Δευτεροπαθής Υπογονιμότητα: Όταν η επιθυμία για ένα ακόμη παιδί συναντά μια άλλη πραγματικότητα

Ως γυναικολόγος με εξειδίκευση στην υπογονιμότητα, συναντώ συχνά γυναίκες που με ρωτούν: «Αφού έχω ήδη γίνει μητέρα, γιατί τώρα δυσκολεύομαι;». Η απάντηση είναι πως η γονιμότητα δεν παραμένει σταθερή στον χρόνο. Η ηλικία, η ωοθηκική λειτουργία, αλλά και παράγοντες που αφορούν τον άνδρα μπορεί να έχουν αλλάξει από την πρώτη εγκυμοσύνη.

Τι μπορεί να έχει αλλάξει;

• Η ηλικία και η φυσιολογική μεταβολή της ποσότητας και ποιότητας των ωαρίων

· Αλλαγές στο ιατρικό ιστορικό και των δύο συντρόφων (π.χ. διαταραχές που αφορούν τον θυρεοειδή, επεμβάσεις)

· Παθήσεις που αφορούν τη μήτρα, τις ωοθήκες/ σάλπιγγες που μπορεί να εμφανίστηκαν μετά την πρώτη εγκυμοσύνη (π.χ. κύστεις ωοθηκών, πολύποδας ενδομητρίου, ινομυώματα).

· Παράγοντες που επηρεάζουν την ποιότητα του σπέρματος (μεταβολές στον τρόπο ζωής, έναρξη αγωγής).

Κάποιες φορές, παρά τον λεπτομερή έλεγχο, δεν εντοπίζεται μία συγκεκριμένη αιτία. Και αυτό είναι επίσης μέρος της πραγματικότητας στο πεδίο της γονιμότητας. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν επιλογές· σημαίνει ότι η προσέγγιση χρειάζεται να είναι εξατομικευμένη και να βασίζεται στις ανάγκες κάθε ζευγαριού.

Υπάρχει, όμως, και μια πιο σιωπηλή πλευρά της δευτεροπαθούς υπογονιμότητας. Επειδή υπάρχει ήδη ένα παιδί, η δυσκολία μπορεί να αντιμετωπίζεται από το περιβάλλον σαν κάτι λιγότερο επώδυνο ή λιγότερο επείγον. Όμως η επιθυμία για ένα ακόμη παιδί δεν χρειάζεται δικαιολογία. Κάθε οικογένεια έχει τη δική της ιστορία και κάθε επιθυμία αξίζει τον χώρο και τη φροντίδα της.

Πότε αξίζει να ζητήσετε τη γνώμη ενός ειδικού;

• Κάτω των 35: μετά από περίπου 12 μήνες προσπαθειών χωρίς εγκυμοσύνη. • Από τα 35 και μετά: συνήθως μετά από περίπου 6 μήνες προσπαθειών. • Νωρίτερα, όταν υπάρχει ιστορικό γυναικολογικών παθήσεων, μεταβολών στον κύκλο, προηγούμενων χειρουργικών επεμβάσεων ή άλλων γνωστών παραγόντων που μπορεί να επηρεάζουν τη γονιμότητα.

Η αρχική διερεύνηση πρέπει να περιλαμβάνει ορμονολογικό έλεγχο, αξιολόγηση της ωορρηξίας, σπερμοδιάγραμμα, υπερηχογραφικό έλεγχο, καθώς και αξιολόγηση της μήτρας και της διαβατότητας των σαλπίγγων, ανάλογα με το ιστορικό.

Η προηγούμενη εγκυμοσύνη είναι σημαντικό κομμάτι του ιστορικού, δεν αποτελεί όμως πρόβλεψη για το σήμερα. Η γονιμότητα εξελίσσεται μαζί μας. Γι’ αυτό και η σωστή αξιολόγηση δεν κοιτάζει μόνο το παρελθόν, αλλά τη γυναίκα και τον σύντροφό της στην παρούσα χρονική περίοδο.

Γιατί η δεύτερη φορά δεν είναι απαραίτητα ίδια με την πρώτη. Και κάθε ιστορία γονιμότητας αξίζει να αντιμετωπίζεται ως μοναδική.

ΒΙΟ KAΠΠΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

Εισήχθη με πανελλήνιες εξετάσεις και αποφοίτησε μετά από εξαετή φοίτηση από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης το 2008. Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στην Παθολογία της Κύησης στο Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών καθώς και Διδακτορικής Διατριβής με αντικείμενο τη λειτουργία του πλακούντα σε κυήσεις με Προεκλαμψία ή/και ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης. Ειδικεύτηκε στην Μαιευτική και Γυναικολογία σε Ελλάδα και Μεγάλη Βρετανία. Επίσης, έχει εξειδικευτεί επί σειρά ετών σε σημαντικά πανεπιστημιακά νοσοκομεία και ερευνητικά κέντρα στο Λονδίνο με κύρια αντικείμενα την Εμβρυομητρική Ιατρική (King’s College Hospital, University College Hospital) την παρακολούθηση κυήσεων υψηλού κινδύνου (Royal Free Hospital) και την Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή – Διατήρηση Γονιμότητας – Ενδοκρινολογία Αναπαραγωγής (St Bartholomew’s Hospital, London – Queen Mary University of London).

Τα ιδιαίτερα κλινικά ενδιαφέροντα της ιατρού περιλαμβάνουν την μαιευτική και γυναικολογική υπερηχογραφία, τη διερεύνηση και κλινική διαχείριση ατόμων και ζευγαριών με υπογονιμότητα, τη συμβουλευτική για την ενίσχυση της φυσικής γονιμότητας καθώς την εφαρμογή σύγχρονων πρωτοκόλλων στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.

Η ιατρός είναι επιστημονική συνεργάτης των κλινικών ‘’ΙΑΣΩ’’ και ‘’ΜΗΤΕΡΑ’’ και συμμετέχει στην ομάδα ιατρών στη Μονάδα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής ‘’Institute of Life’’, ΙΑΣΩ.