Μάτι, 8 χρόνια μετά: Το καλοκαίρι που καμία μάνα δεν θα ξεχάσει

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Η 23η Ιουλίου 2018 είναι μία από αυτές. Οκτώ χρόνια πέρασαν από τη φωτιά στο Μάτι. Οκτώ καλοκαίρια, αμέτρητα γενέθλια που δεν γιορτάστηκαν, σχολικές γιορτές με άδειες καρέκλες, οικογενειακά τραπέζια που δεν συμπληρώθηκαν ποτέ. Ο χρόνος προχώρησε για όσους όμως έχασαν τους ανθρώπους τους, εκείνο το απόγευμα δεν τελείωσε ποτέ.

Εκατόν τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ανάμεσά τους μικρά παιδιά, γονείς, παππούδες, φίλοι. Άνθρωποι που ξεκίνησαν για μια καλοκαιρινή ημέρα δίπλα στη θάλασσα και δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους.

Για τις περισσότερες από εμάς, το καλοκαίρι σημαίνει πετσέτες στην παραλία, αντηλιακά, παγωτά, φωνές παιδιών που τρέχουν στην άμμο. Το Μάτι μάς υπενθυμίζει πως μια μητέρα μπορεί να φύγει το πρωί για τη δουλειά πιστεύοντας ότι το απόγευμα θα αγκαλιάσει τα παιδιά της και λίγες ώρες αργότερα, να ψάχνει απεγνωσμένα τους ανθρώπους της μέσα στις στάχτες.

Γιατί για κάποιες μητέρες ο χρόνος σταμάτησε στις 23 Ιουλίου 2018. Τα δικά μας παιδιά μεγάλωσαν. Τα δικά τους όχι και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει ποτέ να συνηθίσουμε.

Προσεύχομαι για σένα που έχασες το παιδί σου στη φωτιά

Δεν υπάρχει πιο σπαρακτική εικόνα από μια μάνα που ψάχνει τα παιδιά της

Γι' αυτό και η ιστορία της Βαρβάρας Φύτρου έγινε σύμβολο. Όχι μόνο επειδή έχασε τον σύζυγό της, τον Γρηγόρη και τα δύο παιδιά της, την Εβίτα και τον Αντρέα αλλά γιατί αναγκάστηκε να ζήσει κάθε γονεϊκό εφιάλτη μέχρι το τέλος: να περιμένει ένα τηλέφωνο που δεν ήρθε, να ελπίζει μέχρι την τελευταία στιγμή, να αναγνωρίσει το παιδί της από μία φωτογραφία, να μάθει ότι η κόρη της πάλεψε μέχρι το τέλος για να ζήσει.

Τα λόγια της εξακολουθούν να συγκλονίζουν:

«Σήμερα θα ήθελα να περιμένω τα παιδιά μου να γυρίσουν από το σχολείο, όχι να είμαι εδώ μαζί σας».

Αυτή δεν ήταν απλώς μια κατάθεση σε μια δικαστική αίθουσα, ήταν η φωνή κάθε γονιού που ξέρει πως το μόνο που πραγματικά θέλει είναι να βλέπει το παιδί του να επιστρέφει σπίτι ασφαλές.

Οκτώ χρόνια μετά, η μνήμη ζητά ακόμη δικαιοσύνη

Η φετινή επέτειος συμπίπτει με μια ακόμη σημαντική δικαστική εξέλιξη. Ο Άρειος Πάγος πρόσφατα επικύρωσε αμετάκλητα την ενοχή των καταδικασθέντων για τη φονική πυρκαγιά. Παράλληλα, όμως, ανέπεμψε στο Εφετείο το σκέλος που αφορά την αναγνώριση του ελαφρυντικού του σύννομου βίου για τρεις πρώην υψηλόβαθμους κρατικούς αξιωματούχους, ανοίγοντας τον δρόμο για επανεξέταση των ποινών τους.

Για τις οικογένειες των θυμάτων, αυτό σημαίνει ότι ο δικαστικός αγώνας δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Γιατί η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο μια απόφαση, είναι και η αίσθηση ότι η Πολιτεία αναγνώρισε πραγματικά το μέγεθος μιας ανείπωτης τραγωδίας.

Υπάρχουν φωτιές που δεν σβήνουν

Σήμερα ας σταθούμε και στη μνήμη

Οκτώ χρόνια μετά, τα παιδιά που χάθηκαν θα ήταν σήμερα έφηβοι, φοιτητές, νέοι άνθρωποι που θα έκαναν σχέδια για το μέλλον τους.

Θέλω τα παιδιά μου να ξέρουν τι συνέβη εκείνο το απόγευμα. Όχι για να φοβούνται τη φωτιά αλλά για να μάθουν ότι πίσω από κάθε αριθμό υπήρχε ένα παιδί σαν εκείνες. Μια μαμά σαν εμένα. Μια οικογένεια που το πρωί ξύπνησε κανονικά και το βράδυ δεν υπήρχε πια.

Γιατί οκτώ χρόνια μετά, αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην ξεχάσουμε.Για τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν. Η φωτιά στο Μάτι δεν είναι μόνο μια εθνική τραγωδία. Είναι μια υπενθύμιση του πόσο εύθραυστη είναι η καθημερινότητα. Πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξουν όλα και πόσο μεγάλη ευθύνη έχουμε ως κοινωνία να μην αφήσουμε ποτέ τη μνήμη να ξεθωριάσει.

Μια ευχή έχουμε αυτή τη μέρα: Να μην ξεχάσουμε ποτέ τους 104 ανθρώπους που χάθηκαν. Να μην ξεχάσουμε ποτέ τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν.