Η viral πρόσκληση για παιδικό πάρτι ήταν από τη Βοστώνη: Να αφήσουμε τις μαμάδες στην ησυχία τους;
Τώρα που μάθαμε ότι η περιβόητη πρόσκληση για το παιδικό πάρτι ήρθε από τη Βοστώνη, μήπως να σταματήσουμε να τα βάζουμε με τις μαμάδες που πίσω από τις πινιάτες, τα μπαλόνια και τις θεματικές τούρτες, απλώς προσπαθούν να χαρίσουν στα παιδιά τους αναμνήσεις που ίσως οι ίδιες δεν είχαν ποτέ.
Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά μαμάδων που μεγάλωσε με τούρτες «ό,τι να 'ναι», με κύκνους από σαντιγί, κοκτέιλ λουκανικοπιτάκια και πορτοκαλάδα σε πλαστικά ποτήρια και ναι περάσαμε υπέροχα και με αυτά τα πάρτι. Υπάρχουν και μαμάδες που δεν βίωσαν ποτέ κανένα πάρτι, γιατί, όσο κι αν αγαπάμε τη νοσταλγία, τα 90s και το παρελθόν, δεν ήταν όλα τα παιδικά μας χρόνια βγαλμένα από οικογενειακή διαφήμιση.
Τώρα που μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά, με κόπο, με τρέξιμο και συχνά χωρίς καμιά βοήθεια, έχουμε ανακαλύψει έναν καινούργιο τρόπο να κρίνουμε η μία την άλλη: τα παιδικά πάρτι.
Δεν μας έφτανε ο φυσιολογικός τοκετό vs καισαρική ή ο θηλασμός vs φόρμουλα, βρήκαμε τα πάρτι για να την πούμε η μια στην άλλη. Αν κάνεις κάτι απλό, δεν προσπάθησες αρκετά. Αν οργανώσεις κάτι εντυπωσιακό, το κάνεις για το Instagram. Αν καλέσεις όλη την τάξη, είσαι υπερβολική. Αν δεν την καλέσεις, αποκλείεις παιδιά. Αν φτιάξεις μόνη σου την τούρτα, γιατί κουράζεσαι τόσο; Αν την παραγγείλεις, γιατί ξοδεύεις τόσα;
Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στα μπαλόνια, στις πινιάτες και στις θεματικές τούρτες, έχουμε ξεχάσει ότι πίσω από κάθε παιδικό πάρτι υπάρχει συνήθως μια μαμά και πίσω από κάθε μαμά, μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε.
«Όχι αδελφάκια, όχι τακούνια, δώρα από λίστα»: Για ποιον τελικά οργανώνουμε τα παιδικά πάρτι;
Η πρόσκληση που έγινε viral και η αλήθεια που μάθαμε αργότερα
Τις τελευταίες ημέρες μια πρόσκληση για παιδικό πάρτι προκάλεσε πραγματικό χαμό στα ελληνικά social media.
Όχι αδερφάκια. Δώρα αποκλειστικά από συγκεκριμένη λίστα. Παιδιά ντυμένα σε αποχρώσεις του μπλε, με φωτογραφίες των ρούχων τους να αποστέλλονται εκ των προτέρων. Μαμάδες χωρίς τακούνια. Και πρόβα στο τραγούδι των γενεθλίων.
Ένα email που έμοιαζε περισσότερο με οδηγίες διοργάνωσης επίσημης εκδήλωσης παρά με πρόσκληση για να σβήσει ένα παιδί τα κεράκια του.
Την πρόσκληση δημοσίευσε στο Facebook η ψυχολόγος και συγγραφέας Δρ. Λίζα Βάρβογλη, θέτοντας ένα ενδιαφέρον ερώτημα: πού τελειώνει η καλή οργάνωση και πού αρχίζουν οι υπερβολικές απαιτήσεις;
Η συζήτηση πήρε γρήγορα διαστάσεις, με χιλιάδες αντιδράσεις και σχόλια και βιντεάκια, χιουμοριστικά και μη και αφορισμούς από ανθρώπους που δεν έχουν παιδιά ή που έχουν ή που είναι ειδικοί χωρίς να έχουν περάσει ούτε μισή ώρα σε ένα παιδικό πάρτι. Και, όπως συμβαίνει συχνά, μαζί με την κριτική για τη συγκεκριμένη πρόσκληση άνοιξε ξανά μια γενικότερη συζήτηση για τους γονείς που έχουν μετατρέψει τα παιδικά γενέθλια σε υπερπαραγωγές. Το πιο αστείο της υποθέσης, είναι πως τις πιο βαρύγδουπες δηλώσεις τις έκαναν για τα παιδικά πάρτι, άνθρωποι που μας την έχουν πει, επειδή βγήκαμε με τα μικρά μας παιδιά στα εστιατόρια, τα θέατρα και τα σινεμά, άνθρωποι που μας την λένε για τα όρια που δεν βάζουμε τάχα στα παιδιά, άνθρωποι που δεν θυμούνται τι σημαίνει να είσαι παιδί.
