Είναι μια κηδεία ή ένα μνήμα ιδανικό σημείο για TikTok live & stories; Τι ζητούσε ο Μαζωνάκης εν ζωή
Πότε ξεχάσαμε πού αφήνουμε το κινητό μας και πού μπορούμε να το παίρνουμε μαζί μας; Είναι το κοιμητήριο μέρος για TikTok και stories;
Σε κάθε μεγάλη, επίσημη πρεμιέρα στο σινεμά, ένα ειδικό σακουλάκι δίνεται στην είσοδο στους θεατές για να μπει και να σφραγιστεί εκεί το κινητό τους μέχρι το τέλος της προβολής: για να μη διαρρεύσουν πλάνα, για να προστατευτεί μια ταινία, για να μείνει μέσα στην αίθουσα αυτό που συμβαίνει μέσα στην αίθουσα.
Μετά από όσα είδαμε τις τελευταίες ημέρες, από την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη μέχρι την εξόδιο ακολουθία και την ταφή του, νιώθω πως ίσως το ίδιο σακουλάκι θα έπρεπε πια να υπάρχει και στις εισόδους των ναών και των κοιμητηρίων. Όχι για να προστατεύσουμε μια ταινία αλλά για να προστατεύσουμε κάτι πολύ πιο σημαντικό: την τελευταία ιδιωτική στιγμή ενός ανθρώπου.
Γιατί η τελευταία κατοικία ενός ανθρώπου, ειδώλου ή μη, διάσημου ή μη, πρέπει να παραμένει ιδιωτική. Ανήκει πρωτίστως στους οικείους του, στον στενό οικογενειακό και φιλικό του κύκλο και σε εκείνους που πηγαίνουν εκεί για να τον αποχαιρετήσουν.
(Το αν αυτός ο κύκλος έπρεπε να έχει ενεργήσει διαφορετικά όσο ο άνθρωπος αυτός βρισκόταν ακόμη στη ζωή είναι μια άλλη ιστορία και σίγουρα δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν fan, περαστικό ή περίεργο που σηκώνει ένα κινητό πάνω από ένα μνήμα για να δείξει «ήμουν κι εγώ εδώ»).
Η πίστη και η επίσκεψη στους χώρους λατρείας απαιτούν σεμνότητα και ταπεινότητα κι όμως, αυτές τις ημέρες είδαμε κινητά σηκωμένα εκεί όπου κάποτε σκύβαμε μόνο το κεφάλι μας από θλίψη για εκείνον που έφυγε.
Είδαμε εικόνες από έναν αποχαιρετισμό να γίνονται υλικό για stories και TikTok, είδαμε ανθρώπους να καταγράφουν στιγμές που δεν τους ανήκαν, είδαμε την επίσκεψη ανθρώπων στο μνήμα του Γιώργου Μαζωνάκη να καταγράφεται από τρίτους και μετά να αναπαράγεται, να σχολιάζεται, να γίνεται άλλη μία αφορμή για κλικ. Το αν υπήρξαν άνθρωποι που κατέγραψαν τον Γιώργο Τσαλίκη μόλις χτες στον τάφο του Γιώργου Μαζωνάκη, έδωσαν το υλικό και μετά κατηγόρησαν τον ίδιο τον Τσαλίκη για το γιατί πήγε εκεί, είναι από μόνο του γεγονός που μας θλίβει όλους.
Το σηκωμένο κινητό, το live σε μια κηδεία, η επίσκεψη σε ένα κοιμητήριο για content και η ανθρωποφαγία γύρω από πλάνα που κάποιος τρίτος τράβηξε από έναν επώνυμο άνθρωπο την ώρα που επισκέπτεται ένα μνήμα δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ως «ενδιαφέρον». Ούτε είναι αγνό ενδιαφέρον να «θάβεις» έναν τραγουδιστή που δεν πήγε στην κηδεία του συναδέλφου του. Ούτε να μετράς αν είναι κάποιος αρκετά θλιμμένος από την απώλεια ή λιγότερο: ΠΟΤΕ ΒΑΛΑΜΕ ζυγαριά στα δάκρυα;
Γιατί δεν είναι όλα content ρε παιδιά.
