Γιατί το να επιστρέφεις στα χόμπι που έκανες μικρή, θα σου μάθει πολλά για το ποια είσαι σήμερα

Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από τότε που φόρεσες τελευταία φορά παπούτσια μπαλέτου, έπιασες ένα πινέλο, κάθισες μπροστά σε ένα πιάνο ή έκανες εκείνο το χόμπι που κάποτε γέμιζε τα απογεύματά σου κι όμως, όταν το ξαναπιάνεις ως ενήλικη, συμβαίνει κάτι περίεργο: το σώμα θυμάται. Οι κινήσεις επιστρέφουν σχεδόν μόνες τους και μαζί τους έρχονται εικόνες και στιγμές που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει.

6 low-cost hobbies που μπορείς να ξεκινήσεις εύκολα και χωρίς να ξοδέψεις πολλά χρήματα

Κάπως έτσι είναι και όταν επιστρέφεις στο μπαλέτο ύστερα από περισσότερα από δέκα χρόνια.

Μπορεί να μην υπάρχει πια η αίθουσα με τους καθρέφτες και την μπάρα, αλλά ο πάγκος της κουζίνας κάνει μια χαρά τη δουλειά του. Τα βήματα είναι ακόμη εκεί, οι μελωδίες επίσης, μόνο που τώρα στο soundtrack έχουν προστεθεί και μερικά «κρακ» από τα γόνατα. Κάπου ανάμεσα σε ένα plié και μια διάταση, συνειδητοποιείς ότι δεν θυμάσαι απλώς πώς χόρευες τότε, θυμάσαι λίγο και ποια ήσουν.

Ο Dan P. McAdams, καθηγητής Ψυχολογίας στο Northwestern University, ασχολείται με αυτό που ονομάζεται «αφηγηματική ταυτότητα». Μέρος αυτής της έννοιας αφορά ακριβώς «τη διαδικασία του να επιστρέφεις στο παρελθόν, μερικές φορές στο πολύ μακρινό παρελθόν, και να φέρνεις κάτι από εκεί στο σήμερα», όπως εξηγεί.

Παρότι ο ίδιος δεν έχει μελετήσει συγκεκριμένα αυτή τη διαδικασία μέσα από την επιστροφή σε ένα παιδικό χόμπι, υποστηρίζει ότι το να επαναφέρεις στη ζωή σου κάτι που σε έκανε να νιώθεις όμορφα «μπορεί να είναι μια πολύ θετική εμπειρία και να σε κάνει να αισθανθείς ότι κατά κάποιον τρόπο ενοποιείς τη ζωή σου γύρω από κάτι που κάποτε ήταν πραγματικά σημαντικό για εσένα».

Για κάποιους, η επιστροφή σε αυτές τις δραστηριότητες φέρνει μαζί της και πολύ συγκεκριμένες αναμνήσεις.

Σε άρθρο της Teen Vogue το 2023, η Aiyana Ishmael μίλησε με ανθρώπους της Gen Z που επέστρεψαν σε χόμπι τα οποία αγαπούσαν όταν ήταν μικρότεροι, από την κολύμβηση μέχρι τη μόδα. Για αρκετούς από αυτούς, ήταν ένας τρόπος να «θεραπεύσουν το εσωτερικό τους παιδί».

Σύμφωνα με τη Hollen Reischer, visiting assistant professor Ψυχολογίας στο University at Buffalo, η αφηγηματική ταυτότητα είναι ουσιαστικά «η εσωτερικευμένη ιστορία του εαυτού μας, η οποία συνεχώς εξελίσσεται». Μέσα σε αυτήν υπάρχουν το παρελθόν όπως το θυμάσαι, το παρόν που ζεις και το μέλλον που φαντάζεσαι.

«Η επιστροφή σε ένα χόμπι που εγκαταλείψαμε στην παιδική ηλικία έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιήσει ταυτόχρονα και τις τρεις χρονικές εκδοχές του εαυτού μας: βασίζεται στην ανακατασκευασμένη ανάμνηση του τι σήμαινε αυτή η δραστηριότητα για εμάς τότε, αλλάζει αυτό που πραγματικά κάνουμε στο παρόν και δείχνει προς κάποια εκδοχή του εαυτού μας που ελπίζουμε να γίνουμε», εξηγεί η ειδικός.

Το κορίτσι που ήθελε να φτάνει πρώτο στη σχολή μπαλέτου και να φεύγει τελευταίο, προσπαθώντας ξανά και ξανά μέχρι να πετύχει σωστά ένα βήμα, μπορεί να είναι η ίδια γυναίκα που σήμερα παιδεύεται με μία πρόταση μέχρι να βρει ακριβώς τις σωστές λέξεις και να νιώσει εκείνο το ίδιο «αυτό είναι!» της παιδικής της ηλικίας.

Μπορεί επίσης να αναρωτηθείς πού πήγε εκείνο το θάρρος που είχες μικρή, εκείνη η διάθεση να πέσεις με τα μούτρα σε κάτι δύσκολο, ακόμη κι αν υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να σκοντάψεις. Μπορεί να μην κάνεις πια άλματα μέσα σε ένα στούντιο χορού, αλλά ίσως αυτό ακριβώς το αίσθημα ελευθερίας να είναι κάτι που θέλεις να ξαναβάλεις στην ενήλικη ζωή σου και δεν είσαι η μόνη.

Υπάρχει εκείνος που μόλις συνταξιοδοτήθηκε και αποφάσισε να ξεκινήσει ξανά μαθήματα πιάνου. Υπάρχει ο γονιός που επέστρεψε στα αυτοσχέδια παιχνίδια μπάσκετ όταν το παιδί του έδειξε ενδιαφέρον για το άθλημα. Υπάρχουν άνθρωποι που, χρόνια αργότερα, πιάνουν ξανά ένα πινέλο, ανεβαίνουν σε ένα ποδήλατο, χορεύουν ή ανοίγουν εκείνο το μουσικό όργανο που είχε μείνει κλεισμένο σε μια θήκη.

Γίνεται μεγάλη συζήτηση για το πώς τα χόμπι μπορούν να σου προσφέρουν ικανοποίηση, να σε βοηθήσουν να δημιουργήσεις μια κοινότητα ή ακόμη και να μετατραπούν σε πηγή εισοδήματος.

Ίσως, όμως, όταν επιστρέφεις συγκεκριμένα στα χόμπι της παιδικής σου ηλικίας, το σημαντικότερο να είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό.

Να ανακαλύψεις πόσο έχεις αλλάξει από τότε αλλά και πόσα κομμάτια εκείνου του παιδιού που κάποτε αγαπούσε τόσο πολύ κάτι δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά από μέσα σου.