Μόνο που υπήρχε μια λεπτομέρεια στην πρόσκληση για το παιδικό πάρτι που αρχικά δεν γνωρίζαμε. Σε δεύτερη ανάρτησή της, η Λίζα Βάρβογλη διευκρίνισε ότι, σύμφωνα με την ίδια, η πρόσκληση ήταν πραγματική, με αλλαγμένα ονόματα και ορισμένες λεπτομέρειες, και ότι την είχε λάβει όταν ζούσε στη Βοστώνη.
Μάλιστα, η ειδικός αποκάλυψε ότι τα παιδιά της πήγαν κανονικά στο πάρτι, επειδή ήταν φίλοι με το παιδί που γιόρταζε, ενώ τα συνόδευσε και η ίδια, με αρκετή επιστημονική περιέργεια για όσα επρόκειτο να συναντήσει.
Και κάπως έτσι μάθαμε ότι η πρόσκληση που μας έκανε να αναρωτιόμαστε αν έχουμε χάσει εντελώς το μέτρο στην Ελλάδα προερχόταν τελικά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ας συμφωνήσουμε ότι το να ζητάς φωτογραφίες των ρούχων των καλεσμένων για να τις εγκρίνεις είναι υπερβολικό. Ότι ένα παιδικό πάρτι δεν χρειάζεται να έχει όρους συμμετοχής και ότι η χαρά δεν μπορεί να χωρέσει σε μια λίστα υποχρεώσεων.
Μπορούμε, όμως, με αυτή την αφορμή να σταματήσουμε να την πέφτουμε σε κάθε μαμά που δεν τη βγάζει απλώς με μια τούρτα, μερικά κεράκια και κοκτέιλ λουκανικοπιτάκια;
Γιατί δεν ξέρεις πάντα τι γιορτάζει μια μαμά όταν οργανώνει τα γενέθλια του παιδιού της
Ας μιλήσουμε λίγο για εκείνες τις μαμάδες που αναλαμβάνουν σχεδόν ολόκληρο το logistics ενός παιδικού πάρτι. που ψάχνουν χώρους, συγκρίνουν τιμές, στέλνουν προσκλήσεις, μετρούν καλεσμένους, φτιάχνουν σακουλάκια, τρέχουν τελευταία στιγμή για χαρτοπετσέτες και θυμούνται, στις έντεκα το βράδυ, ότι ξέχασαν τα κεράκια.
Για τις μαμάδες που γεμίζουν πινιάτες στις δύο τα ξημερώματα, ενώ το επόμενο πρωί πρέπει να σηκωθούν για δουλειά.
Για εκείνες που φτιάχνουν μια τούρτα από το μηδέν, όχι επειδή θέλουν να αποδείξουν ότι είναι καλύτερες νοικοκυρές, αλλά επειδή το παιδί τους έχει τόσες αλλεργίες που κανένα ζαχαροπλαστείο δεν αναλαμβάνει εύκολα να του φτιάξει την τούρτα των ονείρων του.
Για τις μαμάδες που καλούν ολόκληρη την τάξη. Όχι απαραίτητα επειδή θέλουν ένα τεράστιο πάρτι, αλλά επειδή θυμούνται ακόμη πώς ένιωσαν εκείνη τη φορά που δεν τις κάλεσαν στα γενέθλια ενός συμμαθητή τους ή επειδή θυμούνται το δικό τους πάρτι, όταν περίμεναν στην πόρτα και οι καλεσμένοι δεν εμφανίστηκαν ποτέ.
Για εκείνες που προσκαλούν και τις άλλες μαμάδες, ακόμη κι αυτές που στην καθημερινότητα του σχολείου μπορεί να μην τους ρίχνουν ούτε μια δεύτερη ματιά: επειδή θέλουν το παιδί τους να νιώθει ότι όλοι οι φίλοι του είναι ευπρόσδεκτοι.
Για τις μαμάδες που ψάχνουν με τις ώρες το πιο όμορφο ρούχο για το παιδί τους. Γιατί αυτό το παιδί μπορεί να ήρθε στη ζωή τους ύστερα από χρόνια αναμονής, δεκάδες ενέσεις, απογοητεύσεις και προσπάθειες που κανείς δεν είδε.
Και για εκείνες που μπορεί να μην είχαν ποτέ δικό τους πάρτι γενεθλίων, που μεγάλωσαν σε σπίτια όπου τα χρήματα έφταναν για τα απαραίτητα και τα γενέθλια ήταν απλώς άλλη μία μέρα στο ημερολόγιο.
