7 «επαγγελματικές» συνήθειες των boomers που η Gen Z βιώνει σχεδόν σαν εχθρικές

Στον σύγχρονο εργασιακό χώρο, δεν συγκρούονται απλώς διαφορετικές ηλικίες. Συγκρούονται διαφορετικά εγχειρίδια επαγγελματισμού. Αυτό που για τις παλαιότερες γενιές ήταν δείγμα σοβαρότητας, ευγένειας ή αφοσίωσης, για τη Gen Z συχνά μοιάζει πιεστικό, παθητικά επιθετικό ή ακόμη και εχθρικό.

Δεν πρόκειται για κακή πρόθεση. Πρόκειται για το γεγονός ότι οι κανόνες της εργασιακής κουλτούρας έχουν αλλάξει ριζικά, με επίκεντρο την τεχνολογία, την ψυχική υγεία, τα όρια και τη διαφάνεια. Και κάπου στη μετάβαση, οι προσδοκίες έπαψαν να είναι κοινές.

Πώς γεννιέται ένας ηγέτης και ποια χαρακτηριστικά συνθέτουν το προφίλ του

Οι εργαζόμενοι υψηλών επιδόσεων είναι οι πιο παραμελημένοι μέσα στις εταιρείες

Ακολουθούν επτά χαρακτηριστικές συνήθειες που φωτίζουν αυτό το χάσμα.

1. Email εκτός ωραρίου και προσδοκία άμεσης απάντησης

Για τις παλαιότερες γενιές, το email λειτουργεί σαν μια σύγχρονη επιστολή. Στέλνεται όταν υπάρχει χρόνος και διαβάζεται όταν βολεύει.

Για τη Gen Z, κάθε ειδοποίηση εκτός ωραρίου ενεργοποιεί αίσθημα πίεσης. Έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον συνεχούς συνδεσιμότητας, όπου η ταχύτητα ανταπόκρισης συνδέεται με τον επαγγελματισμό. Έτσι, ακόμη κι αν δεν υπάρχει ρητή απαίτηση για άμεση απάντηση, η παρουσία ενός μηνύματος από ανώτερο αργά το βράδυ δημιουργεί άγχος και ενοχή.

Αυτό που για τη μία πλευρά είναι «απλή διευκόλυνση χρόνου», για την άλλη είναι εισβολή στον προσωπικό χώρο.

2. Συνάντηση για κάθε θέμα

Η κουλτούρα των meetings υπήρξε για δεκαετίες βασικό στοιχείο του εταιρικού κόσμου. Οι συναντήσεις θεωρούνταν ένδειξη σοβαρής ενασχόλησης, ομαδικότητας και συντονισμού.

Η Gen Z, όμως, έχει συνηθίσει σε γρήγορη, ασύγχρονη επικοινωνία. Μηνύματα, κοινά έγγραφα, πλατφόρμες συνεργασίας. Για πολλούς νέους εργαζόμενους, μια συνάντηση που θα μπορούσε να αντικατασταθεί από μια σύντομη ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων μοιάζει με χαμένος χρόνος.

Οι ατελείωτες συναντήσεις που παλαιότερα δήλωναν δέσμευση, σήμερα βιώνονται ως «θέατρο παραγωγικότητας».

3. Η φυσική παρουσία ως απόδειξη αφοσίωσης

Η ιδέα ότι «φαίνεσαι άρα δουλεύεις» υπήρξε θεμέλιο της εταιρικής κουλτούρας για χρόνια. Οι πολλές ώρες στο γραφείο θεωρούνταν ένδειξη φιλοδοξίας και επαγγελματισμού.

Η Gen Z μετρά διαφορετικά. Εστιάζει στο αποτέλεσμα και όχι στις ώρες παρουσίας. Όταν η εργασία μπορεί να γίνει εξίσου καλά από απόσταση, η επιμονή στη φυσική παρουσία μοιάζει περισσότερο με έλεγχο παρά με εμπιστοσύνη.

Η παραδοσιακή αντίληψη της «παρουσίας» συγκρούεται με μια νέα λογική που δίνει αξία στην αποδοτικότητα και την αυτονομία.

