«Εμένα η προληπτική μαστεκτομή μου έσωσε και μου έφτιαξε τη ζωή» - Mία αληθινή μαρτυρία

«Δυστυχώς, δεν μπορούμε να ελέγξουμε αυτά που βιολογικά θα κληρονομήσουμε από την οικογένεια μας, όμως κάποια από αυτά μπορούμε πλέον να τα βρίσκουμε και να επιλέξουμε να ζήσουμε χωρίς αυτά.» Αυτά είναι δικά σας λόγια στο caption ενός πολύ επεξηγηματικού video που έχετε ανεβάσει στα social μιλώντας για την επιλογή σας να κάνετε προληπτική, διπλή μαστεκτομή. Κάνατε μία επιλογή, λοιπόν, μιλήστε μας για όλο το χρονικό πριν οδηγηθείτε σε αυτήν.

Αρχικά σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου δίνετε το χώρο να μιλήσω για ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου! Προέρχομαι από μία οικογένεια που έχει χτυπηθεί πολλές φορές από τον καρκίνο του μαστού. Ένα από αυτά τα άτομα, η μαμά μου. Η μαμά μου έφυγε 44 χρονών, εγώ τότε ήμουνα 15. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αξιοπρέπεια με την οποία η μαμά μου πάλεψε. Και τι δεν θα έδινα για να υπήρχαν αυτές οι εξετάσεις και τότε και να είχαν δώσει τη δυνατότητα στη μαμά μου να ζήσει τόσο για αυτήν όσο και για μένα. Το ότι είχαμε λοιπόν τόσες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού στην οικογένειά μου με έκανε από πολύ μικρή ηλικία να εξετάζομαι πάρα πολύ συχνά. Χρειάστηκε τρεις φορές να αφαιρέσω ευρήματα που βρήκαν στο στήθος μου και στη συνέχεια χρειάστηκε να κάνω και μία επέμβαση έτσι ώστε να μικρύνω το στήθος μου και να μπορέσουν οι γιατροί να το παρακολουθούν καλύτερα. Παρ’ όλα αυτά ένιωθα ότι δεν έχω κάνει όλα όσα θα μπορούσα να κάνω έτσι λοιπόν είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα κάνω έναν πολύ εξονυχιστικό γονιδιακό έλεγχο μόλις γίνω 30 . Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να ζήσω. Και ο μοναδικός τρόπος για να το κάνω αυτό ήταν με το να αξιοποιήσω όσα μέσα μου έδινε ιατρική στο σήμερα έτσι ώστε να μπορέσω να ρίξω μια κλεφτή ματιά στο μέλλον μου. Και έτσι έκανα.

Θυμάστε τη στιγμή που πήρατε στα χέρια σας τα αποτελέσματα του γονιδιακού ελέγχου; Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη όταν μάθατε ότι έχετε αυτή τη γονιδιακή προδιάθεση;

Την θυμάμαι σαν χθες! Είχε έρθει να κάνει μαζί μου τον γονιδιακό έλεγχο και η θεία μου (η αδερφή της μαμάς μου) και πήγαμε μαζί να πάρουμε και τα αποτελέσματα. Η μας είπε «λοιπόν η μία το έχει και η άλλη δεν το έχει». Για έναν πολύ περίεργο λόγο ήμουν σίγουρη ότι εγώ το είχα χωρίς να μπορώ να σας εξηγήσω το γιατί, οπότε δεν σοκαρίστηκα όταν η γενετίστρια μας είπε ότι εγώ είμαι αυτή που το έχει κληρονομήσει. Η αλήθεια είναι ότι πρώτη μου σκέψη εκείνη τη στιγμή ήταν ο σύντροφός μου που καθόταν στη καρέκλα δίπλα μου και αναρωτήθηκα εάν αυτός ο θετικός γονιδιακός έλεγχος στο γονίδιο BRCA1 είναι κάτι το οποίο θα με κάνει να τον χάσω, καθώς ήμουν απόλυτα αποφασισμένη για το ότι αν βγω θετική στο γονίδιο θα ακολουθήσω τον δρόμο της διπλής μαστεκτομής! Ʃήμερα έχω την τύχη να πω ότι είναι πλέον ο άντρας μου. Κάτι που αποδεικνύει ότι όχι απλά δεν τον έχασα, όχι απλά δεν έφυγε αλλά έμεινε τόσο κοντά μου σε όλα αυτά τα χειρουργεία που ακολούθησαν για τα επόμενα δύο χρόνια που με έκαναν να μη σκεφτώ δευτερόλεπτο αν θα απαντήσω «ναι» τη μέρα που μου ζήτησε να τον παντρευτώ. Η δεύτερη μου σκέψη, ήταν το ότι αφού δεν το έχει η θεία μου αυτό σημαίνει ότι είναι ασφαλείς οι ξαδέρφες μου και η ανιψιά μου. Και αυτό μου έδωσε τεράστια χαρά και ανακούφιση. Και η τελευταία μου σκέψη όταν βγήκα από το ιατρείο, ήτανε το πως θα καταφέρω να το πω στον μπαμπάκα μου γιατί ξέρω ότι ήτανε κάτι το οποίο με το που το ακούσει θα του προκαλέσει πολύ πόνο.