Αυτές οι μαμάδες (και αυτοί οι μπαμπάδες), τώρα μπορούν να αγοράσουν τα μπαλόνια που κάποτε δεν είχαν, να παραγγείλουν την τούρτα που ονειρεύονταν, να γεμίσουν ένα δωμάτιο με χρώματα (γαλάζια βρε αδερφέ), μουσική και παιδικές φωνές και ίσως, μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία, να χαίρεται λίγο και το παιδί που υπήρξαν κάποτε οι ίδιες.
Ναι, τα παιδικά πάρτι πρέπει να γίνονται για να χαίρονται πάνω απόλα τα παιδιά μας.
Ναι, δεν χρειάζεται να καταλάβουμε κάθε επιλογή μιας μαμάς αρκεί να μην την κρίνουμε τόσο εύκολα και να μην την σταυρώνουμε, ακόμα κι εκείνη την τρελιάρα μαμά της Βοστώνης.
Φυσικά και υπάρχουν υπερβολές, φυσικά υπάρχουν πάρτι που μοιάζουν περισσότερο με γαμήλιες δεξιώσεις, εννοείται πως υπάρχουν γονείς που αγχώνονται υπερβολικά για την τέλεια φωτογραφία και παιδιά που μπορεί να προτιμούσαν απλώς να παίξουν με τους φίλους τους αλλά δεν είναι κάθε όμορφα οργανωμένο πάρτι επίδειξη.
Μπορεί απλώς η μαμά να θέλει να κάνει κάτι όμορφο για το παιδί της όπως ακριβώς κάνει ό,τι μπορεί και η μαμά που δεν έχει τον χρόνο, τα χρήματα ή τη διάθεση να οργανώσει τίποτα περισσότερο από μια τούρτα στο σπίτι, με πέντε φίλους και μερικά πατατάκια.
Και οι δύο μπορεί να προσφέρουν στα παιδιά τους μια υπέροχη ανάμνηση. Γιατί η αγάπη δεν μετριέται ούτε σε μπαλόνια, ούτε πολυόροφες τούρτες αλλά ούτε και η προσπάθεια μιας μητέρας χρειάζεται να υποτιμάται επειδή κάποιος άλλος θα επέλεγε να κάνει τα πράγματα διαφορετικά.
Και στο λέει αυτό μια μαμά που φέτος για πρώτη φορά βιώνει αυτό που λέγεται εφηβεία, με ένα παιδί που κάθε χρόνο του ετοίμαζε το πιο απίθανο Halloween πάρτι γενεθλίων και φέτος το ίδιο παιδί θέλει να γιορτάσει με 2 φίλες χωρίς Halloween και χωρίς trick or treat.
Υπάρχει κάτι συγκινητικό στα παιδικά γενέθλια που ίσως το καταλαβαίνουμε καλύτερα όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας (εδώ θα με βρεις στην γωνία μεταξύ παιδιού και εφήβου) να στα γράφω όσο πιο λιανά μπορώ, σαν να έχω έρθει με ιπτάμενο αυτοκίνητο από το μέλλον για να σου πω, τι σου έρχεται εσένα που φέτος οργανώνεις πάρτι για τα πρώτα επικά γενέθλια του παιδιού σου.
Κάθε πάρτι είναι και ένας μικρός αποχαιρετισμός.
Ένας αποχαιρετισμός στο παιδί που ήταν το παιδί σου μέχρι πέρυσι, στη φωνούλα που άλλαξε, στο ύψος που πήρε και σε ξεπέρασε πια, στις αγκαλιές που λιγοστεύουν (στάζουν τα δάκρυα ποτάμι όσο γράφω η δόλια μάνα), στα παιχνίδια που δεν ζητά πια γιατί έχει μια επείγουσα συζήτηση στο snapchat.
Κι εμείς, κάπου ανάμεσα στο φούσκωμα των μπαλονιών με τα πνευμόνια να χαροπαλεύουν, προσπαθούμε να κρατήσουμε τα παιδιά μας, λίγο παραπάνω παιδιά.
Ναι, σε κάθε παιδικό πάρτι θέλουμε να πιστεύουμε ότι τα παιδιά μας θα θυμούνται πως εκείνη την ημέρα κάποιος χάρηκε πολύ που γεννήθηκαν και τελικά, αυτό είναι που αξίζει να γιορτάζουμε.
Και ίσως αυτό που εμείς βλέπουμε ως υπερβολή σε κάθε τέτοιο πάρτι, για εκείνη τη μαμά είναι απλώς ένας τρόπος να πει «σ' αγαπώ» και μείνε λίγο ακόμα μικρό!
Bloggers