4. Ασαφές feedback στο όνομα της ευγένειας

Η έμμεση διατύπωση κριτικής θεωρήθηκε για χρόνια ένδειξη διακριτικότητας. Φράσεις όπως «ας το ξαναδούμε» ή «ήταν ενδιαφέρον» χρησιμοποιούνταν για να μετριαστεί η αρνητική αξιολόγηση.

Για τη Gen Z, αυτό δημιουργεί σύγχυση. Έχοντας μεγαλώσει με άμεση και συγκεκριμένη ανατροφοδότηση, οι νέοι εργαζόμενοι θέλουν να ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να βελτιώσουν.

Η διπλωματία των προηγούμενων γενεών συχνά εκλαμβάνεται ως ασάφεια που αυξάνει το άγχος αντί να το μειώνει.

5. Η νοοτροπία «πέρασα κι εγώ τα ίδια»

Η ιδέα ότι η δυσκολία είναι αναγκαίο στάδιο εξέλιξης ήταν βαθιά ριζωμένη. Υπερωρίες χωρίς λόγο, χρονοβόρες διαδικασίες, «αγγαρείες» θεωρούνταν δοκιμασίες χαρακτήρα.

Η Gen Z αμφισβητεί αυτή τη λογική. Αν κάτι είναι περιττά δύσκολο, γιατί να μην αλλάξει; Αν μια διαδικασία μπορεί να αυτοματοποιηθεί, γιατί να παραμείνει χρονοβόρα;

Αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν «σκλήρυνση», σήμερα εκλαμβάνεται ως κακή οργάνωση που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διορθώσει.

6. Απουσία ορίων ανάμεσα στη δουλειά και τη ζωή

Η διαθεσιμότητα 24 ώρες το 24ωρο υπήρξε για χρόνια συνώνυμη της αφοσίωσης. Τα email στις διακοπές και η εργασία τα Σαββατοκύριακα θεωρούνταν αυτονόητα για όσους ήθελαν να προχωρήσουν.

Η Gen Z, έχοντας δει τις συνέπειες της εξουθένωσης στις προηγούμενες γενιές, θέτει σαφή όρια. Δεν θεωρεί φυσιολογικό να θυσιάζεται η ψυχική υγεία για έναν εργοδότη που μπορεί να αντικαταστήσει έναν εργαζόμενο άμεσα.

Η απόσταση από τη δουλειά δεν είναι αδιαφορία. Είναι στρατηγική επιβίωσης.

7. Η σιωπή γύρω από μισθούς και παροχές

Στις παλαιότερες γενιές, οι συζητήσεις για μισθούς θεωρούνταν αγενείς ή απρεπείς. Η διαφάνεια δεν ήταν καν ζητούμενο.

Η Gen Z βλέπει το θέμα διαφορετικά. Η ανοιχτή συζήτηση για απολαβές, αυξήσεις και προοπτικές εξέλιξης θεωρείται βασικό δικαίωμα. Η έλλειψη πληροφόρησης δεν προστατεύει τον εργαζόμενο, αλλά συχνά τον αφήνει σε μειονεκτική θέση.

Η επιμονή για διαφάνεια δεν πηγάζει από θράσος, αλλά από επίγνωση.

Μια αλλαγή ορισμού, όχι μια σύγκρουση χαρακτήρων

Οι παραπάνω διαφορές δεν σημαίνουν ότι μία γενιά έχει δίκιο και η άλλη άδικο. Σημαίνουν ότι ο ορισμός του επαγγελματισμού εξελίσσεται.

Η Gen Z δεν απορρίπτει την ευθύνη ή τη σοβαρότητα. Απλώς δεν δέχεται πλέον πρακτικές που θολώνουν τα όρια, εξαντλούν τους ανθρώπους ή βασίζονται στην ασάφεια.

Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι αν οι νέοι εργαζόμενοι είναι «υπερευαίσθητοι», αλλά αν ο εργασιακός κόσμος είναι έτοιμος να αφήσει πίσω του συνήθειες που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητες -και σήμερα μοιάζουν, πράγματι, εχθρικές.