Aς κάνουμε ένα βήμα «πίσω» και ας μας πείτε γιατί επιλέξατε -κάνοντας την αντίστοιχη εξέταση γονιδιακού ελέγχου- να γνωρίζετε αν έχετε αυτό το υψηλού κινδύνου γονίδιο; Φαντάζομαι πως πολλοί άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να μην το γνωρίζουν, ενώ φυσικά κάνουν κάθε χρόνο όλες τις προληπτικές εξετάσεις που χρειάζεται.

Αυτό σίγουρα έχει να κάνει με το χαρακτήρα που έχει ο καθένας μας! Εγώ γενικά στη ζωή μου ζορίζομαι και δυσκολεύομαι πάρα πολύ με όσα πράγματα δεν γνωρίζω και μπορεί να κινδυνεύω από αυτά. Όσα πράγματα γνωρίζω νιώθω ότι μπορώ και να τα αντιμετωπίσω. Με κάποιο τρόπο η επίγνωση με φέρνει πιο κοντά στο να νιώθω ότι έχω τον έλεγχο της ζωής μου. Ήθελα να ξέρω, ήθελα να έχω τη δυνατότητα να παλέψω. Να είμαι ένα βήμα μπροστά.

Οι δικοί σας πώς αγκάλιασαν αυτήν την απόφασή σας; Ήταν επιφυλακτικοί, υποστηρικτικοί;

Όπως ακριβώς το είπες! Την αγκάλιασαν! Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω με λέξεις τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου! Δεν υπάρχει κάτι σε αυτή τη ζωή για το οποίο να ‘μαι πιο ευγνώμων από τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου! Και αυτό για μένα ήτανε ένα απ’ τα μεγαλύτερα κίνητρα μου, γιατί πραγματικά έχω βάλει σκοπό ζωής να καταφέρω να ζήσω όσα πιο πολλά χρόνια μπορώ μαζί τους και να ψάχνω κάθε μέρα νέους τρόπους για να τους δείχνω πόσο τους αγαπάω .

Υπήρξε κάποια στιγμή, από τη διάγνωση της προδιάθεσης μέχρι την ημέρα της επέμβασης, που αμφισβητήσατε την απόφασή σας ή σκεφτήκατε να κάνετε πίσω;

Αμφισβήτηση όχι δεν είχα. Δεν ένιωσα βασικά ποτέ. Για ένα πολύ περίεργο λόγο ένιωθα πραγματικά ότι αυτός είναι αδιαμφισβήτητα ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσω. Υπήρξαν όμως κάποιες στιγμές οι οποίες με δυσκόλεψαν και με έκαναν να έχω αρκετή εσωτερική αντίσταση όπως και πολύ παράπονο. Αυτές ήταν όταν με σιγουριά πλέον μου είπαν οι γιατροί μου ότι δεν θα μπορέσω να έχω τη δυνατότητα να κρατήσω τις θηλές μου. Νομίζω αυτές ήταν μία απ’ τις πιο δύσκολες στιγμές αυτού του ταξιδιού. Δεν ήμουνα έτοιμη να χάσω τις θηλές μου , αλλά δε νομίζω ότι και καμία γυναίκα μπορεί να είναι ποτέ έτοιμη για κάτι τέτοιο.

