Μαμά στην Αναμονή 3: Πώς είναι πραγματικά μια μέρα στην παραλία με δύο παιδιά;

Στην πραγματικότητα; Το εγχείρημα μαμά και παιδιά στην παραλία, τρέχει εντελώς διαφορετικά.

Μαμά Στην Αναμονή στο Camp: Το 90s καλοκαίρι για τα παιδιά δεν χωρά στη ζωή των millennial γονιών

Μαμά Στην Αναμονή: 3 παιδικά πάρτι σε ένα weekend & πώς θα τα βγάλεις πέρα

07:00 π.μ.
Ξυπνάω με την ψευδαίσθηση ότι έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας.

07:15 π.μ.
Έχω ήδη ξεκινήσει να φτιάχνω λίστα με όσα χρειάζονται για την παραλία.

Αντηλιακά.
Καπέλα.
Μαγιό.
Δεύτερα μαγιό.
Πετσέτες.
Δεύτερες πετσέτες.
Νερά.
Σνακ.
Φρούτα.
Αλλαξιές.
Υγρά μαντηλάκια.
Power bank.

Γιατί για να πάω παραλία με δύο παιδιά χρειάζομαι περισσότερο εξοπλισμό απ' ό,τι μια μικρή αποστολή στη Σελήνη.

09:30 π.μ.
Υποτίθεται ότι θα είχαμε φύγει.

Η μία ψάχνει το αγαπημένο της μαγιό.

Η άλλη δεν βρίσκει το καπέλο που φορούσε πέρσι.

Εγώ ψάχνω τα γυαλιά ηλίου που είχα στο χέρι πριν από τρία λεπτά.

10:15 π.μ.
Μπαίνουμε επιτέλους στο αυτοκίνητο.

Πριν βγούμε καν στην Εθνική ακούω:

«Πεινάω».

«Διψάω».

«Ζεσταίνομαι».

«Πότε φτάνουμε»;

«Μπορώ να βγάλω τη ζώνη»; Όχι. Δεν μπορείς.

11:00 π.μ.
Φτάνουμε στην παραλία.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι το πάρκινγκ απέχει περίπου όσο ένας ημιμαραθώνιος από την ομπρέλα που καθίσαμε

Κουβαλάω ψυγειάκι, τσάντες, πετσέτες, φουσκωτά, νερά και τρία πράγματα που κανείς δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ. Ο μπαμπάς αυτή την Παρασκευή που εγώ επέλεξα να πάμε στη θάλασσα δουλεύει.

11:20 π.μ.
Καθόμαστε.

Για περίπου 42 δευτερόλεπτα.

11:21 π.μ.
«Μαμά, έρχεσαι στη θάλασσα»;

11:22 π.μ.
«Μαμά, κοίτα τι βρήκα»

11:23 π.μ.
«Μαμά, έλα λίγο»

Αρχίζω να θυμάμαι ότι το ξεκουράζομαι στην παραλία είναι ένας αστικός μύθος που διαδίδουν άνθρωποι χωρίς παιδιά.

12:00 μ.μ.
Το αντηλιακό που έβαλα πριν από μισή ώρα έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς.

Ξεκινά ο δεύτερος γύρος επάλειψης.

Οι κόρες μου συμπεριφέρονται σαν να προσπαθώ να τις αλείψω με τσιμέντο.

12:30 μ.μ.
Ανοίγω το ψυγειάκι.

Τα τοστ που ετοίμασα από το σπίτι απορρίπτονται.

Τα φρούτα επίσης.

Τα κράκερ επίσης.

Δύο λεπτά αργότερα:

«Μαμά, πεινάω»!

13:00 μ.μ.
Αγοράζω παγωτά. Τέτοια είμαι.

Ξαφνικά είμαι η καλύτερη μητέρα του κόσμου.

Η δημοτικότητά μου διαρκεί περίπου οκτώ λεπτά.

14:00 μ.μ.

Η μεγάλη θέλει να κολυμπήσει πιο βαθιά.

Η μικρή θέλει να ψάξει κοχύλια.

Καμία από τις δύο δεν θέλει το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή.

Εγώ προσπαθώ να χωριστώ στα δύο.

15:00 μ.μ.
Αποφασίζω να ξαπλώσω για πέντε λεπτά.

Ακριβώς τότε ακούω:

«ΜΑΜΑ»!

Δεν ξέρω ποια με φώναξε.

Δεν ξέρω γιατί.

Απλώς σηκώνομαι αυτόματα.

16:00 μ.μ.
Ώρα επιστροφής.

Χρειάζονται σαράντα λεπτά για να μαζέψουμε πράγματα που ξεδιπλώθηκαν μέσα σε πέντε.

Κάποια πετσέτα λείπει.

Κάποιο κουβαδάκι χάθηκε.

Κάποιο παιδί κλαίει επειδή δεν θέλει να φύγει.

Κάποιο άλλο επειδή θέλει να φύγει.

18:00 μ.μ.
Μπαίνω στο σπίτι.

Ανακαλύπτω άμμο στα μαλλιά μου.

Στα αυτιά μου.

Στην τσάντα μου.

Στο αυτοκίνητο.

Στο πάτωμα.

Σε σημεία που η επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει.

Και ενώ είμαι εξαντλημένη, βλέπω τις δύο κόρες μου να χαζεύουν φωτογραφίες από τη μέρα και να λένε:

«Τέλεια περάσαμε σήμερα»!

Τις κοιτάζω από τον καθρέφτη του αυτοκινητού, κολλημένη στην Εθνική στην επιστροφή. Έχουν ήδη αποκοιμηθεί. Χαλάλι οι φακίδες και οι πανάδες μου. Περάσαμε τέλεια!