«Ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις»: Μια μαμά εξομολογείται τη συμβουλή που παλεύει να ακολουθήσει
Το να συγκρίνεις το παιδί σου – ή τον εαυτό σου – με άλλους, είναι η μεγαλύτερη παγίδα ενοχής που στήνεις στον εαυτό σου.
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πράγμα που σίγουρα πιάνεις κι εσύ τον εαυτό σου να κάνει συνεχώς μέσα στη μέρα. Εντάξει, προφανώς κάνεις χίλια δυο άλλα, όπως το να λες «πρόσεχε» εκατό φορές ή να κυνηγάς ένα νήπιο για να μην φάει ό,τι βρει στο χώμα.
Όμως, το πιο εξαντλητικό είναι αυτό που δουλεύει ασταμάτητα στο πίσω μέρος του μυαλού σου: η σύγκριση. Το να μετράς συνεχώς τις δυνάμεις σου και τις αντοχές σου απέναντι σε άλλες μητέρες είναι η μεγαλύτερη παγίδα ενοχής που στήνεις καθημερινά στον εαυτό σου. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για μια άγνωστη στο πάρκο, μια τέλεια οικογένεια στο Instagram ή την καλύτερή σου φίλη. Πάντα θα μπεις στη διαδικασία να συγκρίνεις τον εαυτό σου και το παιδί σου για να δεις πού βρίσκεστε.
Δουλειά, σπίτι, παιδιά: Γιατί νιώθεις ότι δίνεις συνεχώς μια χαμένη μάχη με τον χρόνο;
Αυτή ακριβώς την παγίδα περιγράφει και η Jemima Skelley, μια μαμά που αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για το πιο εξαντλητικό κομμάτι της γονεικότητας. Όπως εξομολογείται η ίδια, συγκρίνει διαρκώς το παιδί της αλλά και τις δικές της ικανότητες, με όλους τους άλλους, προσπαθώντας απεγνωσμένα να ακολουθήσει την πιο δύσκολη συμβουλή που της έχουν δώσει ποτέ.
Και μεταξύ μας, μάλλον κάθε γονιός σε αυτόν τον πλανήτη κάνει ακριβώς το ίδιο.
Όλα ξεκινούν από τη φάση του νεογέννητου, όταν ανταλλάσσεις πληροφορίες για το πώς κοιμάται το μωρό ή πότε γύρισε μπρούμυτα. Συνεχίζεται στη νηπιακή ηλικία, όταν αναρωτιέσαι γιατί το δικό σου παιδί είναι το μόνο που πετάει πράγματα κάτω ή γιατί δεν κάνει όλα όσα ο γιος της φίλης σου. Και προφανώς κρατάει μέχρι την εφηβεία και την ενήλικη ζωή, όπου η ατελείωτη λίστα των ακαδημαϊκών, κοινωνικών και προσωπικών επιτευγμάτων των άλλων σε προκαλεί να μπεις στο παιχνίδι των συγκρίσεων.
Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα ακούσεις ότι κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και προοδεύει με τον δικό του ρυθμό.
Λογικά, είναι ένα δεδομένο που μπορείς να το αποδεχτείς ως αλήθεια. Συναισθηματικά όμως, αν δεις ένα παιδί στην ίδια ακριβώς ηλικία με το δικό σου να έχει περισσότερες δεξιότητες ή καλύτερους τρόπους, είναι απόλυτα φυσικό να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος.
Κακά τα ψέματα, η θεωρία από την πράξη απέχει χιλιόμετρα. Είναι πολύ εύκολο να λες «δεν με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι», αλλά όταν το βλέπεις μπροστά σου, η ανασφάλεια σε χτυπάει κατευθείαν στο στομάχι. Είναι ανθρώπινο.
Η μοναδική συμβουλή που προσπαθεί να κρατήσει αυτή η μαμά στο μυαλό της - και ίσως πρέπει κι εμείς - είναι ότι τίποτα καλό δεν βγαίνει από αυτές τις συγκρίσεις. Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που χρειάζεται το παιδί σου είναι εσένα – όχι την εξιδανικευμένη εκδοχή του τέλειου γονέα που έχεις πλάσει στο μυαλό σου και που στην τελική δεν υπάρχει.
