Άνω Λιόσια: Το βίντεο με τη διευθύντρια έφερε οργή - Τι συμβαίνει τελικά στα σχολεία μας;
Το βίντεο με τη διευθύντρια νηπιαγωγείου που επιπλήττει ΤΕΤΡΑΧΡΟΝΑ παιδιά προκάλεσε οργή. Η τοποθέτηση του Schoolmarius, όμως, ανοίγει μια μεγαλύτερη συζήτηση: Τι συμβαίνει σήμερα πραγματικά μέσα και γύρω από τα σχολεία μας;
Ένα βίντεο λίγων λεπτών από ένα νηπιαγωγείο στα Άνω Λιόσια ήταν αρκετό για να ανοίξει μέσα σε λίγες ώρες μια πολύ μεγάλη συζήτηση για το τι πραγματικά συμβαίνει στα σχολεία μας από την πρώτη κιόλας βαθμίδα υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Στα βίντεο, η διευθύντρια του σχολείου εμφανίζεται έντονα εκνευρισμένη να επιπλήττει παιδιά στο προαύλιο, χρησιμοποιώντας εκφράσεις που προκάλεσαν αντιδράσεις.
Το βίντεο ανέβηκε στα social media, αναπαράχθηκε γρήγορα και μαζί του ήρθαν σχεδόν αυτόματα η οργή, τα σχόλια και οι απόλυτες κρίσεις.
Η συνέχεια έκανε την εικόνα ακόμη πιο δύσκολη. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η εκπαιδευτικός δέχθηκε στη συνέχεια σωματική επίθεση από άτομα που βρέθηκαν στον χώρο του σχολείου και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Για το αρχικό περιστατικό έχει διαταχθεί ΕΔΕ, προκειμένου να διερευνηθεί τι ακριβώς συνέβη και να αποδοθούν, εφόσον προκύψουν, οι αντίστοιχες ευθύνες.
Αν έχεις παιδιά σε σχολείο της Αττικής, έχεις σίγουρα πάρει μια ιδέα για το τι συμβαίνει μέσα και έξω από τις σχολικές αίθουσες. Αξίζει όμως να πάρουμε λίγο χρόνο να σκεφτούμε το συμβάν.
Όχι για να αποφασίσουμε εμείς, μέσα από ένα βίντεο λίγων λεπτών, τι προηγήθηκε και τι ακολούθησε. Ούτε για να δικαιολογήσουμε συμπεριφορές που μας προβληματίζουν αλλά γιατί όσα συνέβησαν στα Άνω Λιόσια μοιάζουν τελικά με μια πολύ άσχημη φωτογραφία μιας σχολικής πραγματικότητας που δεν ξεκίνησε χθες.
Ο Schoolmarius και ο «κόμπος στο στομάχι»
Ο Schoolmarius επέλεξε να τοποθετηθεί για το περιστατικό χωρίς να σταθεί μόνο στην εκπαιδευτικό που βλέπουμε στο βίντεο.
«Από χθες που βγήκε στη δημοσιότητα το βίντεο με την εκπαιδευτικό στα Άνω Λιόσια εξοργισμένη να επιπλήττει παιδιά νηπιαγωγείου, νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι», έγραψε.
Έναν κόμπο, όπως εξηγεί, «και για την ίδια, για τα παιδιά, την κοινωνία ολόκληρη που είναι έτοιμη να λιντσάρει ο ένας τον άλλον».
Γιατί πίσω από ένα περιστατικό που είναι πολύ εύκολο να προκαλέσει θυμό, ο ίδιος βλέπει κάτι μεγαλύτερο: εκπαιδευτικούς, γονείς και παιδιά που μοιάζουν όλο και συχνότερα να βρίσκονται απέναντι και όχι δίπλα ο ένας στον άλλον.
«Δάσκαλοι παιδιά, γονείς τους δασκάλους, παιδιά τους δασκάλους, δάσκαλοι τους γονείς», γράφει, επισημαίνοντας πόσο ανησυχητικό είναι να θεωρούμε ότι όλη αυτή η συζήτηση μπορεί να εξαντληθεί, είτε στο «μια κακή παιδαγωγός», είτε στο «οι εκπαιδευτικοί θέλουν ψυχολόγο».
«Aπό χθες που βγήκε στη δημοσιότητα το βίντεο με την εκπαιδευτικό στα Άνω Λιόσια εξοργισμένη να επιπλήττει παιδιά νηπιαγωγείου , νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι και για την ίδια, για τα παιδιά , την κοινωνία ολόκληρη που είναι έτοιμη να λιντσάρει ο ένας τον άλλον, πραγματικά όμως ο ένας τον άλλον · δάσκαλοι παιδιά, γονείς τους δασκάλους , παιδιά τους δασκάλους , δάσκαλοι τους γονείς , είναι τρομερά ανησυχητικό που νομίζουμε ότι όλο αυτό είναι απλώς «μια κακή παιδαγωγός» ή «μια ψυχολόγο θέλουν όλοι οι εκπαιδευτικοί να στρώσουν, αλλιώς να πάνε σπίτια τους, να μπουν άλλοι με όρεξη». Δεν καταλαβαίνουμε ακόμα ότι δε φτάνει η όρεξη .
