Το «playborhood» είναι ίσως αυτό που χρειάζεται το παιδί σου για να ξεκολλήσει από τις οθόνες

Υπήρχε μια εποχή που το «θα βγω να παίξω με τα παιδιά» δεν απαιτούσε να κοιτάξεις τρία οικογενειακά ημερολόγια, να στείλεις μήνυμα σε τέσσερις γονείς, να βρεις ποιος θα πάει ποιο παιδί και να συμφωνήσεις από πριν την ώρα παραλαβής.

Απλώς έβγαινες έξω. Έπαιρνες το ποδήλατό σου και γύριζες στη γειτονιά μέχρι να βρεις κάποιον φίλο. Ή κατέληγες καθισμένος στο πεζοδρόμιο με μια παρέα παιδιών, κάνοντας κάτι εντελώς απλό που εκείνη τη στιγμή σου φαινόταν συναρπαστικό.

Ναι, έχουν αλλάξει πολλά από τότε και ξέρεις ότι αυτή η αυθόρμητη μορφή παιχνιδιού έχει γίνει πολύ πιο δύσκολη ή δεν υπάρχει.

Παίζει το παιδί σου Roblox; Μόλις ενεργοποιήθηκαν νέες ρυθμίσεις ασφαλείας – Δες τι αλλάζει

Το «Playborhood» είναι το αντίδοτο στο κλασικό Playdate

Ο κοινωνικός ψυχολόγος Jonathan Haidt (συγγραφέας του The Anxious Generation) υποστηρίζει εδώ και χρόνια ότι τα παιδιά χρειάζονται λιγότερη οθόνη και περισσότερη ανεξαρτησία στον πραγματικό κόσμο. Τελευταία προωθεί την ιδέα του «Playborhood» - έναν όρο που επινόησε ο συγγραφέας Mike Lanza - που ουσιαστικά σημαίνει να δημιουργήσουμε «γειτονιές παιχνιδιού»

Η ιδέα είναι αρκετά απλή.

Βρίσκεις μερικές οικογένειες που μένουν κοντά σου και έχουν παιδιά περίπου στην ίδια ηλικία. Συμφωνείτε ότι κάποια σπίτια της γειτονιάς είναι «ασφαλείς βάσεις» για τα παιδιά. Και στη συνέχεια τους δίνετε λίγο περισσότερο χώρο να κινηθούν μέσα σε αυτά τα όρια.

Το ζητούμενο είναι ακριβώς να μην τα οργανώσεις όλα εσύ. Τα παιδιά μπορούν να πάνε με το ποδήλατο από το ένα σπίτι στο άλλο. Να φτιάξουν κάτι στην αυλή. Να επινοήσουν ένα παιχνίδι. Να τσακωθούν για τους κανόνες. Να αλλάξουν τους κανόνες. Να βαρεθούν και να εγκαταλείψουν το παιχνίδι. Και μετά να βρουν κάτι άλλο να κάνουν. Με λίγα λόγια, να ζήσουν ένα απόγευμα που δεν έχει σχεδιαστεί από έναν ενήλικα.

«Πήγαινε έξω να παίξεις»… αλλά με ποιον;

Αν στείλεις το παιδί σου έξω μόνο του, ενώ όλα τα άλλα παιδιά είναι κλεισμένα μέσα και παίζουν Roblox, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να νιώσει μόνο του. Γι' αυτό το Playborhood απαιτεί συλλογική απόφαση. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τα smartphones —όπου είναι δύσκολο να αρνηθείς τη συσκευή όταν την έχουν όλοι— έτσι και με το ελεύθερο παιχνίδι: αν 3-4 μαμάδες συμφωνήσετε ότι το απόγευμα της Παρασκευής είναι «ώρα γειτονιάς», τότε θα υπάρχουν πράγματι παιδιά έξω.

Το αγόρασες για το παιδί σου; Δες γιατί αυτό το δημοφιλές παιχνίδι κρύβει μια παγίδα αν σπάσει

Δεν σημαίνει ότι αφήνεις τα παιδιά χωρίς κανόνες

Το playborhood δεν σημαίνει ότι ανοίγεις την πόρτα και λες «στο καλό, πρόσεχε». Υπάρχουν σαφή όρια: τα παιδιά κινούνται ελεύθερα ανάμεσα σε συγκεκριμένα σπίτια και ξέρουν ποιος γονιός είναι στο σπίτι αν χρειαστούν βοήθεια. Αυτό, είναι πολύ διαφορετικό από το να βρίσκεται ένας ενήλικας πέντε μέτρα μακριά και να ρωτά κάθε τρία λεπτά: «τι παίζετε τώρα;». Ο στόχος δεν είναι να αναπαραγάγεις τη δική σου παιδική ηλικία αλλά να δώσεις στο παιδί σου λίγο περισσότερο χώρο για αυτονομία. Ο Haidt περιγράφει αυτή τη μετατόπιση ως μια μετάβαση από μια παιδική ηλικία που βασιζόταν περισσότερο στο παιχνίδι σε μια παιδική ηλικία που βασίζεται περισσότερο στο κινητό. Λιγότερη ελευθερία στον πραγματικό κόσμο, περισσότερος χρόνος στον ψηφιακό. Η ιδέα του playborhood προσπαθεί απλώς να μετακινήσει λίγο την ισορροπία προς την άλλη πλευρά.

Μην πέσεις στην παγίδα να πιστέψεις ότι για να λειτουργήσει πρέπει να έχεις μια μεγάλη αυλή ή να υπάρχει κοντά ένα μεγάλο πάρκο. Μπορεί να είναι μια μπασκέτα που υπάρχει ήδη ή απλώς ένας χώρος όπου τα παιδιά μπορούν να κινηθούν ελεύθερα.

Διάλεξε ένα απόγευμα, μίλα με 2-3 μαμάδες της γειτονιάς, βάλε τους κανόνες και άφησέ τα να βγουν έξω. Κι αν κάποια στιγμή σου παραπονεθούν ότι βαριούνται; Τέλεια. Ήρθε η ώρα να ανακαλύψουν μόνα τους πώς να περάσουν καλά.