Οι αναρχικοί του wellness: Ποιο είναι το κίνημα που καταρρίπτει τους κανόνες της ευεξίας

Αθλητές με επιδόσεις και στατιστικά που θα εντυπωσίαζαν ακόμη και τους πιο φανατικούς οπαδούς της βιο-βελτιστοποίησης καταρρίπτουν τα συμβατικά to dos της υγιεινής ζωής και της άθλησης. Στο ένα χέρι κρατούν μπύρα και στο άλλο σακουλάκια νικοτίνης. Από το Λονδίνο μέχρι το Βερολίνο και από το Μιλάνο μέχρι τη Νέα Υόρκη, κινούνται κάτω από το ραντάρ της τέλειας athleisure αισθητικής και της εμμονής με τα δεδομένα. Τους ενώνει η απόρριψη των παραδοσιακών του ευ ζην.

Ο όρος «wellness anarchists» γεννήθηκε στα social media το περασμένο καλοκαίρι και περιγράφει ανθρώπους που ασχολούνται με την ευεξία αλλά αρνούνται το δίπολο «υπερ-βελτιστοποιημένος τρόπος ζωής» από τη μία και «δυστοπική fantasy ευεξίας» από την άλλη. Είναι φιλόδοξοι χωρίς να είναι εμμονικοί, νοιάζονται για την υγεία τους χωρίς να χάνουν τη χαρά της ζωής και τη διασκέδαση, όχι πάντα εντός πλαισίων. Υπενθυμίζουν στον εαυτό τους ότι η επίδοση και η απόλαυση δεν χρειάζεται να βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Κάποτε, το απόλυτο flex ήταν ένα γράφημα που αποδείκνυε ότι κοιμήθηκες «τέλεια». Σήμερα, το νέο status symbol είναι να εμφανίζεσαι φρέσκια στις 9 το πρωί μετά από ένα ξενύχτι, χωρίς δεδομένα, χωρίς εφαρμογές, χωρίς εξηγήσεις. Μια μορφή σχεδόν βιολογικής αλαζονείας, που υπήρχε πάντα στις παρυφές αλλά πλέον δηλώνει παρούσα.

Το wellness anarchy δεν μένει μόνο στο επίπεδο της εικόνας. Από brands που αγκαλιάζουν αυτή τη στάση ζωής μέχρι κοινότητες στα social media που συνδέουν τον αθλητισμό με τo fan, το ρεύμα διαχέεται. Τσιγάρα μετά το τρέξιμο, μπύρες στον τερματισμό, μπαίνουν στη συζήτηση όχι ως οδηγίες αλλά ως σύμπτωμα μιας ευρύτερης κόπωσης από το «πρέπει» της άθλησης.

Η ευεξία, όπως την ξέραμε, εξάντλησε τον εαυτό της. 5-9 morning clubs στο Tik Tok, ξυπνητήρια χαράματα, μηδενικό αλκοόλ, συνεχής παρακολούθηση του σώματος, ύπνος στις 9. Ένας τρόπος ζωής που θέλει πειθαρχία έρχεται να αντιπαρατεθεί στη γοητεία της «αναρχίας». Ίσως γι’ αυτό οι αναρχικοί του wellness μοιάζουν τόσο γοητευτικοί. Εκφράζουν μια πιο ανθρώπινη, πιο επιεική εκδοχή της ζωής. Μια φιλοσοφία που δίνει άδεια όχι μόνο να προσπαθείς, αλλά και να παίζεις. Να κινείσαι ανάμεσα στην πειθαρχία και την απόλαυση χωρίς ενοχές.

Βέβαια, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι είναι εύκολο ή βιώσιμο για πάντα. Δεν είναι για όλους. Αν «χορεύεις με τον διάβολο», κάποια στιγμή θα πληρώσεις το τίμημα. Το σημαντικό είναι περίοδοι προπονητικής έντασης να εναλλάσσονται με παύσεις. Απόλαυση και αυτοσυγκράτηση συνυπάρχουν. Ένα ιδιότυπο yin και yang. Μπορείς συμμετέχεις στο wellness με τους δικούς σου όρους αρκεί να σέβεσαι τις ανάγκες του σώματός σου, να μην υπερβαίνεις τα όρια της αντοχής σου και να μην υιοθετείς την «αναρχία» βάζοντας στην άκρη το καλύτερο για την υγεία σου. Δεν χρειάζεται να είναι «όλα ή τίποτα» στην άθληση. Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο υγιής επανάσταση.