Ʃε ό,τι αφορά την αποκατάσταση και την εικόνα σας μετά την επέμβαση, ποιος ήταν ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Θα είμαι πάρα πολύ ειλικρινής και δεν θα μιλήσω μόνο για τον φόβο μου γύρω απ’ το πώς θα κοιτάω πλέον εμένα στον καθρέφτη και πως θα νιώθω σχετικά με την αυτοεικόνα μου. Κάποιοι μπορεί να το χαρακτηρίσουν ρηχό ή επιφανειακό αλλά για μένα η αλήθεια είναι ότι ο μεγαλύτερος μου φόβος ήταν το πως αυτή η επέμβαση θα επηρεάσει την ερωτική μου ζωή και πώς θα με βλέπει πλέον ο άντρας μου. Όπως εγώ το νιώθω ,το στήθος μας δεν είναι απλά μέρος του γυναικείου σώματος, ένα ανατομικό χαρακτηριστικό. Για τις περισσότερες γυναίκες ,νομίζω είναι ένα σημείο του σώματός μας που μας κάνει να νιώθουμε όμορφες, ερωτικές και ποθητές. Είχα, λοιπόν, πολύ μεγάλο φόβο για το αν θα συνεχίσω να θεωρώ τον εαυτό μου και να με θεωρεί και ο άντρας μου γυναίκα. Για το αν θα συνεχίσω να είμαι ερωτικά επιθυμητή, αν η εικόνα μου θα είναι αποκρουστική ή αν είναι κάτι που θα μου στερήσει την ερωτική μου ζωή και ευτυχία . Και θα σας πω ότι είναι κάτι το οποίο προφανώς και υπάρχουν μέρες που ακόμα το δουλεύω και είναι μια εσωτερική διαδικασία που πήρε πάρα πολύ χρόνο, όμως αλήθεια με την βοήθεια των γιατρών μου το αποτέλεσμα της αποκατάστασης είναι πραγματικά πανέμορφο. Διαφορετικό ναι, αλλά και πανέμορφο. Αυτό βέβαια που δεν περίμενα ότι θα μου βγει τόσο έντονα είναι αυτό που περιγράφουν πάρα πολλές φορές και οι γυναίκες μετά τη γέννα. Το ότι καταλαβαίνουνε τη δύναμη που έχει το σώμα τους και ο θαυμασμός που γεννιέται μέσα απ’ αυτό είναι απερίγραπτος. Τη δύναμη λοιπόν που είδα ότι έχει το σώμα μου στο να επανέλθει, την αντοχή που έδειξε σε όλο τον πόνο από τις επίπονες επεμβάσεις, είναι κάτι που με έκανε να το λατρέψω όσο ποτέ ακόμα και τις μέρες που δεν νιώθω τόσο OK με αυτό.

Υπήρξε ένα “πένθος” για το σώμα σας όπως το γνωρίζατε μέχρι τότε; Και αν ναι, πώς συμφιλιωθήκατε με τη νέα εικόνα του;

Συμφιλιώθηκα με την νέα μου εικόνα όταν συνειδητοποίησα ότι 100 % δεν θα συμφιλιωθώ ποτέ με αυτήν . Και δεν το λέω αυτό με πόνο και στεναχώρια!!! Καταπιέστηκα πολύ στην ιδέα του ότι πρέπει να δουλέψω με τον εαυτό μου, έτσι ώστε να έρθει η μέρα που πλέον αυτό θα είναι κάτι με το οποίο θα είμαι πλήρως συμφιλιωμένη! Η ψυχή μου και το μέσα μου ηρέμησαν, όταν αποδέχτηκα ότι θα υπάρχουν κάποιες μέρες που θα είμαι συμφιλιωμένη μ’ αυτό και κάποιες μέρες τις οποίες θα πενθώ γι’ αυτό, που θα κλαίω για την παλιά μου εικόνα και για το παλιό μου στήθος. Ηρέμησα λοιπόν, όταν κατάλαβα ότι έχω το δικαίωμα να μην ηρεμήσω ή έστω να μην είμαι πάντα ήρεμη και χαρούμενη, χρησιμοποιώντας την λογική του ότι επειδή είμαι υγιής πρέπει απαραίτητα να είμαι και μονίμως ευγνώμων.

Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίζεις να υποβάλεις το σώμα σου σε μια τόσο μεγάλη επέμβαση ενώ είσαι υγιής; Πώς διαχειριστήκατε αυτή τη φαινομενική αντίφαση μέσα σας;

Η αλήθεια είναι ότι φυσικά και ήταν δύσκολο δε θα πω ότι δεν ήταν! Είμαι ένας εκνευριστικά θετικός άνθρωπος . Είναι, λοιπόν, πολύ εύκολο για μένα το να πιστεύω στο 1% ! Και τώρα μου έδιναν όχι 1% αλλά 5% στο να μην νοσήσω από καρκίνο του μαστού. Όμως ήταν απ’ τις φορές που δεν επικράτησε η τάση μου να τα βλέπω όλα θετικά και να πιστεύω ότι θα είμαι τυχερή γιατί το 95% δεν ήταν απλά ένα μεγάλο ποσοστό για μένα ήτανε κι ένα πολύ μεγάλο βίωμα και αμέτρητες μέρες στα νοσοκομεία όπου παρακολουθούσα τη μαμά μου να χάνεται και να μην είναι τόσο τυχερή. Κάπως έτσι είπα ότι θα αφήσω την πίστη μου και την ελπίδα μου να υποκύψουν αυτή την φορά στα στατιστικά δεδομένα.

