H Μαρία Κορινθίου μιλά για τον Γάτο με Καπέλο, τις αλλαγές της μητρότητας & το προσωπικό της restart
«Αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί αν αλλάξουμε πορεία και ξεχνάμε να αναρωτηθούμε τι θα συμβεί αν δεν το κάνουμε», λέει η Μαρία Κορινθίου στο Queen.gr, μιλώντας για τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή της. Μια σκέψη που συνδέεται με τη νέα animated ταινία «Ένας Γάτος με Καπέλο», η οποία έρχεται στους κινηματογράφους στις 5 Νοεμβρίου από την Tanweer. Η ηθοποιός δανείζει τη φωνή της στην Κάρμεν, μια μητέρα που αποφασίζει να μετακομίσει με τα δύο παιδιά της σε μια νέα πόλη, ανατρέποντας όσα εκείνα γνώριζαν μέχρι σήμερα.
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε μητέρας που συνειδητοποιεί ότι το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να κρατήσει το παιδί της από το χέρι, αλλά να μάθει πότε πρέπει να το αφήσει. Να το βλέπει να μεγαλώνει, να διαφωνεί, να κάνει τις δικές του επιλογές και να ανακαλύπτει έναν κόσμο στον οποίο εκείνη δεν θα μπορεί να βρίσκεται πάντα δίπλα του.
Η Μαρία Κορινθίου βρίσκεται σήμερα σε αυτή τη φάση, καθώς η κόρη της, Ισμήνη, ετοιμάζεται να ενηλικιωθεί. Την ίδια στιγμή, δανείζει τη φωνή της στην Κάρμεν, τη μητέρα της Γκάμπι και του Σεμπάστιαν, στη νέα animated ταινία «Ένας Γάτος με Καπέλο», που έρχεται στους κινηματογράφους στις 5 Νοεμβρίου από την Tanweer. Στη νέα περιπέτεια του αγαπημένου ήρωα του Dr. Seuss, ο Γάτος αναλαμβάνει να φτιάξει τη διάθεση δύο παιδιών που δυσκολεύονται να αποδεχτούν τη μετακόμιση της οικογένειάς τους σε μια καινούργια πόλη, μετά την απόφαση της μητέρας τους να ξεκινήσει μια νέα δουλειά.
Με αφορμή την πρώτη animated κινηματογραφική εκδοχή του ήρωα, η Μαρία Κορινθίου μιλά αποκλειστικά στο Queen.gr για τη μητρότητα, τις προκλήσεις της εφηβείας, την ανάγκη να αφήνουμε τα παιδιά μας να ανοίγουν τα δικά τους φτερά, αλλά και τις προσωπικές επανεκκινήσεις. Γιατί, όπως εξηγεί, οι μεγάλες αλλαγές δεν είναι ποτέ εύκολες, όμως κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να αλλάζει, να βάζει όρια και να επιλέγει τη ζωή που πραγματικά θέλει.
Η μεταγλώττιση είναι μια ιδιαίτερη υποκριτική διαδικασία, καθώς καλείσαι να δώσεις ζωή σε έναν χαρακτήρα χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τη φωνή σου. Πώς βίωσες αυτή την εμπειρία; Πόσο εύκολο ήταν να συντονιστείς με την προσωπικότητα και τα συναισθήματα της Carmen;
Η μεταγλώττιση είναι μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία και κάτι που ήθελα εδώ και καιρό να δοκιμάσω, καθώς δεν είχα ξανακάνει κάτι αντίστοιχο. Όταν μου έγινε η πρόταση, ενθουσιάστηκα, γιατί ήταν μια διαφορετική πρόκληση, που συνδύαζε την υποκριτική με έναν κόσμο που αγαπώ πολύ, αυτόν των παιδικών ταινιών.
Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο ήταν η πρόκληση να δώσω ζωή σε έναν χαρακτήρα χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τη φωνή μου. Φυσικά, είναι μια δύσκολη διαδικασία, πόσο μάλλον όταν οι κινήσεις και οι τρόποι έκφρασης έχουν ήδη δημιουργηθεί από τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν αρχικά τους χαρακτήρες, αλλά το απόλαυσα και το καταευχαριστήθηκα.
