Μην κάνουμε τον πόνο των παιδιών περιεχόμενο, ας γίνουμε η ασφάλειά τους

Υπάρχουν γεγονότα που δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις. Η ιστορία με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη δεν είναι «άλλη μία είδηση». Είναι μια από εκείνες τις στιγμές που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις βαθιά μέσα στην κοινωνία που έχουμε χτίσει και στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Όχι μόνο γιατί μιλάμε για δύο παιδιά. Αλλά γιατί πίσω από αυτή την τραγωδία ξεδιπλώνονται όλα όσα αποφεύγουμε χρόνια να κοιτάξουμε κατάματα: η ψυχική εξάντληση των εφήβων, η πίεση της επίδοσης, η μοναξιά που μπορεί να υπάρχει ακόμη και μέσα σε γεμάτα σπίτια, η βία της σύγκρισης, η αδυναμία μας να καταλάβουμε έγκαιρα πόσο βαθιά μπορεί να πονά ένα παιδί που συνεχίζει να λειτουργεί «κανονικά».

Δύο κορίτσια 17 ετών έφτασαν να πιστέψουν πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος και έκαναν το απονενοημένο και σχεδόν αμέσως μετά, η δημόσια συζήτηση μετακινήθηκε από το «πώς φτάσαμε εδώ» στο «τι έγραφε το σημείωμα».

Screenshots, αποσπάσματα, λεπτομέρειες, τίτλοι, reposts, stories ακόμα κι από γονείς που είπαν να κάνουν content τις τελευταίες λέξεις ενός παιδιού που άφησε τη ζωή του σε μια ταράτσα κι ενώ ένα ακόμα πλάσμα 17 ετών χαροπαλεύει. Σαν να ξεχάσαμε ότι πίσω από αυτές τις λέξεις υπήρχε ένα παιδί σε απόγνωση.

Η παρέμβαση από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» ήταν ίσως η πιο ανθρώπινη στιγμή μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο: «Μην μοιράζεσαι τις τελευταίες σκέψεις ενός παιδιού».

Ο οργανισμός προειδοποίησε ότι η αναπαραγωγή προσωπικών σημειωμάτων και λεπτομερειών δεν είναι ενημέρωση, μπορεί να επιβαρύνει οικογένειες και φίλους, αλλά και να λειτουργήσει επικίνδυνα για άλλα ευάλωτα παιδιά.

Ίσως εκεί βρίσκεται και όλη η ουσία της τραγικής αυτής είδησης, που αν έχεις παιδιά, αν μεγαλώνεις κορίτσια, την κουβαλάς διπλά και τριπλά στη σκέψη σου.

Δεν χρειάζεται να διαβάσουμε τις τελευταίες σκέψεις ενός παιδιού για να καταλάβουμε ότι κάτι μέσα μας, ως κοινωνία, έχει σπάσει.

Γιατί την πίεση αυτή, με διαφορετικό τρόπο, την έχουμε περάσει σχεδόν όλοι. Κάποιους τούς αρρώστησε σωματικά. Άλλους τους λύγισε ψυχικά. Κάποιοι έμαθαν να λειτουργούν με άγχος τόσο βαθύ, που το πέρασαν για φυσιολογικό. Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η αξία μας εξαρτάται από το αν θα πετύχουμε, από το αν θα αντέξουμε, από το αν θα φανούμε «αρκετοί».

Και τα σημερινά παιδιά το βιώνουν αυτό ακόμη πιο έντονα. Ιδιαίτερα τα κορίτσια μεγαλώνουν μέσα σε μια αόρατη εξάντληση. Πρέπει να είναι άριστες αλλά χαλαρές, όμορφες αλλά φυσικές, κοινωνικές αλλά προσεκτικές, φιλόδοξες αλλά όχι «υπερβολικές», χαρούμενες αλλά όχι προκλητικές, να αποδίδουν συνεχώς, να κρίνονται μόνιμα.

Οι Πανελλήνιες εξακολουθούν να παρουσιάζονται σαν μια τελική κρίση αξίας, τι ψέμα. Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να αισθάνεται πως η ζωή του τελειώνει σε μια σχολή, σε έναν βαθμό ή σε μια αποτυχία.

Κι αν έχουμε μια ευθύνη, τεράστια, εμείς, η δική μας γενιά γονιών είναι να σπάσουμε αυτό το DNA του φόβου και της σιωπής που πέρασε από γενιά σε γενιά σαν κάτι φυσιολογικό, να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα φοβούνται να πουν «δεν είμαι καλά», παιδιά που θα ξέρουν ότι η αγάπη δεν χάνεται όταν αποτυγχάνεις, ότι οι σχολές θα είναι πάντα εκεί. Η ζωή τους όμως όχι.

Γιατί η αλήθεια είναι πως ένα «μην αγχώνεσαι» δεν λύνει το άγχος, δεν εξαφανίζει την πίεση που νιώθει ένας έφηβος όταν πιστεύει ότι κουβαλά στις πλάτες του όλες τις προσδοκίες του κόσμου.

Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο ουσιαστικό: η παρουσία και η αποδοχή. Η αίσθηση ότι ακόμη κι αν όλα πάνε λάθος, υπάρχει κάποιος που θα μείνει δίπλα σου χωρίς όρους.

Η αγάπη δεν θεραπεύει μαγικά τα πάντα αλλά μπορεί να γίνει το σημείο από το οποίο ένα παιδί θα κρατηθεί για να μη χαθεί.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μόνο που αξίζει να μείνει από αυτή την τραγωδία. Όχι οι τελευταίες λέξεις ενός παιδιού. Αλλά η δική μας ευθύνη να μην αφήσουμε άλλα παιδιά να πιστέψουν πως δεν έχουν άλλη επιλογή.

Η 19χρονη Μυρτώ στο Αργοστόλι πέθανε μόνη αλλά από πότε το «φεύγω» έγινε πιο εύκολο από το «σώζω»;

^{Για κάθε παιδί που χρειάζεται να μιλήσει, η Εθνική Γραμμή SOS 1056 λειτουργεί δωρεάν, ανώνυμα, 24 ώρες το 24ωρο, με εξειδικευμένους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς.}