Δεν είναι αντικοινωνικοί: Τι λέει η ψυχολογία για όσους προτιμούν να είναι μόνοι στη δουλειά
Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για small talk στο γραφείο ή για after office drinks. Για κάποιους, η απόσταση από την κοινωνικότητα της δουλειάς δεν είναι πρόβλημα, είναι ανάγκη. Και η ψυχολογία εξηγεί γιατί η μοναχικότητα στον εργασιακό χώρο μπορεί να είναι επιλογή, όχι αδυναμία.
Η μοναξιά θεωρείται πια από πολλούς η «σιωπηλή επιδημία» του 21ου αιώνα και ο χώρος εργασίας δεν αποτελεί εξαίρεση. Παρότι η δουλειά συνδέεται συνήθως με συνεργασία, επαφή και καθημερινή επικοινωνία, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, το 42% των εργαζομένων στην Ισπανία έχει νιώσει κάποια στιγμή μόνο του στον χώρο εργασίας. Ωστόσο, μόνο ένα μικρό ποσοστό, περίπου 8% έως 10%, δηλώνει ότι το βιώνει σε σταθερή ή συστηματική βάση.
Μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να αποκαταστήσει τη συγκέντρωση στη δουλειά;
Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι η μοναξιά στη δουλειά δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη μοναξιά στην προσωπική ζωή. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει φίλους, κοινωνική ζωή και στενές σχέσεις, αλλά να νιώθει αποκομμένος στο επαγγελματικό του περιβάλλον. Και το αντίστροφο: Κάποιος που είναι πιο κλειστός ή εσωστρεφής στην προσωπική του ζωή μπορεί να νιώθει άνετα και λειτουργικά στη δουλειά. Με λίγα λόγια, η εργασιακή μοναξιά έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και δεν εξηγείται πάντα από το πόσο κοινωνικός είναι κάποιος γενικά.
Η ψυχολογία πίσω από τη μοναχικότητα στη δουλειά
Εδώ είναι και η βασική διάκριση που κάνει η ψυχολογία: Άλλο το να νιώθει κανείς μόνος και άλλο το να επιλέγει να είναι μόνος. Στην πρώτη περίπτωση, η μοναξιά συνδέεται συνήθως με την αίσθηση ότι δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία, κατανόηση ή αποδοχή από τους γύρω του. Ο εργαζόμενος μπορεί να αισθάνεται ότι δεν ανήκει πραγματικά στην ομάδα ή ότι δεν τον βλέπουν και δεν τον εκτιμούν.
Η σημασία του να κινείσαι στη δουλειά (για να μη γίνεις «άγαλμα» μπροστά στον υπολογιστή)
Στη δεύτερη περίπτωση, όμως, η μοναχικότητα δεν βιώνεται ως έλλειμμα, αλλά ως συνειδητή επιλογή. Για αρκετούς ανθρώπους, το να κρατούν αποστάσεις από την κοινωνική πλευρά της δουλειάς είναι ένας τρόπος να προστατεύσουν την ενέργειά τους, να θέσουν όρια και να διαχωρίσουν την επαγγελματική από την προσωπική τους ζωή. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι αντικοινωνικοί ή ότι δεν μπορούν να συνεργαστούν. Συχνά σημαίνει ότι γνωρίζουν καλά τι χρειάζονται για να λειτουργούν καλύτερα.
Σταμάτα να είσαι «πολύ καλή» στη δουλειά, λέει ψυχολόγος - Αυτό κάνουν οι επιτυχημένοι άνθρωποι
Τι υποστηρίζει η ψυχολογία για αυτές τις συμπεριφορές
Σύμφωνα με την ψυχολογία, όσοι προτιμούν τη μοναχικότητα στη δουλειά έχουν συχνά ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Συνήθως δίνουν μεγάλη σημασία στην αυτονομία και προτιμούν να εργάζονται με τον δικό τους ρυθμό, χωρίς να εξαρτώνται διαρκώς από ομαδικές δυναμικές. Κρατούν σαφή όρια ανάμεσα στη δουλειά και την προσωπική ζωή και αποφεύγουν να μπλέκουν τα δύο πεδία περισσότερο από όσο χρειάζεται.
Τα 3 στοιχεία που πρέπει να έχεις σε μια νέα δουλειά θα σε κάνουν να ξεχωρίσεις
Σε αρκετές περιπτώσεις είναι εσωστρεφείς, κάτι που σημαίνει ότι αντλούν ενέργεια από τον χρόνο που περνούν μόνοι και κουράζονται από την υπερβολική κοινωνική αλληλεπίδραση. Παράλληλα, δεν έχουν έντονη ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση και δεν βασίζονται τόσο στην αποδοχή της ομάδας για να νιώθουν άνετα. Διαθέτουν συναισθηματική ανεξαρτησία και μπορούν να είναι μόνοι χωρίς να βιώνουν αυτή τη συνθήκη ως απόρριψη ή απομόνωση. Επιπλέον, είναι συχνά πιο προσανατολισμένοι στους στόχους και στα αποτελέσματα, αντιμετωπίζοντας την κοινωνική διάσταση της δουλειάς ως δευτερεύουσα.
Η προτίμηση στη μοναχικότητα, λοιπόν, δεν είναι πάντα πρόβλημα. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι απλώς ένας διαφορετικός τρόπος να σχετίζεται κανείς με τον επαγγελματικό του χώρο. Για κάποιους, η ευημερία στη δουλειά περνά μέσα από την ομάδα και τη στενή επαφή. Για κάποιους άλλους, περνά μέσα από τον προσωπικό χώρο, τη σιωπή και την αυτονομία. Και οι δύο τρόποι είναι απολύτως ανθρώπινοι.