Έπρεπε να ανακαλύψω πώς μπορώ να μεταφέρω τα συναισθήματα, τις σκέψεις και την προσωπικότητά της χωρίς να έχω στη διάθεσή μου τις εκφράσεις και τις κινήσεις του σώματός μου.
Η Carmen, ως μητέρα, έχει τις δικές της αγωνίες, τις ανασφάλειες και την ανάγκη να προστατεύει τα παιδιά της, στοιχεία που με κάνουν να συνδέομαι μαζί της ως μητέρα.
Στον πυρήνα της ιστορίας του «Γάτου με το Καπέλο» βρίσκεται η προσπάθεια δύο παιδιών να συμφιλιωθούν με μια αλλαγή που δεν επέλεξαν τα ίδια. Πιστεύεις ότι ως γονείς προσπαθούμε μερικές φορές υπερβολικά να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από τις δυσκολίες, ενώ εκείνο που πραγματικά χρειάζονται είναι να τους δείξουμε εμπιστοσύνη;
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της μητρότητας. Όταν αγαπάς ένα παιδί, θέλεις να το προστατεύσεις από κάθε δυσκολία, από κάθε απογοήτευση και από κάθε πιθανό πόνο. Θέλεις να προσφέρεις αυτά που εσύ στερήθηκες.
Πολλές φορές, στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε τα παιδιά μας, κινδυνεύουμε να τους στερήσουμε την ευκαιρία να ανακαλύψουν τη δύναμή τους. Τα παιδιά χρειάζονται να ξέρουν ότι είμαστε εκεί για να τα στηρίξουμε, αλλά χρειάζονται και τον χώρο να δοκιμάσουν, να αποτύχουν, να απογοητευτούν και να ξαναπροσπαθήσουν. Πάντα όμως να είμαστε εκεί κοντά, να τους κρατάμε το χέρι.
Για μένα, η ουσία της μητρότητας βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την ισορροπία: να είσαι το ασφαλές καταφύγιο του παιδιού σου, χωρίς να γίνεσαι το καταφύγιο από το οποίο δεν φεύγει ποτέ. Να του δείχνεις ότι το εμπιστεύεσαι, ακόμη κι όταν εσύ φοβάσαι περισσότερο από εκείνο.
Ο Γάτος με το Καπέλο εμφανίζεται στη ζωή δύο παιδιών που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα. Αν μπορούσε να εμφανιστεί και στη δική σου ζωή, ποιο πράγμα θα ήθελες να ανατρέψει;
Θα ήθελα να ανατρέψει την ανάγκη μου να έχω τα πάντα οργανωμένα και υπό έλεγχο.
Νομίζω ότι μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να λειτουργούμε με προγράμματα, υποχρεώσεις και συγκεκριμένες προσδοκίες για το πώς πρέπει να είναι η ζωή μας ή πώς μας την ορίζουν οι υπόλοιποι ή και η ίδια η κοινωνία.
Θα ήθελα, λοιπόν, αυτός ο υπέροχος, αυθόρμητος, σκανταλιάρης Γάτος να έρθει και να μου θυμίσει ότι δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια για να είναι όμορφα. Ότι μερικές φορές τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν αφήνουμε χώρο στο απρόβλεπτο, στο αυθόρμητο και στη στιγμή.
Να μου υπενθυμίζει ότι κάθε μέρα, κάπου εκεί, πάντα υπάρχει η μικρή Μαρία που πρέπει να προσέχω και να την προφυλάσσω.
Η κόρη σου, η Ισμήνη, ετοιμάζεται να ενηλικιωθεί, ενώ στην ταινία υποδύεσαι μια μητέρα δύο μικρότερων παιδιών, που έρχεται σε σύγκρουση με την κόρη της εξαιτίας της μετακόμισης. Είναι τελικά η σχέση μητέρας και κόρης μια σχέση που δοκιμάζεται διαρκώς όσο μεγαλώνει το παιδί; Και επειδή είμαι κι εγώ μαμά δύο κοριτσιών, 10 και 12 ετών, ποια συμβουλή θα μου έδινες για όσα έρχονται;
Νομίζω ότι η σχέση μητέρας και κόρης είναι μια σχέση που εξελίσσεται διαρκώς. Καθώς το παιδί μεγαλώνει, χρειάζεται να επαναπροσδιορίζεις κι εσύ τη θέση σου στη ζωή του, αλλά και στην ίδια σου τη ζωή.