Eίναι ταμπού στην Ελλάδα το να μιλάμε για προληπτική μαστεκτομή;

Φυσικά και είναι ταμπού! Πάρα πολύς κόσμος ακόμα το θεωρεί σαν μια υπερβολική και αχρείαστη αντιμετώπιση. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι οι ασφαλιστικές σου καλύπτουν την μαστεκτομή μόνο και εφόσον αφού νοσήσεις με καρκίνο, που μπορεί να έχεις ένα γονιδιακό έλεγχο οποίος να αποδεικνύει ότι κατά 95 % είναι κάτι το οποίο σε προγραμματισμένος γονιδιακά να πάθεις. Αυτό και μόνο για μένα είναι από τα πράγμα που θα έπρεπε να αλλάξουν άμεσα , καθώς πραγματικά το ότι εγώ είχα την τύχη να μπορέσω να μαζέψω, να δανειστώ και να ξεχρεώσω τα χρήματα της επέμβασης και της αποκατάστασης τα οποία είναι αρκετά ,δεν θεωρώ ότι είναι κάτι το οποίο έχουν τη δυνατότητα να κάνουν όλοι. Οπότε πάρα πολλές γυναίκες, μπορεί να σου λένε ότι γιατί να μάθω εάν έχω το γονίδιο αφού είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να υποστηρίξω έτσι κι αλλιώς οικονομικά. Καλύτερα να μην ξέρω .

Ʃήμερα, έχοντας περάσει όλη αυτή τη διαδρομή, αισθάνεστε ότι η επέμβαση σάς απάλλαξε και από ένα ψυχικό βάρος; Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεστε τον φόβο της ασθένειας;

Μπορεί να έχω να αντιμετωπίσω θεματικές σε σχέση με το σώμα μου που παλιά δεν είχα! Όμως είναι η πρώτη φορά που νιώθω απόλυτα ελεύθερη. Έχω απαλλαγή πλήρως από το φόβο και το άγχος και το βάρος του καρκίνο του μαστού. Δεν μπορώ να ξέρω το μέλλον αλλά σίγουρα δε θα φύγω από αυτή τη ζωή από καρκίνου του μαστού!

Επιλέξατε να μιλήσετε δημόσια και μάλιστα πολύ ανοιχτά για την εμπειρία σας. Υπήρξε κάποια αντίδραση ή κάποιο μήνυμα από άλλη γυναίκα που σας έκανε να καταλάβετε πόσο σημαντικό ήταν τελικά που μοιραστήκατε την ιστορία σας;

Ήταν για μένα μεγάλο δίλημμα το αν θα μιλούσα δημόσια για αυτό το κομμάτι καθώς ήμουν σίγουρη ότι θα υπήρχαν άτομα που θα θεωρούσαν ότι το κάνω για να πάρω προσοχή. Τελικά όμως, το ότι επέλεξα να δημιουργήσω ένα βίντεο γύρω από το πρώτο μεγάλο χειρουργείο και να το μοιραστώ δημόσια είναι κάτι το οποίο νομίζω ότι πραγματικά δε θα μετανιώσω ποτέ! Δεν έχω πραγματικά ιδέα ,πόσα ήταν τα μηνύματα που πήρα και με πόσες γυναίκες που μέχρι εκείνη την ημέρα δεν ήξερα μίλησα! Μέχρι και σήμερα ακόμα επικοινωνούν μαζί μου γυναίκες και μιλάω μαζί τους πραγματικά με τόση χαρά! Είχα πάρα πολύ μεγάλη ανάγκη να διατυμπανίσω σε όσο περισσότερο σε όσες περισσότερες γυναίκες γίνεται την εμπειρία μου! Αρχικά, έχω πραγματικά τόσα πράγματα να πω σε μία γυναίκα που θα κάνει αυτή την επέμβαση! Τόσα κόλπα ,πράγματα που με ανακούφισαν πράγματα που με βοήθησαν. Πράγματα και πληροφορίες που πραγματικά θα είχα πάρα πολύ μεγάλη να ξέρω και εγώ ίδια πριν ξεκινήσω όλο το ταξίδι των χειρουργείων. Έστειλα φωτογραφίες στήθος μου σε όλα του τα στάδια, σε άπειρες γυναίκες που είχαν την ανάγκη να δουν πώς θα είναι στήθος τους σε όλη την διαδικασία από την πρώτη επέμβαση μέχρι και το τέλος της αποκατάστασης! Επίσης είχα την τρομερή τύχη να έχω τους δύο πιο καταπληκτικούς γιατρούς στον κόσμο, τον Ειδικό Χειρουργό Μαστού, Χρήστο Μαρκόπουλο και την Πλαστικό Χειρουργό, Δώρα Πετρακόπουλου οι οποίοι νομίζω ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ζωής μου. Και θα ήταν κρίμα τέτοιους γιατρούς να τους κρατήσω μόνο για εμένα. Και όντως με απίστευτη χαρά μπορώ να σου πω ότι υπήρξαν γυναίκες που μετά από αυτό το βίντεο και την επικοινωνία μας, έκαναν το ίδιο χειρουργείο με μένα ,με τους δικούς υπέροχους γιατρούς.

