Ελένη Κρίτα: «Μία γυναίκα βιώνει ηλικιακό ρατσισμό στο θέατρο από τα 50 της χρόνια»
Στη συνέντευξή της στο Queen.gr η ηθοποιός εξηγεί τη σημασία του νέου της τηλεοπτικού ρόλου στη Νταντά της Γειτονιάς, την ανάγκη της να προσφέρει φροντίδα στους ανθρώπους που αγαπά, αλλά και για τη μοναξιά της τρίτης ηλικίας που θίγει η σειρά, αλλά με τρόπο ενθαρρυντικό μέσω της οικογενειακής κωμωδίας.
Η Ελένη Κρίτα έχει καταφέρει με τη μακρά πορεία της στο θέατρο και την τηλεόραση να γίνει ένα οικείο μας πρόσωπο. Και όταν μία ηθοποιός καταφέρνει να την αισθανόμαστε ως μέλος της δικής μας ζωής, έχει ήδη καταφέρει κάτι σπουδαίο.
Από το βράδυ της Πέμπτης 29/10 είναι η Γεωργία στη Νταντά της Γειτονιάς, μία αεικίνητη, δυναμική συνταξιούχος που δεν αφήνει τον εαυτό της να παροπλιστεί λόγω ηλικίας και το ίδιο κάνει για τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση και τον τηλεοπτικό της σύζυγο Δημήτρη Πιατά.
Με τη σπουδαία ηθοποιό μιλάμε στο Queen.gr για τη μοναξιά της τρίτης ηλικίας που είναι πια κοινωνικό φαινόμενο, την προσωπική της απελευθεύρωση ως γυναίκα και μαμά, τον ηλικιακό ρατσισμό στις γυναίκες ηθοποιούς που συνεχίζει να υπάρχει, τη διάθεση να παραμένει control freak, αλλά και τους νέους ηθοποιούς που θαυμάζει γιατί δεν έχουν τον φόβο της αποτυχίας.
Η Νταντά της γειτονιάς είναι μία τρυφερή κωμωδία για τις δεύτερες ευκαιρίες: Πότε κάνει πρεμιέρα
Ελένη Κρίτα: Η Μαριλένα του «Στο Παρά 5» μεγαλώνει την εγγονή της σαν μαμά και έχει ένα εύλογο άγχος
«Θαυμάζω τα νέα παιδιά γιατί είναι απελευθερωμένα, δε ντρέπονται, δε φοβούνται να αποτύχουν»
Είστε η γυναίκα που θα προσπαθήσει ως φίλη να ταρακουνήσει λίγο τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση για να ξεφύγει από την κατάθλιψη και την αδράνεια μετά τον θάνατο της συζύγου του.
Και όχι μόνο, αλλά και τον σύζυγό μου. Δεν θέλω να "βουλιάζουν" στον καναπέ και να μην κάνουν τίποτε επειδή έχουν πάρει σύνταξη. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η κατάσταση γιατί και εγώ είμαι συνταξιούχος, αλλά είμαι δραστήρια, δυναμική.
Η αλληλεγγύη στις μέρες μας είναι το ζητούμενο για τους συνανθρώπους και τους φίλους μας, αλλά μήπως κάποιες φορές είναι παρεξηγήσιμη; Tους ανθρώπους που σπεύδουν να ασχοληθούν για το καλό της δικής σου ζωής, τους χαρακτηρίζουν καμία φορά παρεμβατικούς.
Ως ρόλος είμαι μεν παρεμβατική έως και πιεστική, αλλά οι προθέσεις μου είναι πάντα καλές. Έχω καλά αισθήματα, θέλω να βοηθώ τους άλλους γύρω μου, ακόμη και ανθρώπους που δεν τους γνωρίζω, όπως όταν μαθαίνω για τη μητέρα που δυσκολεύεται να μεγαλώσει τα παιδιά της και δεν έχει κάποιον για να της τα κρατήσει ενώ δουλεύει. Τους συμπονώ όλους τους ανθρώπους γύρω μου.
Εσείς πως το διαχειρίζεστε στη δική σας ζωή;
Νομίζω ότι έχω τέτοια στοιχεία, είμαι λίγο control freak στη ζωή μου, προσπαθώ να μην ανακατεύομαι στις ζωές των άλλων, στη ζωή του παιδιού μου, αλλά μέσα μου "τρώγομαι" γιατί θεωρώ πως έχω δίκιο μερικές φορές σε όσα σκέφτομαι και πιστεύω πως αν οι άλλοι με άκουγαν θα ήταν καλύτερα τα πράγματα (γελάει).
