Πόσες φορές θα πρέπει να δούμε τον Σάββα από την Τέλενδο για να δώσουμε προσοχή στα ακριτικά νησιά;
Η ιστορία του Σάββα από την Τέλενδο δεν έγινε γνωστή πρώτη φορά τώρα. Είναι όμως, πάλι μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε ποια είναι η επόμενη μέρα για τα παιδιά που μεγαλώνουν στην άκρη του χάρτη.
«Έχω ένα πλάνο από τώρα ότι σε είκοσι χρόνια από τώρα, θα έχω τελειοποιήσει το καϊκάκι μου και θα ψαρεύω». Με αυτή την αφοπλιστική απλότητα και το χαμόγελο ενός παιδιού που γνωρίζει καλά τι αγαπά, ο 10χρονος Σάββας Γλυνάτσης τράβηξε ξανά τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Η ιστορία του μοναδικού παιδιού που ζει και μεγαλώνει στο μικρό ακριτικό νησί της Τελένδου δίπλα στην Κάλυμνο, προβλήθηκε στην εκπομπή «Ό,τι Αξίζει» της ΕΡΤ1 με την Ίνα Ταράντου, υπενθυμίζοντάς μας μια εικόνα σπάνιας παιδικής αθωότητας.
Κάνουν οι Ελληνίδες λιγότερα παιδιά επειδή εργάζονται; Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη
Χρόνια μετά τις πρώτες αναφορές που τον είχαν κάνει viral ως το «μοναδικό παιδί» και τον «μοναδικό μαθητή» του νησιού, ο Σάββας μεγάλωσε. Έχει τον κήπο του, τις κότες του, τη θάλασσα για αυλή του και μια βάρκα που αποτελεί τον καμβά των ονείρων του. Μια εικόνα που, ομολογουμένως, κάνει κάθε καρδιά να μαλακώνει, προσφέροντάς μας μια όμορφη, νοσταλγική διέξοδο από τους γρήγορους και συχνά πιεστικούς ρυθμούς της πόλης.
Η ιστορία του μικρού Σάββα όμως μπορεί να έγινε ξανά viral τώρα, αλλά δεν είναι άγνωστη, αφού ανά τα χρόνια ο ίδιος είχε γίνει πολλές φορές θέμα σε εκπομπές και μέσα ενημέρωσης (έχει συμμετάσχει μέχρι και σε ντοκιμαντέρ) για τo γεγονός ότι υπήρξε το μοναδικό παιδί του νησιού, αλλά και για τη μεγάλη λατρεία που έχει στον τόπο του και το γεγονός πως παρότι η Κάλυμνος απέχει 10 λεπτά με το καράβι εκείνος τελικά επέλεξε να μεγαλώνει στην Τέλενδο μαζί με την οικογένειά του, με την οποία συμπληρώνουν τους 15 μόνιμους κατοίκους του νησιού.
Η εξομολόγηση της Καλομοίρας για την οικογενειακή προσφορά σε ίδρυμα είναι ένα μάθημα για όλους μας
Είναι αλήθεια ότι τέτοιες ιστορίες, όπως αυτή του Σάββα, μας αρέσει και να τις βλέπουμε και να τις μοιραζόμαστε. Λειτουργούν σαν ένα τρυφερό «σκούντημα», μια υπενθύμιση ότι υπάρχει μια Ελλάδα πιο αγνή, πιο κοντά στη φύση, που αντιστέκεται με τον δικό της τρόπο.
Ωστόσο, τι σημαίνει τελικά να ζεις σε ένα ακριτικό νησί που ερημώνει;
Τα ακριτικά νησιά δεν χρειάζονται μόνο τη συμπάθειά μας ούτε να γίνονται viral κάθε φορά που κάποιο αξιοθαύμαστο παιδί ή ένας αφοσιωμένος δάσκαλος τραβούν τα βλέμματα. Χρειάζονται ουσιαστική, καθημερινή μέριμνα: βασικές υποδομές, στήριξη των οικογενειών, δομές υγείας και προϋποθέσεις ώστε η επιλογή της ζωής στην άκρη του χάρτη να είναι μια βιώσιμη πραγματικότητα και όχι μια ηρωική εξαίρεση.
Ας κρατήσουμε το υπέροχο όνειρο του Σάββα για το καΐκι του. Ας θαυμάσουμε τη γενναιότητά του - αυτό το «όχι, δεν φοβάμαι στη θάλασσα» - και την αγάπη του για τον τόπο του.
Ταυτόχρονα όμως, ας μην ξεχνάμε ούτε εμείς ούτε η πολιτεία πως η στήριξη των νησιών δεν χρειάζεται περισσότερη προσοχή. Γιατί η καλύτερη επιβράβευση για τον Σάββα και κάθε παιδί που μεγαλώνει σε έναν τέτοιο τόπο δεν είναι απλώς το να τον χειροκροτούμε στις οθόνες μας, αλλά το να διασφαλίσουμε ότι ο τόπος του θα έχει μέλλον και προοπτική για πολλά χρόνια ακόμα.
«Το μόνο που με φοβίζει είναι το σκοτάδι. Τίποτα άλλο. Στον ύπνο μου θέλω να έχει σκοτάδι. Αλλά γενικά για άλλα πράγματα δεν μου αρέσει το σκοτάδι», είπε μεταξύ άλλων ο Σάββας και ας μείνουμε σε αυτό.
Bloggers