Αν σας διαβάζει σήμερα μια γυναίκα που γνωρίζει ότι υπάρχει βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό αλλά φοβάται ακόμη και να κάνει τον γονιδιακό έλεγχο, τι θα θέλατε να της πείτε;

Θα της έλεγα αρχικά ότι μπορεί να με πάρει τηλέφωνο. Θα της έλεγα ότι εγώ έκανα τον γονιδιακό έλεγχο την ημέρα των γενεθλίων μου σαν δώρο στον εαυτό μου που έγινα 30. Θα της έλεγα να μην περιμένει τη στιγμή που δεν θα φοβάται για να πάει να κάνει τον γονιδιακό έλεγχο, γιατί αυτή τη στιγμή δεν θα έρθει ποτέ. Ας είμαστε ρεαλιστές, όσο αποφασισμένη και να είναι μια γυναίκα, δεν γίνεται να μη φοβάται. Οπότε αυτό που θα της έλεγα είναι να φτιάξει ένα ωραίο κουτάκι, να βάλει εκεί το φόβο της και την θέληση της για ζωή και να πάει να κάνει τον γονιδιακό έλεγχο μαζί με αυτό το κουτάκι. Και με τα δύο της συναισθήματα μαζί ! Και αυτό είναι OK.

Θα μας γράψετε το δικό σας μήνυμα για αυτόν τον Οκτώβριο -και για κάθε Οκτώβριο- τον μήνα που είναι αφιερωμένος στην ευαισθητοποίησή για τον καρκίνο του μαστού.

Ο Οκτώβριος για μένα δεν είναι απλώς ένας μήνας αφιερωμένος στον καρκίνο του μαστού. Για μένα είναι ένας μήνας αφιερωμένος στη μαμά μου και στο παλιό μου στήθος. Είναι μια υπενθύμιση πως τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο από την υγεία μας και πως καμία γυναίκα δε θα έπρεπε να θεωρεί δεδομένο το αύριο. Θα ήθελα πάρα πολύ όλες οι γυναίκες να θυμούνται πως η πρόληψη δεν είναι αρρωστοφοβία, είναι αγάπη προς τον εαυτό μας. Που δεν βρίσκεται πάντα στο να μη λυγίζουμε, αλλά πολλές φορές στο να βρίσκουμε το κουράγιο να συνεχίζουμε ακόμα και όταν φοβόμαστε. Άλλωστε όπως έλεγε η γιαγιάκα μου «Θαρραλέος δεν είναι αυτός που κάνει κάτι ενώ δεν φοβάται. Θαρραλέος είναι αυτός που ενώ φοβάται κάνει κάτι». Και κυρίως, πως η θηλυκότητα, η ομορφιά και η αξία μιας γυναίκας δεν αφαιρούνται με ένα χειρουργείο, δεν χάνονται μαζί με ένα στήθος και δεν καθορίζονται από καμιά ουλή. Εμένα η πρόληψη μου έσωσε τη ζωή. Και ταυτόχρονα μου έφτιαξε τη ζωή καθώς με έκανε να δω πόσους ανθρώπους έχω γύρω μου που με αγαπάνε και με στηρίζουν. Η πρόληψη είναι ένστικτο επιβίωσης και είναι κάτι που εύχομαι να έχουν όλες οι γυναίκες του κόσμου. Ʃας ευχαριστώ πραγματικά πάρα πολύ που μπόρεσα να μιλήσω…