Οι εκπαιδευτικοί σπούδασαν κάτι που δεν υπάρχει στην πράξη. Σπούδασαν να εκπαιδεύσουν παιδιά και ψάχνουν τα παιδιά με το κυάλι γιατί στα σχολεία φοιτούν πλέον μικρογραφίες ενηλίκων, με κινητά, με ερεθίσματα μεγάλων, ανορίωτα, με γονείς που αρνούνται να κατανοήσουν την ευθύνη και του δικού τους ρόλου που δεν είναι «κάνω τα χατήρια στο παιδί μου», αλλά του βάζω όρια για να μάθει πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω του.
Δε θα μιλήσω για το περιστατικό, όσο και να θέλω να κατανοήσω έτσι κι αλλιώς κάτι, όταν γίνεται παροξυσμός χάνει το δίκιο του. Αλλά το βλέπω ως ένα ακόμα σύμπτωμα μιας αρρώστιας που εξαπλώνεται
Τη διάλυση των σχέσεων, της λογικής «δράση - αντίδραση», συνέπεια, πλαίσιο, που κάνει και τους εκπαιδευτικούς να απορούν: αν δεν μπορώ να βάλω όρια, πώς να χτίσω κοινότητα; Αν δεν υποσχεθούμε σεβασμό ο ένας στον άλλον, πώς θα φτιάξουμε δεσμούς;
Μεγάλη πληγή ότι κρύβουμε πράγματα κάτω από το χαλί, που δε μιλάμε για τα σχολεία που ο μισός πληθυσμός έρχεται τον Σεπτέμβριο και τον υπόλοιπο χρόνο απουσιάζει, που δε θέλει να μπει σε πλαίσιο γιατί μπορεί, γιατί έχουμε μπερδέψει τα δικαιώματα με τον δικαιωματισμό και γιατί ακόμα και το προφανές, στήριξη από ψυχολόγους σε κάθε σχολείο απέχει έτη φωτός μπροστά.
Οι ψυχολόγοι όμως δεν είναι για τους εκπαιδευτικούς μόνο, είναι γιατί εκπαιδευτικοί, παιδιά και γονείς χρειάζεται να φροντιστούν, να κλείσουν τα στόματα και να ακούσουν επιτέλους τους γύρω τους, να δώσουν τα χέρια και να αφήσουν τα κινητά, τον καταναλωτισμό, τις άπειρες δραστηριότητες έξω για λίγο από το πρόγραμμα.
Έχουμε μετατρέψει τον άνθρωπο σε αλγόριθμο που δεν μπορεί να συνδεθεί, μόνο εκτονώνεται, ντοπάρεται, εκρήγνυται και ξέχασε να αγαπά, έχουμε ξεφύγει άνθρωποι από την αγάπη, έγραψε χαρακτηριστικά ο Μάριος Μάζαρης, ο οποίος έσπευσε να εξηγήσει και με stories τι ακριβώς εξηγεί ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τη βία μέσα στα σχολεία, από όποια μεριά κι αν εκδηλώνεται.
Τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από εκείνον πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια.
Τα παιδιά έχουν πρόσβαση πολύ νωρίτερα σε κινητά, οθόνες και περιεχόμενο, δέχονται αμέτρητα ερεθίσματα, τρέχουν από δραστηριότητα σε δραστηριότητα και πολλές φορές καλούνται να λειτουργήσουν με ρυθμούς που θυμίζουν περισσότερο μικρούς ενήλικες.
Την ίδια στιγμή έχει αλλάξει και η γονεϊκότητα: κάπου ανάμεσα στην προσπάθειά μας να μεγαλώσουμε παιδιά με αυτοπεποίθηση και στην ανάγκη να μην επαναλάβουμε αυστηρά μοντέλα προηγούμενων γενεών, ίσως μερικές φορές δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε ότι η αγάπη δεν αποκλείει το όριο.
Γιατί το «όχι» δεν σημαίνει απόρριψη και το να μάθει ένα παιδί ότι δεν μπορεί πάντα να γίνεται αυτό που θέλει δεν σημαίνει ότι δεν σεβόμαστε τις ανάγκες του.
Σημαίνει ότι το προετοιμάζουμε για έναν κόσμο στον οποίο θα υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι.
