8 σημάδια ότι μπερδεύεις την ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους με την καλοσύνη

Κάποιος σου ζητά μια χάρη και λες «ναι» πριν καν ολοκληρώσει την πρότασή του. Χρειάζεται κάποιος να καλύψεις μια βάρδια, να τον πας κάπου ή να τον ακούσεις στις 11 το βράδυ; Είσαι πάντα διαθέσιμη. Είσαι η αξιόπιστη. Η «εύκολη». Εκείνη που δεν δημιουργεί προβλήματα.

Πότε είσαι ευγενική; Η αληθινή κλάση δεν φαίνεται όταν σε βλέπουν όλοι, αλλά όταν είσαι μόνη

Οι άλλοι σε χαρακτηρίζουν καλή και, με τον καιρό, άρχισες να βλέπεις κι εσύ έτσι τον εαυτό σου.

Ίσως πράγματι να είσαι. Όμως υπάρχει και μια άλλη πιθανότητα: αυτό που ονομάζεις καλοσύνη να είναι στην πραγματικότητα η ανάγκη να ευχαριστείς συνεχώς τους άλλους (people-pleasing).

Η πραγματική καλοσύνη είναι επιλογή. Προσφέρεις επειδή το θέλεις, γνωρίζοντας ότι θα μπορούσες εξίσου εύκολα να πεις «όχι». Στόχος της είναι να καλύψει την ανάγκη του άλλου.

Η ανάγκη να ευχαριστείς τους πάντες λειτουργεί διαφορετικά. Είναι μια αυτόματη αντίδραση που πηγάζει από τον φόβο της σύγκρουσης, της απόρριψης ή του να μη σε συμπαθούν αρκετά. Δεν εξυπηρετεί τόσο τον άλλον όσο την ανάγκη σου να αισθάνεσαι ασφαλής και όταν τα δύο μπερδεύονται, το μεγαλύτερο τίμημα το πληρώνουν οι πιο κοντινές σου σχέσεις.

1. Δίνεις την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου σε όσους φοβάσαι ότι μπορεί να φύγουν

Σκέψου σε ποιους δείχνεις τη μεγαλύτερη υπομονή. Στον καινούργιο φίλο που ακόμη δεν ξέρεις καλά. Στον συνάδελφο που σε αγχώνει. Στον συγγενή του συντρόφου σου από τον οποίο εξακολουθείς να ζητάς αποδοχή. Απέναντί τους είσαι πάντα ευγενική, ζεστή, ευέλικτη και πρόθυμη να κάνεις πίσω.

Τώρα σκέψου ποιος βλέπει τις αναστεναγμούς σου, τις κοφτές απαντήσεις και την κούρασή σου.

Συνήθως είναι ο σύντροφός σου, οι πιο παλιοί σου φίλοι ή η οικογένειά σου, οι άνθρωποι που θεωρείς δεδομένους γιατί ξέρεις ότι δεν πρόκειται να φύγουν.

Περνάς όλη τη μέρα προσπαθώντας να κερδίσεις την αποδοχή όσων δεν είσαι σίγουρη ότι θα μείνουν και επιστρέφεις σπίτι χωρίς να έχεις άλλη συναισθηματική ενέργεια για εκείνους που αγαπάς περισσότερο.

Αν αυτό ήταν πραγματική καλοσύνη, θα μοιραζόταν πιο ισότιμα. Στην πραγματικότητα, όμως, ακολουθεί τον φόβο σου. Όσο πιο επισφαλής αισθάνεσαι μια σχέση, τόσο περισσότερο προσπαθείς και όσο πιο ασφαλής νιώθεις δίπλα σε κάποιον, τόσο λιγότερη προσπάθεια θεωρείς ότι χρειάζεται.

2. Νιώθεις ότι είναι δική σου ευθύνη να διορθώνεις τη διάθεση των άλλων

Αν κάποιος κοντά σου είναι στενοχωρημένος, δεν μπορείς να το αφήσεις να υπάρχει. Ο σύντροφός σου είναι σιωπηλός. Μια φίλη δείχνει διαφορετική. Η ατμόσφαιρα σε ένα δωμάτιο είναι λίγο πιο βαριά και πριν καν το καταλάβεις, προσπαθείς ήδη να διορθώσεις την κατάσταση. Ρωτάς τι συμβαίνει, αλλάζεις τη δική σου συμπεριφορά και αναρωτιέσαι μήπως έκανες εσύ κάτι λάθος.