Εκεί που κάποτε ήθελε να είσαι δίπλα του σε κάθε βήμα, έρχεται η στιγμή που θέλει να δοκιμάσει να περπατήσει μόνο του. Και αυτό, όσο όμορφο κι αν είναι, μπορεί να είναι δύσκολο και απότομο για μια μαμά.
Η συμβουλή που θα σου έδινα είναι να προσπαθήσεις να ακούς τις κόρες σου χωρίς να βιάζεσαι να τις διορθώσεις. Μερικές φορές δεν χρειάζονται λύσεις, ούτε συμβουλές. Χρειάζονται απλώς να αισθανθούν ότι μπορούν να σου πουν τα πάντα χωρίς να φοβούνται ότι θα τις κρίνεις.
Να τους δίνεις όρια, αλλά και χώρο. Να είσαι σταθερή, αλλά να ξέρεις και να ζητάς συγγνώμη. Και πάνω απ' όλα, να φροντίζεις να γνωρίζουν ότι η αγάπη σου δεν εξαρτάται από το αν συμφωνείτε ή αν σε ευχαριστούν.
Έγινες μητέρα σε νεαρή ηλικία και έχεις περάσει σχεδόν όλες τις φάσεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας μαζί με την Ισμήνη. Κοιτάζοντας πίσω, ποια θεωρείς ότι ήταν η πιο απαιτητική περίοδος στην ανατροφή της;
Νομίζω ότι κάθε ηλικία έχει τις δικές της δυσκολίες. Όταν τα παιδιά είναι μικρά, η ευθύνη είναι κυρίως πρακτική. Είσαι εκεί για να καλύψεις τις ανάγκες τους, να τα φροντίσεις και να τα προστατεύσεις.
Όσο μεγαλώνουν, όμως, τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα και ομολογώ, αρκετά πιο δύσκολα, γιατί δεν μπορείς πια να έχεις τον ίδιο έλεγχο στη ζωή τους.
Η εφηβεία, ειδικά, είναι μια περίοδος που δοκιμάζει και το παιδί και τον γονιό. Το παιδί αναζητά την ανεξαρτησία του, ενώ εσύ πρέπει να μάθεις να κάνεις ένα βήμα πίσω, ακόμη κι όταν μέσα σου θέλεις να παρέμβεις, να βοηθήσεις, να στηρίξεις, να συμβουλέψεις.
Για μένα, η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν και παραμένει να θυμάμαι ότι η Ισμήνη είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, με τη δική της προσωπικότητα, τις δικές της ανάγκες και τις δικές της επιλογές. Δεν είναι προέκταση δική μου. Ο ρόλος μου δεν είναι να αποφασίζω για εκείνη, αλλά να τη βοηθώ να αποκτήσει τα εφόδια για να αποφασίζει μόνη της.
Υπάρχει μια προσδοκία οι μητέρες να ξέρουν πάντα τι πρέπει να κάνουν. Έχεις επιτρέψει στον εαυτό σου να πει στην κόρη σου «δεν ξέρω» ή «έκανα λάθος»;
Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να παραδεχόμαστε στα παιδιά μας ότι δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις.
Υπάρχει μια κοινωνική προσδοκία ότι η μητέρα πρέπει να ξέρει πάντα τι να κάνει, να είναι δυνατή, ψύχραιμη και να βρίσκει τη λύση σε όλα. Όμως αυτό δεν είναι ανθρώπινο.
Θέλω το παιδί μου να γνωρίζει ότι είμαι άνθρωπος, ότι κάνω λάθη, ότι κάποιες φορές φοβάμαι και ότι υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζω.
Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, αλλάζει αναπόφευκτα και ο ρόλος της μητέρας. Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της μετάβασης για εσένα; Να προστατεύεις την κόρη σου ή να μαθαίνεις να της δίνεις όλο και περισσότερη ελευθερία;
Για μένα, το πιο δύσκολο είναι να καταλάβεις πότε πρέπει να παρέμβεις και πότε πρέπει να κάνεις πίσω.