Δεν είναι content ένας άνθρωπος που κλαίει, δεν είναι content μια μάνα, ένας αδελφός, ένας φίλος που αποχαιρετά, δεν είναι content ένα φέρετρο, δεν είναι content ένα μνήμα και σίγουρα δεν είναι content η στιγμή που ένας άνθρωπος οδηγείται στην τελευταία του κατοικία.
Στα 90s κάναμε εξώφυλλα στις εφημερίδες τα ανοιχτά φέρετρα των επωνύμων αλλά έχουν περάσει τριάντα χρόνια από το '90 και υποτίθεται πως πάθαμε και μάθαμε για το τι ανήκει στο ρεπορτάζ και τι ανήκει στην ιδωτικότητα. Μάθαμε αλήθεια όμως ή ζούμε απλά στην εποχή που όλοι γίναμε δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και ρεπόρτερς;
Πότε ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι; Πότε μπερδέψαμε το «κάνω content» με το «είμαι παρών»; Πότε αποκτήσαμε την ανάγκη να υπάρχει μια οθόνη ανάμεσα σε εμάς και σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής μας, ακόμη και στην τελευταία;
Γιατί η ταφή είναι μια στιγμή που απαιτεί τον σεβασμό που της αρμόζει. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι ήσουν εκεί. Δεν χρειάζεται να ανεβάσεις story. Δεν χρειάζεται να δείξεις το μνήμα, τα λουλούδια, τους ανθρώπους που κλαίνε, ποιος ήρθε και ποιος δεν ήρθε.
Το «ήμουν κι εγώ εκεί» έχει νόημα σε μια συναυλία, σε ένα πάρτι, σε μια πρεμιέρα. Σε μια κηδεία, όμως, δεν χρειάζεται απόδειξη παρουσίας, δεν χρειάζεται check-in, δεν χρειάζεται κανένα live.
Κι αν κάτι πίστευε και έλεγε ξανά και ξανά ο Γιώργος Μαζωνάκης όσο ήταν εδώ, ήταν πως η πίστη θα φέρει το θαύμα, μόνο που μετά από όσα είδαμε αυτές τις ημέρες, φοβάμαι ότι αρχίζουμε να χάνουμε κάτι άλλο: την πίστη μας στον άνθρωπο.
Γιατί οι γιατροί πρέπει να θεραπεύουν και να σώζουν. Οι οικογένειες πρέπει να προστατεύουν και να βοηθούν, οι φίλοι να στέκονται δίπλα και οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε ένα μυστήριο, σε μια αγρυπνία, σε μια κηδεία, πρέπει να θυμούνται πού βρίσκονται και γιατί βρίσκονται εκεί.
Το φάλτσο της Αφροδίτης Μάνου κατά Μαζωνάκη - Χατζιδάκι: Επέστρεψε η κόντρα λαϊκών - έντεχνων;
Η Ανθή Βούλγαρη αποκάλυψε τη δική της εμπειρία σε κλινική ευεξίας, όπως αυτή του Μαζωνάκη
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο story που μπορούμε να κάνουμε: κανένα story.
Να βάλουμε το κινητό στην τσέπη. Να σκύψουμε το κεφάλι και να αφήσουμε έναν άνθρωπο να φύγει με την αξιοπρέπεια που αξίζει σε κάθε άνθρωπο, διάσημο ή μη. Στην προκειμένη ειδικά, για έναν άνθρωπο ευαίσθητο, αξιοπρεπή και ευγενή, θα έπρεπε να είναι αυτό προτεραιότητά μας. Γιατί ο Μαζωνάκης το τραγούδησε δεκάδες φορές, πως άνηκε μόνο σε εκείνον.
Bloggers
