”. Ακόμα κι αν είναι με νεύρα πλέον, καθότι είμαστε φάουλ στην εφηβεία.

Αν και δεν έχεις αντίθετη εμπειρία με το να έχεις γιους, θα έλεγες πως είναι διαφορετικό το να μεγαλώνεις κορίτσια;

Την έχω εμμέσως καθώς έχω πολλούς φίλους που μεγαλώνουν γιους. Έχω καταλήξει πως οι κόρες είναι ευλογία κι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει. Οι δικές μου, τουλάχιστον, αν και η μεγάλη έχει λιγουλάκι πατήσει παύση στις εκδηλώσεις αγάπης (και την δικαιολογώ), μου δείχνουν με πράξεις την αγάπη τους. Έχω ανάγκη την αγκαλιά τους. Τα φιλιά τους.Τα κορίτσια είναι πιο εκδηλωτικά.

Δεν είναι τυχαίο που λένε ότι τα κορίτσια κάποια στιγμή στα γεράματα θα σου φέρουν και ένα ποτήρι νερό. Οι "μαντράχαλοι-έφηβοι" γιοι των φίλων μου είναι, σχεδόν όλοι, φωνακλάδες, ατσούμπαλοι, και “άντε παράτα μας ρε πατέρα”. Εγώ, αν μη τι άλλο απολαμβάνω καθημερινά έστω κι ένα “μπαμπάκα” ή ένα “πατερούλη”. Και φυσικά ξέρουν ότι έτσι μπορούν να με “ρίξουν”.

«Θέλω οι κόρες μου να χρησιμοποιούν το "όχι" περήφανα και όχι με ενοχές»

Τι σε προβληματίζει, τι σε φέρνει σε αμηχανία, τι πραγματικά σε αγχώνει στον κόσμο που μεγαλώνουν η Μελωδία και η Λιόνα; Συζητάτε μαζί για κινδύνους και για τις δικές τους άμυνες απέναντι στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν;

Δυστυχώς διανύουμε την περίοδο των social media. Κάτι που χρησιμοποιούμε όλοι και που είναι και χρήσιμο και αναγκαίο. Αλλά θεωρώ και πολύ βλαβερό για τα παιδιά. Δεν αποποιούμαι των ευθυνών μου. Με το που πήγαν στο Γυμνάσιο οι κόρες μου, απέκτησαν κινητό δικό τους, υπό τον έλεγχο μου σαφώς, κυρίως για να ξέρουμε πού βρίσκονται και για να μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας σε περίπτωση ανάγκης. ‘Όμως οι κίνδυνοι και οι παγίδες υπάρχουν και παραμονεύουν παρόλη την όποια εποπτεία μας.

Σαφώς συζητάμε μαζί τους. Η συζήτηση σε εξοπλίζει. Αυτό που ονομάζουμε “οι κακές παρέες” δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μας, ούτε αστικός μύθος. Προσπαθούμε να τις μάθουμε να εμπιστεύονται το ένστικτό τους και να επιλέγουν αξιόλογα άτομα για φίλους. Όταν νιώθουν ότι πιέζονται για οτιδήποτε, να απομακρύνονται. Να χρησιμοποιούν το “όχι” περήφανα και όχι με ενοχές. Να βάζουν όρια και να τα τηρούν. Και, πολύ περισσότερο, να μη φοβηθούν ποτέ να έρθουν σε εμάς, τους γονείς τους, χωρίς κανέναν δισταγμό για να μας πουν οτιδήποτε τις απασχολεί και τις προβληματίζει.

Για ποια πράγματα θέλεις να σε θαυμάζουν οι κόρες σου; Για ποια να σε αγαπούν και για ποια να σε συγχωρήσουν;

Είμαστε πολύ εκδηλωτικοί άνθρωποι στην οικογένεια μας. Δεν υπάρχει μέρα που δεν αγκαλιαζόμαστε, που δεν λέμε ο ένας στον άλλον πόσο τον αγαπάμε. Ζούμε από αυτό. Και φυσικά αν πρέπει να βάλουμε και τις φωνές, θα τις βάλουμε κι αυτές εκδηλωτικά. Κυρίως η γυναίκα μου. Πάντα όμως για το καλό όλων.

Έχουν ευτυχώς καταλάβει και οι δυο τους ότι είναι το πρώτο μέλημά μας. Κι αν περνάμε τις εφηβικές εκρήξεις πού και πού, τι να κάνουμε, είναι αναπόφευκτες. Πάντα όμως στο τέλος επικρατεί ηρεμία και ψυχραιμία. Η “συγχώρεση” είναι μεγάλη κουβέντα. Έπρεπε να γίνω πατέρας για να καταλάβω καταστάσεις που έζησα μικρός ότι είναι μέσα στη ζωή. Έχω “συγχωρέσει” τους δικούς μου για πολλά πράγματα που κάποτε θεωρούσα ασυγχώρητα. Γι’ αυτό και ξεκίνησα την απάντηση μου με αναφορά στα λάθη, κανένα δεν γίνεται εσκεμμένα. Προσπαθώ να αποφύγω “λάθη” που με ενοχλούσαν στους δικούς μου γονείς, κι όμως πιάνω τον εαυτό μου, κάποια από αυτά να τα επαναλαμβάνει. Έτσι είναι η ζωή όμως.