Όταν το παιδί σου είναι μικρό, η προστασία είναι σχεδόν αυτονόητη. Όσο μεγαλώνει, όμως, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μπορείς να το προστατεύεις από τα πάντα.
Είναι δύσκολο να το βλέπεις να παίρνει αποφάσεις που ίσως εσύ δεν θα έπαιρνες ή να κάνει λάθη από τα οποία θα μπορούσες να το είχες προφυλάξει.
Εκεί χρειάζεται να θυμάσαι ότι η ζωή του ανήκει. Να του δίνεις τις ρίζες για να αισθάνεται ασφαλές και τα φτερά για να μπορέσει να πετάξει.
Στην αμερικανική εκδοχή της ταινίας, τη φωνή της Carmen δανείζει η America Ferrera, η οποία έχει συνδεθεί με τον εμβληματικό μονόλογό της στην «Barbie» για τις αντιφατικές προσδοκίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες. Αναγνωρίζεις κοινά στοιχεία ανάμεσα στη δική σου διαδρομή και στη δική της στάση απέναντι στη γυναικεία ενδυνάμωση;
Αυτό που βρίσκω πολύ ουσιαστικό σε εκείνον τον μονόλογο είναι ότι περιγράφει τις αντιφάσεις που καλείται να διαχειριστεί μια γυναίκα.
Να είναι δυνατή, αλλά όχι υπερβολικά δυνατή. Να είναι ευαίσθητη, αλλά να μη θεωρείται αδύναμη. Να φροντίζει τους άλλους, χωρίς να παραμελεί τον εαυτό της. Να είναι επιτυχημένη, αλλά να μη δίνει την εντύπωση ότι προσπαθεί υπερβολικά.
Νομίζω ότι πολλές γυναίκες μπορούμε να αναγνωρίσουμε κομμάτια του εαυτού μας σε αυτές τις προσδοκίες. Κι εγώ έχω αναρωτηθεί πολλές φορές πώς μπορείς να ανταποκριθείς σε όλους τους ρόλους που έχεις αναλάβει χωρίς να χάσεις την επαφή με αυτό που πραγματικά είσαι.
Μεγαλώνοντας, όμως, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις διαρκώς την αξία σου.
Δεν χρειάζεται να είσαι τα πάντα για όλους. Έχεις δικαίωμα να αλλάζεις, να βάζεις όρια, να λες όχι και να επιλέγεις τι έχει πραγματικά σημασία για σένα. Για μένα, η γυναικεία ενδυνάμωση ξεκινά από την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρέπει συνεχώς να απολογείσαι γι' αυτό.
Τον τελευταίο χρόνο έκανες ένα σημαντικό restart στην προσωπική σου ζωή, κάτι που, με διαφορετικό τρόπο, θυμίζει και την αλλαγή που βιώνει η οικογένεια στην ταινία. Υπάρχει κάποια απόφαση για την οποία μετάνιωσες ή, αντίθετα, κάποια αλλαγή που σήμερα σκέφτεσαι ότι ίσως άργησες να τολμήσεις;
Νομίζω ότι οι μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας είναι πάντα μια ευκαιρία να κοιτάξουμε λίγο πιο ειλικρινά τον εαυτό μας.
Δεν είναι εύκολο να αφήνεις πίσω σου κάτι που έχει υπάρξει σημαντικό, ακόμη κι όταν μέσα σου γνωρίζεις ότι έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί αν αλλάξουμε πορεία και ξεχνάμε να αναρωτηθούμε τι θα συμβεί αν δεν το κάνουμε.
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να μετανιώνουμε για τις αποφάσεις μας, γιατί κάθε επιλογή μάς οδηγεί σε μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας. Δημιούργημα της προσωπικότητας που είμαστε τώρα.
Αυτό που προσπαθώ να κρατώ, και το έχω και σαν φιλοσοφία ζωής, είναι το μάθημα που μου αφήνει κάθε εμπειρία.