Πώς μια εργαζόμενη μαμά εξοικονομεί 10 ώρες την εβδομάδα μέσω AI και δεν απολογείται γι' αυτό
Αλλά πώς κλείνεις αυτόν τον ψυχαναγκαστικό διακόπτη;
Η σύγκριση είναι μια φυσιολογική ανθρώπινη διαδικασία. Μάλιστα, ορισμένες μελέτες υποστηρίζουν ότι το 12% των καθημερινών μας σκέψεων αφορά κάποιου είδους σύγκριση. Αυτό μεταφράζεται σε σχεδόν δύο ώρες τη μέρα ( δεν το λες καθόλου λίγο).
Σε μια καλή μέρα, η σύγκριση μπορεί να λειτουργήσει θετικά, δίνοντάς σου κίνητρο να βελτιωθείς. Άλλες φορές όμως - δηλαδή τις περισσότερες φορές- , γίνεται το μέτρο της αυτοαξίας σου. Γίνεται η αφετηρία για να εξετάσεις όλα όσα κάνεις λάθος και το πώς αποτυγχάνεις απέναντι στο παιδί σου.
Δεν είναι τυχαίο που λένε ότι «η σύγκριση είναι ο κλέφτης της χαράς».
Μας προκαλεί μιζέρια και ζήλεια και παραδόξως, μπορεί να μας κάνει χειρότερους γονείς. Η γονεικότητα έρχεται ήδη με ένα πακέτο τεράστιων προβλημάτων που σε απορροφούν πλήρως.Το μόνο που καταφέρνει η σύγκριση είναι να προσθέτει κι άλλο βάρος σε αυτό το ψυχικό φορτίο.
Αν, μάλιστα, είσαι στα social media, είναι σχεδόν αδύνατο να αγνοήσεις τη συνεχή ροή από μαμάδες και παιδιά με τα οποία «πρέπει» να συγκριθείς. Ο αλγόριθμος λατρεύει να σου σερβίρει τέλεια στιγμιότυπα ζωής.
Είναι χρήσιμο όταν ψάχνεις μια γρήγορη συνταγή για τις καθημερινές ή ιδέες διακόσμησης για το παιδικό δωμάτιο. Αλλά συνήθως, αυτό έρχεται πακέτο με μια γερή δόση ανασφάλειας. Οι αστραφτερές κουζίνες, τα ήσυχα παιδιά στο βάθος, τα high-tech παιχνίδια τακτοποιημένα στην εντέλεια... Κι εσύ την ίδια ώρα μπορεί να μαζεύεις δύο ώρες το σπίτι, απλώς για να φαίνεται υποφερτό.
«Δεν αναγνωρίζω πια το στυλ μου»: Γιατί 2 στις 3 μαμάδες αλλάζουν εντελώς τον τρόπο που ντύνονται;
Τα social media είναι σαν τις βιτρίνες των μαγαζιών. Κανείς δεν βάζει στη βιτρίνα τα σκουπίδια ή τις κούτες που περίσρεψαν. Δείχνουν μόνο τα καλά. Το ξέρεις, το ξέρουμε, αλλά την ώρα που σκρολάρεις στον καναπέ γεμάτη κούραση, τείνεις να το ξεχνάς.
Δεν χρειάζεται να σου πει κανείς ότι το Instagram είναι απλώς ένα highlight reel (ένα βίντεο με τις καλύτερες στιγμές). Το γνωρίζεις ήδη. Αλλά και πάλι, είναι ένα δύσκολο μάντρα για να το θυμάσαι τις περισσότερες φορές.
Η ιστορία αυτής της μαμάς, που απλά προσπαθεί να τα βγάλει πέρα απολαμβάνοντας τις μικρές στιγμές χαράς όποτε έρχονται, δεν έχει να σου δώσει κάποια σοφή συμβουλή για το πώς θα αφήσεις οριστικά πίσω σου τις συγκρίσεις.
Τα λόγια της λειτουργούν απλά ως μια υπενθύμιση ότι δύσκολα μετά από μια σύγκριση θα βγεις κερδισμένη. Κι ότι ακόμα κι αν μερικές φορές όλο αυτό φαντάζει αναπόφευκτο, θα πρέπει να βρεις τη δύναμη να βρεις τη δύναμη να προσπερνάς αυτές τις σκέψεις χωρίς να τις αφήνεις να σε επηρεάζουν.
Bloggers