«Αν δεν μπορώ να βάλω όρια, πώς να χτίσω κοινότητα»;
Αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική ερώτηση που θέτει ο Schoolmarius. Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο ο χώρος όπου ένα παιδί θα μάθει γράμματα και αριθμούς, είναι ίσως το πρώτο μεγάλο περιβάλλον στο οποίο καλείται να συνυπάρξει με ανθρώπους που δεν είναι η οικογένειά του.
Να καταλάβει ότι υπάρχουν κανόνες που ισχύουν για όλους, να θυμώσει χωρίς να χτυπήσει, να διαφωνήσει χωρίς να προσβάλει. Όλα αυτά όμως δεν μπορούν να είναι αποκλειστική δουλειά του σχολείου, όπως δεν μπορούν να είναι αποκλειστική δουλειά της οικογένειας: Χρειάζεται κάπου στη μέση να συναντηθούν οι δύο πλευρές.
Κι όμως, τα τελευταία χρόνια μοιάζει πολλές φορές σαν γονείς και εκπαιδευτικοί να ξεκινούν από θέση άμυνας. Ο γονιός αισθάνεται ότι πρέπει να προστατεύσει το παιδί του από τον εκπαιδευτικό. Ο εκπαιδευτικός ότι πρέπει να προστατευτεί από τον γονιό και στη μέση βρίσκεται το παιδί.
Υπάρχει και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό στην τοποθέτηση του Schoolmarius.
Η ψυχολογική υποστήριξη μέσα στο σχολείο δεν χρειάζεται επειδή «κάποιος έχει πρόβλημα».
Αφορά μια ολόκληρη σχολική κοινότητα: το παιδί που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τον θυμό του. Τον γονιό που δεν ξέρει πώς να βάλει όρια χωρίς να αισθάνεται ότι πληγώνει το παιδί του, τον εκπαιδευτικό που έχει φτάσει στα όριά του, τον εκπαιδευτικό που έχει ξεπεράσει τα όρια και πρέπει να απομακρυνθεί πια από τη σχολική μονάδα.
Η ψυχολογική υποστήριξη δεν θα έπρεπε να εμφανίζεται μόνο όταν κάτι έχει ήδη συμβεί. Θα έπρεπε να υπάρχει ακριβώς για να βοηθά ώστε να μη φτάνουμε εκεί.
Πόσο ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον; Πόσο εύκολα δίνουμε χρόνο πριν απαντήσουμε, πριν θυμώσουμε, πριν βγάλουμε το κινητό, πριν γράψουμε ένα σχόλιο, πριν αποφασίσουμε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ποιος είναι ο «καλός» και ποιος ο «κακός» μιας ιστορίας;
Το περιστατικό θα διερευνηθεί αλλά η συζήτηση όμως δεν πρέπει να τελειώσει εκεί. Το υπουργείο Παιδείας και η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης καταδίκασαν τη βία και τονίζουν μηδενική ανοχή σε τέτοια περιστατικά, με την υπόθεση να παραμένει υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες Αρχές αλλά ούτε η καταδίκη αρκεί.
Για όσα συνέβησαν στο νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων υπάρχουν αρμόδιοι που καλούνται να διερευνήσουν τα γεγονότα. Η ΕΔΕ βρίσκεται σε εξέλιξη και είναι αυτή που θα εξετάσει τη συμπεριφορά της εκπαιδευτικού, ενώ οι αρμόδιες αρχές διερευνούν και όσα ακολούθησαν.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε εμείς τους δικαστές. Μπορούμε όμως να μην αφήσουμε αυτή την ιστορία να γίνει άλλο ένα viral βίντεο που θα μας εξοργίσει για δύο ημέρες μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο.
Γιατί ίσως το πραγματικά ανησυχητικό σε αυτή την εικόνα δεν είναι μόνο αυτό που συνέβη εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή.
Είναι ότι γύρω από ένα σχολείο βλέπουμε θυμό να συναντά θυμό, εκφράσεις που δεν θα έπρεπε να ακούγονται ποτέ σε ένα σχολικό προαύλιο. «Θα φωνάζω όσο θέλω, θα πάει το μαλλί τσιμέντο», «θα σας κόψω», είναι φράσεις που θα ακούγαμε σε ταινία για τη μαφία κι όχι σε νηπιαγωγείο.
Ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε πότε γονείς και εκπαιδευτικοί άρχισαν να αισθάνονται τόσο συχνά ότι βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Τα παιδιά, πάντως, δεν χρειάζονται στρατόπεδα.
Τα παιδιά χρειάζονται όρια, χρειάζονται ασφάλεια, χρειάζονται εκπαιδευτικούς που να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους και γονείς που να μπορούν να τους εμπιστεύονται, αλλά και να συνομιλούν μαζί τους όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά και σίγουρα δεν χρειάζονται γονείς που να στέλνουν τους εκπαιδευτικούς στο νοσοκομείο με σπασμένη μύτη.
Bloggers