Είναι η σκέψη, η φροντίδα που με καθοδηγεί, είναι αυτό που όλοι μας πιστεύουμε ότι θα το κάνουμε γρηγορότερα και καταλήγω στο "άστο θα το κάνω εγώ". Αυτό δεν είναι πάντα καλό για τους άλλους, γιατί τους αποδυναμώνει. Είναι αυτά στοιχεία που χαρακτηρίζουν αυτό το κεφάλαιο της Ελληνίδας μάνας. Το έχω αυτό ως χαρακτηριστικό.
Είναι ένα μεγάλο ζήτημα η μοναξιά και η εγκατάλειψη στην τρίτη ηλικία που θίγεται στη σειρά. Ακόμη και εκείνοι που έχουν φίλους και οικογένεια ζουν μία μοναχική καθημερινότητα.
Δυστυχώς έτσι ζούμε πια στις πόλεις όπου δεν υπάρχουν κοινότητες, δεν υπάρχουν γειτονιές. Παλαιότερα υπήρχε οικειότητα μεταξύ των ανθρώπων, γνώριζες τον διπλανό σου, υπήρχε μία ψυχική σύνδεση μαζί του. Υπήρχε όμως και η πρακτική σύνδεση, με το να σε βοηθήσει, να σου φέρει φαγητό, υπήρχε νοιάξιμο. Τώρα ζούμε στην ίδια πολυκατοικία και κανείς δεν γνωρίζετε με κανέναν.
Από την άλλη πλευρά τα παιδιά μας, έχουν τη ζωή τους, τις οικογένειές τους, μπορεί να μένουν κάπου μακριά και αυτή η απόσταση να επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Κάποιοι "χάνουν" τους φίλους τους, άλλοι μένουν σε κάποια δομή και η μοναξιά τους μεγαλώνει. Για αυτό και δεν πρέπει να μένουμε αδρανείς, όταν φυσικά έχουμε την υγεία μας. Χαίρομαι όταν βλέπω στο θέατρο να έρχονται ηλικιωμένοι άνθρωποι με την παρέα τους, να πηγαίνουν οι κυρίες για καφέ, να προσπαθούν να βρουν μία διέξοδο στη μοναξιά και κόντρα στην ηλικία.
Μία γυναίκα μεγαλώνοντας αισθάνεται ελεύθερη στο να είναι πια ο εαυτός της, να μην την νοιάζει αν θα κριθεί για τις επιλογές της;
Ως κοινωνία σε κάποια πράγματα παραμένουμε συντηρητικοί και συνεχίζουμε να ασκούμε κριτική στις γυναίκες, για το σώμα τους, το πρόσωπο τους, το ντύσιμό τους.
Και φυσικά υπάρχει ακόμη η κριτική στις γυναίκες σε μεγαλύτερη ηλικία με το κλασικό "δεν ντρέπεται στην ηλικία της". Θεωρώ όμως πως πια οι ώριμες γυναίκες αισθάνονται πιο ελεύθερες, έχουν αυτοπεποίθηση, έχουν ολοκληρώσει έναν κύκλο, έχουν κάνει αυτά που έπρεπε ως σύζυγοι και μητέρες και τώρα πια έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν με τον εαυτό τους και τα δικά τους ενδιαφέροντα. Πολλές γυναίκες σε μεγαλύτερη ηλικία απελευθερώνονται. Φυσικά και εγώ ανήκω σ' αυτή την κατηγορία.
Στο καλλιτεχνικό χώρο έχουν καταρριφθεί τα στερεότυπα, υπάρχει ένας ιδιότυπος ηλικιακός ρατσισμός;
Όσο και αν κάποιοι υποστηρίζουν το αντίθετο, υπάρχει ρατσισμός στη δική μας τη δουλειά και μάλιστα από νωρίς, μία γυναίκα βιώνει ειδικά στο θέατρο τον ρατσισμό, από την ηλικία των 50 χρόνων. Στο θέατρο είναι συγκεκριμένοι οι ρόλοι ειδικά στα κλασικά έργα, αλλά στην τηλεόραση, οι ρόλοι για τις μεγαλύτερες γυναίκες, είναι ελάχιστοι και πολύ συγκεκριμένοι στα χαρακτηριστικά τους. Είναι η γυναίκα που είναι η καλή μαμά, η καλή γειτόνισσα και γιαγιά και δίχως άλλα ενδιαφέροντα. Ενώ οι άντρες και στα 100 τους χρόνια αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο αυτό, το βλέπουμε και στο Hollywood. Είδατε εσείς στις ταινίες και στις σειρές κανέναν μεγάλο σε ηλικία άντρα ηθοποιό όπως ο Κλιντ Ίσγουντ για παράδειγμα, να είχε ποτέ σχέση με συνομήλική του; Ποτέ δε συνέβαινε αυτό.