Παίζει ρόλο - έστω και υποσυνείδητο - η ιδιοσυγκρασία της μητέρας και της συζύγου σου ως παραδείγματα για τις κόρες σου; Θέλεις να τις έχουν ως σημείο αναφοράς;

Η Αντελίνα είναι ο πυλώνας μας. Είναι το κυριότερο σημείο αναφοράς που θα ήθελα να έχουν οι κόρες μας. Παρακαλώ και προσεύχομαι γι’ αυτό. Μιλάμε για έναν πολύ δυναμικό χαρακτήρα, για έναν ντόμπρο άνθρωπο, μια πανέξυπνη γυναίκα που κινεί τα νήματα όλων μας και δεν το παίρνουμε καν χαμπάρι.

Η Λιόνα έκανε το ανεπίσημο ντεμπούτο της στο τραγούδι. Πιστεύεις ότι θα ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση; Χαίρεσαι που θα το κάνει;

Είχα πει στον εαυτό μου, ειδικά επειδή έχω κόρες, ότι δεν θα ήθελα να ασχοληθούν με αυτόν το χώρο. Κακά τα ψέματα, είναι πιο εύκολο να είσαι άντρας στη δουλειά μας. Ωστόσο είχα πει ότι σε περίπτωση που κάποιο από τα παιδιά μου είναι εξαιρετικό ταλέντο, ότι θα “την στερούσα από την τέχνη” αν την απέτρεπα, τότε δεν θα είχα καμία αντίρρηση.

Τα έφερε έτσι η ζωή -και το DNA- που η Λιόνα είναι εξαιρετικό ταλέντο. Δυστυχώς.Είναι νομίζω μονόδρομος για εκείνη ο δρόμος της μουσικής. Όπως τελικά ήταν και για μένα. Είναι στην ηλικία της πολύ καλύτερη από ό,τι ήμουν εγώ τότε. Και φανταστείτε ότι εγώ τότε, που είχα ήδη κάνει με τον πατέρα μου το “Πιο καλή η μοναξιά”, θεωρήθηκα μεγάλο ταλέντο. Θα ήταν άδικο και αμαρτία λοιπόν να της σταθώ εμπόδιο για κάποιες δικές μου χαζές προκαταλήψεις για το χώρο.

Για ποια πράγματα αισθάνεσαι ενοχές απέναντί τους; Σου κοστίζει όταν λείπεις για μέρες από το σπίτι λόγω δουλειάς, ή πλέον εκείνες κατανοούν και καταλαβαίνουν τη συνθήκη;

Αισθάνομαι ενοχές για στιγμές που χάνω και από αναμνήσεις τους από τις οποίες λείπω. Κάνω μια δουλειά που δεν μπορώ να στείλω αντικαταστάτη. Πέρυσι το καλοκαίρι οι τρεις γυναίκες μου έφυγαν διακοπές μόνες τους για έναν μήνα. Τις έστειλα όπου ήθελαν. Το αξίζανε. Μιλούσαμε και βλεπόμασταν καθημερινά μέσω κινητών. Αλλά δεν υπάρχω ούτε σε μια φωτογραφία από αυτές τις διακοπές και τις εμπειρίες.

Θα ήθελα κι εγώ να κολυμπήσω μαζί τους με δελφίνια και να ξαπλώνουμε σε υπέροχες παραλίες και να γελάμε και οι τέσσερις μας σε φωτογραφίες. Καταλαβαίνουν κι έχουν αποδεχτεί τη μοίρα του πατέρα-τραγουδιστή. Άλλωστε για εκείνες δουλεύω και το ξέρουν.

Ποιο λάθος των δικών σου γονιών ήθελες να αποφύγεις;

Είπαμε και πριν πως τα λάθη των γονέων είναι αναπότρεπτα. Αν ένα θα ήθελα να αποφύγω, είναι να διαλύσω την οικογένεια μου. Και φυσικά αναφέρομαι σε διαζύγιο. Δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου.

01

05

Πόσο cool και άνετος είσαι πια με τους "λεγάμενους" όπως έχεις χαρακτηρίσει τα αγόρια των κοριτσιών σου; Δίνεις κάποιες συμβουλές για τις σχέσεις τους ή το αποφεύγεις;

Καθόλου cool και άνετος δεν είμαι αν και δεν τους το δείχνω. Χαμογελάω -σχεδόν- ευγενικά όταν τους βλέπω. Όμως ο ρόλος του συμβουλάτορα έχει ανατεθεί, ανεπισήμως, στη μητέρα τους, που της έχω τεράστια εμπιστοσύνη. Κανένας πατέρας, έτσι θεωρώ τουλάχιστον, δεν βλέπει με καλό μάτι τους…λεγάμενους, τα φλερτ τους. Αυτά είναι τα κοριτσάκια μου.

Τα αθώα και γλυκά πλασματάκια που κάποτε μπορούσα να τα πάρω και τα δυο αγκαλιά ταυτοχρόνως και τώρα είναι πιο ψηλές κι από τη μητέρα τους. Θέλω μόνο να είναι ευτυχισμένες, ψύχραιμες και προσεκτικές. Άλλωστε και να πω σε κάποια “ξέρεις, αυτόν δεν τον συμπαθώ”, θα αλλάξει κάτι; Δεν νομίζω.