Πιστεύεις ότι αυτό δείχνει ενσυναίσθηση. Στην πραγματικότητα, όμως, ίσως δυσκολεύεσαι να αντέξεις τη δυσφορία του άλλου, ειδικά όταν φοβάσαι ότι μπορεί να σχετίζεται με εσένα.Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνεις, δεν του επιτρέπεις απλώς να έχει μια κακή μέρα.

Κάποια στιγμή, ο σύντροφός σου μπορεί να αρχίσει να κρύβει τη στενοχώρια του μόνο και μόνο για να μην προσπαθήσεις ξανά να τον «διορθώσεις».

3. Προτιμάς να διατηρείς την ηρεμία αντί να λύνεις το πρόβλημα

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να δημιουργείς ειρήνη και στο να αποφεύγεις τη σύγκρουση. Το πρώτο σημαίνει ότι κάνεις τη δύσκολη συζήτηση και, τελικά, η σχέση βγαίνει πιο δυνατή.

Το δεύτερο σημαίνει ότι αλλάζεις θέμα, καταπίνεις όσα σε ενοχλούν και αποφεύγεις κάθε πιθανή ένταση. Ίσως λες ότι είσαι «χαλαρή» ή «εύκολη». Στην ουσία, όμως, προστατεύεις τον εαυτό σου από την αμηχανία της σύγκρουσης και το παρουσιάζεις ως δώρο προς τη σχέση.

Όμως οι βαθιές σχέσεις δεν χτίζονται επειδή αποφεύγεις τα δύσκολα. Χτίζονται επειδή μαθαίνετε να τα ξεπερνάτε μαζί. Ό,τι δεν λες, δεν εξαφανίζεται. Μένει κάτω από την επιφάνεια και συνεχίζει να μεγαλώνει.

4. Δεν μπορείς να σταματήσεις να βοηθάς, ακόμη κι όταν ο άλλος δεν το θέλει

Η πραγματική καλοσύνη παρατηρεί αν η βοήθειά σου είναι επιθυμητή και όταν ο άλλος σου πει «ευχαριστώ, τα καταφέρνω», σταματά.

Η ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους δεν μπορεί να σταματήσει τόσο εύκολα. Γιατί τότε θα πρέπει να αντέξεις την ιδέα ότι ίσως δεν είσαι απαραίτητη. Έτσι επιμένεις. Αγνοείς το «είμαι καλά». Κάνεις κάτι που ο άλλος είχε ήδη πει ότι προτιμά να κάνει μόνος του και μετά πληγώνεσαι όταν δεν δείχνει αρκετή ευγνωμοσύνη. Εσύ το βιώνεις ως γενναιοδωρία.

Ο άλλος, όμως, μπορεί να το βιώνει ως πίεση. Η καλοσύνη εξυπηρετεί την ανάγκη του άλλου.

Η ανάγκη να ευχαριστείς τους πάντες εξυπηρετεί κυρίως την ανάγκη σου να αισθάνεσαι απαραίτητη.

5. Μπερδεύεις το να σε χρειάζονται με το να σε αγαπούν

Για κάποιους ανθρώπους, η προσφορά είναι ένας τρόπος να γίνουν αναντικατάστατοι. Είσαι πάντα εκεί. Λύνεις κάθε πρόβλημα. Δεν λες ποτέ «όχι».

Και κάπου βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι, αν προσφέρεις αρκετά, κανείς δεν θα μπορεί να σε αποχωριστεί.

Όμως άλλο είναι να σε χρειάζονται και άλλο να σε αγαπούν. Όταν κάνεις συνεχώς πράγματα που οι άλλοι μπορούν να κάνουν μόνοι τους, χωρίς να το θέλεις τους περνάς το μήνυμα ότι δεν είναι αρκετά ικανοί. Ταυτόχρονα, εξαντλείσαι.