Οι γονείς συχνά προσπαθούμε να έχουμε τα πάντα υπό έλεγχο, ενώ τα παιδιά έχουν ανάγκη από αυθορμητισμό και φαντασία. Εσύ πόσο εύκολα αφήνεις τον έλεγχο και επιτρέπεις στα πράγματα να εξελιχθούν διαφορετικά από ό,τι είχες σχεδιάσει;
Δεν θα πω ότι μου είναι πάντα εύκολο. Νομίζω ότι όλοι, σε διαφορετικό βαθμό, έχουμε την ανάγκη να αισθανόμαστε ότι ελέγχουμε τη ζωή μας.
Ο προγραμματισμός μάς δίνει μια αίσθηση ασφάλειας, ειδικά όταν έχουμε πολλές ευθύνες και ανθρώπους που εξαρτώνται από εμάς.
Είμαι ένας άνθρωπος πρακτικός, οργανωτικός, μεθοδικός και προσωπικά εμένα μου αρέσει και το θεωρώ προτέρημα, ειδικά για τη φιλοσοφία της ζωής μου.
Ωστόσο, πια έχω αρχίσει να συνδέω και μια άλλη στάση ζωής: ότι δεν χρειάζεται να ελέγχεις τα πάντα για να είσαι ασφαλής.
Υπάρχουν πράγματα που δεν εξαρτώνται από εμάς και καταστάσεις που εξελίσσονται με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που είχαμε φανταστεί ή αναζητούσαμε.
Από εμάς εξαρτάται, σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω, το πώς αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας, τι στάση κρατάμε και πώς πορευόμαστε με πρόγραμμα, έλεγχο και χωρίς. Ισορροπία πραγμάτων και καταστάσεων.
Από τους Αλεσάντρο Καρλόνι, Έρικα Ριβινόγια
Με τις φωνές των: Αγγελίνα Παπαδοπούλου, Άντρια Ράπτη, Αφροδίτη Λουκάτου, Βασίλης Μήλιος, Έλενα Δελακούρα, Θάνος Λέκκας, Θεοδόσης Κοντόπουλος, Κωνσταντίνος Ανδριόπουλος, Μαρία Κορινθίου, Νίκος Βατικιώτης, Όθωνας Μεταξάς, Παρί Τρίκα, Πάρις Παρασκευάδης, Τζωρτζίνα Καραχάλιου, Χρήστος Θάνος
O Γάτος με το Καπέλο έχει μία νέα αποστολή. Άραγε θα τα καταφέρει ή θα χάσει το μαγικό του καπέλο;
Γνωρίστε τον Γάτο με το Καπέλο που δεν έχετε γνωρίσει! Στην υπέροχα ευφάνταστη παράδοση του Δρ. Σους, ο Γάτος με το Καπέλο κάνει το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την πρώτη του κινηματογραφική ταινία κινουμένων σχεδίων. Μια ολοκαίνουργια, επική περιπέτεια με πικάντικες νότες, όπου οι σκανταλιές, η μαγεία και το χάος κυριαρχούν απόλυτα. Κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα, ο Γάτος σκορπίζει χαρά στα παιδιά με τον ξεκαρδιστικό, χαρακτηριστικό και μοναδικά αντισυμβατικό τρόπο του, μεταφέροντας τους γύρω του σε ένα φανταστικό ταξίδι σε έναν κόσμο που δεν έχουν ξαναδεί. Στην ταινία, ο ήρωάς μας αναλαμβάνει την πιο δύσκολη αποστολή του μέχρι τώρα για λογαριασμό του Ι.Θ.Φ.Ε. (Ινστιτούτο για τον Θεσμό της Φαντασίας και της Έμπνευσης ΕΠΕ).να φτιάξει το κέφι της Γκάμπι και του Σεμπάστιαν, δύο αδελφών που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη νέα τους ζωή. Ο Γάτος είναι γνωστός για τη μεγάλη του καρδιά, αλλά κάποιες φορές και για τις αδιόρθωτες υπερβολές του. Αυτή μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία για τον πράκτορα του χάους να αποδείξει την αξία του ή να χάσει το μαγικό του καπέλο!
Η ταινία «O Γάτος με το Καπέλο» κυκλοφορεί στις 5 Νοεμβρίου από την Tanweer
Bloggers