Τι θεωρείτε δυσκολότερο στην κωμωδία;
Tο ίδιο το είδος γενικότερα είναι δύσκολο. Όλοι μας έχουμε μία τάση προς το δράμα, είναι ευκολότερο να συγκινηθούμε εμείς οι ίδιοι και να συγκινήσουμε και τους ανθρώπους γύρω μας. Η κωμωδία έχει μία ιδιομορφία, γιατί αν δεν την έχεις έμφυτο το χιούμορ, θα πρέπει να το ανακαλύψεις, να το ερευνήσεις. Πρέπει επίσης να έχεις εγρήγορση, να είσαι πάντα alert, γιατί παίζει μεγάλο ρόλο το timing και η ατάκα. Ο ηθοποιός στην κωμωδία πρέπει να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος, πειθαρχημένος. Αν ξεφύγεις έστω και λίγο γίνεται μπαλαφάρα και περνάς στο άλλο άκρο. Πρέπει να βρεις τη χρυσή τομή. Και εγώ σταδιακά και πάνω στη δουλειά την ανακάλυψα, μου άνοιξαν τα μονοπάτια και κάποιοι συνάδελφοί μου.
Νιώθετε ασφάλεια και χαρά που είναι στο πλευρό σας ο Δημήτρης Πιατάς;
Έχω ξαναδουλέψει στο θέατρο με τον Δημήτρη Πιατά, έχω υποδυθεί ξανά τη σύζυγό του στον Αρχοντοχωριάτη του Μολιέρου, είναι ένας υπέροχος συνάδελφος και πολύ καλός ηθοποιός, φύσει κωμικός, αλλά σπουδαίος και στο δράμα. Έχω πολύ καλούς συνεργάτες σε όλο το καστ της σειράς και ειδικά τα νέα παιδιά είναι πολύ ταλαντούχα. Βλέπω πολύ συχνά και παραστάσεις στο θέατρο που κάνουν οι νέοι σε ηλικία συνάδελφοι και πραγματικά τα θαυμάζω αυτά τα παιδιά. Είναι πιο απελευθερωμένα απ' εμάς, είναι πιο έτοιμα να ανοίξουν την ψυχή τους και να δοκιμαστούν, ρισκάρουν, δεν ντρέπονται, δεν φοβούνται να τσαλακωθούν, δουλεύουν πολύ. Η δική μας γενιά είχε πολύ περισσότερα κρατήματα, υπήρχαν στεγανά και λόγω ανατροφής. Οι νέοι ηθοποιοί δεν φοβούνται να αποτύχουν.
Έχουμε καλούς νέους ηθοποιούς φέτος και στις τηλεοπτικές σειρές, αλλά οι καλοί ηθοποιοί κάνουν αγώνα τις περισσότερες φορές για ένα καλό αποτέλεσμα γιατί δεν τους βοηθά το σενάριο και οι διάλογοι που τους δίνονται. Θα έχετε παρατηρήσει και εσείς αυτό το φαινόμενο.
Αν δεν έχεις καλό σενάριο, δεν έχεις τίποτε. Με τι υλικό να δουλέψει ο ηθοποιός αν δεν έχει καλό σενάριο; Χρειάζεται να υπάρχει κάτι από "κάτω" για να τον στηρίξει. Δεν μπορεί να στηρίξει το κενό, όσο καλός ηθοποιός και αν είναι, όσο και αν παλέψει να διορθώσει τα λόγια. Δυστυχώς - και δεν ξέρω για ποιον λόγο - σπανίζουν τελευταία τα καλά σενάρια στην Ελλάδα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν καλά. Από την άλλη πλευρά οι διάλογοι, που προϋποθέτουν μία άλλου είδους τεχνική, πρέπει να είναι σε μία γλώσσα που μιλάμε αν είναι σύγχρονη η σειρά και αντίστοιχα διαφορετική, αν αφορά σειρά εποχής. Καμία φορά βλέπω σειρά εποχής και εκπλήσσομαι γιατί δε μιλούσε έτσι η γιαγιά μου για παράδειγμα. Στη Νταντά της Γειτονιάς, όλοι οι ηθοποιοί έχουμε ευτυχήσει να έχουμε ένα πολύ καλό σενάριο, δεν έχουμε αλλάξει ούτε λέξη, ούτε μία ατάκα.
Bloggers