Γιατί αρχίζεις να πιστεύεις ότι η αξία σου μέσα στη σχέση εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσο χρήσιμη είσαι.

Και τότε γεννιέται ένας ακόμη φόβος: μένουν δίπλα σου επειδή σε αγαπούν ή επειδή τους έχεις κάνει τόσο απαραίτητη, ώστε δύσκολα μπορούν να σε αντικαταστήσουν;

6. Δεν είσαι ποτέ εκείνη που θα πει τη δύσκολη αλήθεια

Μερικές φορές, η πιο ουσιαστική πράξη αγάπης είναι και η πιο άβολη.

Μπορεί να βλέπεις ότι μια φίλη σου ετοιμάζεται να κάνει ένα σοβαρό λάθος ή ότι ο σύντροφός σου παίρνει μια απόφαση που θα του κοστίσει.

Η πραγματική φροντίδα ίσως σημαίνει να του το πεις. Αν όμως έχεις μάθει να ευχαριστείς τους πάντες, πιθανότατα θα διαλέξεις τον πιο ασφαλή δρόμο. Θα συμφωνήσεις μαζί του. Θα τον ενθαρρύνεις. Θα αποφύγεις οτιδήποτε μπορεί να τον δυσαρεστήσει.

Έτσι, όμως, οι άνθρωποι που αγαπάς χάνουν κάτι πολύτιμο: την ειλικρινή γνώμη ενός ανθρώπου που τους νοιάζεται πραγματικά.

Γίνεσαι ταυτόχρονα ασφαλής... αλλά και λιγότερο χρήσιμη.

7. Βοηθάς περισσότερο εκεί όπου η προσφορά σου φαίνεται

Παρατήρησε ποιες πράξεις καλοσύνης επιλέγεις πιο συχνά. Τις μεγάλες, εντυπωσιακές χειρονομίες που όλοι θα προσέξουν; Εκείνες για τις οποίες θα ακούσεις ένα δυνατό «ευχαριστώ»;

Ή τις μικρές, αθόρυβες πράξεις που κανείς δεν πρόκειται να σχολιάσει; Η πραγματική καλοσύνη δεν ενδιαφέρεται για την αναγνώριση. Προσφέρει με τον ίδιο τρόπο είτε υπάρχει κοινό είτε όχι.

Η ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους, αντίθετα, έχει ανάγκη να φαίνεται και αυτό γίνεται πρόβλημα στις στενές σχέσεις.

Γιατί η αγάπη στηρίζεται κυρίως στα μικρά και αθέατα πράγματα: στις δουλειές της καθημερινότητας, στο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα, στην παρουσία όταν κανείς άλλος δεν βλέπει.

8. Η γενναιοδωρία σου συνοδεύεται από έναν αόρατο λογαριασμό

Αν προσφέρεις πραγματικά από αγάπη, κάνεις κάτι και μετά το αφήνεις πίσω σου. Δεν το μετράς.

Αν όμως πίσω από την προσφορά κρύβεται η ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους, κάπου μέσα σου αρχίζει να λειτουργεί ένας αόρατος μετρητής.

Ίσως δεν το λες ποτέ δυνατά. Ίσως ούτε η ίδια να μην το παραδέχεσαι. Όμως φαίνεται από τις μικρές απογοητεύσεις. Σε πειράζει όταν κανείς δεν αναγνωρίζει τη χάρη που έκανες. Μετράς ποιος πήρε τελευταίος τηλέφωνο.

Αισθάνεσαι ότι δίνεις πολύ περισσότερα απ' όσα παίρνεις. Η πραγματική καλοσύνη δεν συνοδεύεται από λογαριασμό. Η ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους, όμως, δημιουργεί ένα χρέος που οι αγαπημένοι σου δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει και τίποτα δεν φθείρει πιο γρήγορα μια στενή σχέση από το να κρατά ο ένας σκορ, ενώ ο άλλος δεν ξέρει καν ότι παίζεται παιχνίδι.

4 μήνες γέννησης που εκπέμπουν αγνή, ήρεμη καλοσύνη, σύμφωνα με ειδικούς στο θέμα