Οι σιωπηλές συνήθειες που κλονίζουν τη σχέση με το παιδί σου, σύμφωνα με parenting coach

Αν έχεις παιδί, ειδικά στην ηλικία των 12 έως 16 ετών, ξέρεις ήδη πως αυτή η περίοδος δεν είναι πάντα εύκολη, το αντίθετο. Μεγαλώνει, αλλάζει, διεκδικεί περισσότερο χώρο και ανεξαρτησία και πολλές φορές μοιάζει να απομακρύνεται ακριβώς τη στιγμή που εσύ προσπαθείς περισσότερο να το πλησιάσεις.

Προσπαθώντας να βρεις τρόπο επικοινωνίας μαζί του, είναι εύκολο να πέσεις στην παγίδα των «μεγάλων συζητήσεων», των συνεχών συμβουλών και των διορθώσεων. Να προσπαθείς να προλάβεις ένα λάθος, να εξηγήσεις για ακόμη μία φορά τι πρέπει να κάνει ή να βρεις τον σωστό τρόπο για να διαχειριστείς μια δύσκολη συμπεριφορά.

Νέα έρευνα αποκαλύπτει πώς η αυστηρή πειθαρχία μπορεί να επηρεάσει το παιδί σου κατά την εφηβεία

Όμως, σύμφωνα με την parenting coach Helen Zimprich, η ουσιαστική σχέση με το παιδί δεν κρίνεται σε αυτές τις μεγάλες και έντονες στιγμές. Δεν είναι μία σημαντική συζήτηση που θα καθορίσει αν το παιδί θα νιώθει κοντά σου.

Η σχέση χτίζεται πολύ πιο αθόρυβα, εστιάζοντας στον τρόπο που το ακούς όταν σου μιλάει, στο αν αφήνεις το κινητό στην άκρη για να του δώσεις την προσοχή σου, στο πώς αντιδράς όταν κάνει ένα λάθος, στο αν του δείχνεις ότι μπορεί να έρθει σε εσένα ακόμη και όταν φοβάται ότι θα το κρίνεις. Και το ίδιο ακριβώς ισχύει και από την άλλη πλευρά: η σύνδεση μπορεί να φθείρεται χωρίς να το καταλάβεις, μέσα από μικρές συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται κάθε μέρα.

Η φυσική παρουσία χωρίς αληθινή προσοχή

Το να βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο με το παιδί σου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι πραγματικά μαζί του. Μπορεί να είσαι δίπλα του αλλά το μυαλό σου να βρίσκεται στη δουλειά, στο κινητό ή σε όλα όσα πρέπει να προλάβεις μέσα στην ημέρα. Η Helen Zimprich, λέει αυτό που λίγο πολύ γνωρίζεις: όταν η προσοχή σου είναι διασπασμένη, ο χρόνος που μοιράζεστε παύει να καταγράφεται μέσα του ως συναισθηματική σύνδεση. Δεν χρειάζονται απαραίτητα πολλές ώρες. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να νιώθει ότι, όταν του μιλάς, είσαι πραγματικά εκεί και το ακούς.

Η τάση να λύνεις κάθε πρόβλημα πριν προλάβει να προσπαθήσει

Η ανάγκη να προστατεύσεις το παιδί σου είναι απολύτως φυσιολογική. Όταν όμως σπεύδεις να δώσεις έτοιμη λύση σε κάθε δυσκολία, πριν ακόμη προλάβεις να σκεφτείς τι μπορεί να κάνει μόνο του, του στερείς πολύτιμες ευκαιρίες να δοκιμάσει, να αποτύχει και να ξαναπροσπαθήσει. Η Zimprich επισημαίνει ότι η υπερβολική παρέμβαση μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης και της αυτονομίας. Μερικές φορές, λοιπόν, το πιο βοηθητικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γονιός είναι να μην απαντήσει αμέσως, αλλά να ρωτήσει: «Εσύ τι πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις;».

«Θέλω τόσο πολύ να το δοκιμάσω»: Πώς το TikTok μπορεί να επηρεάσει τι τρώει το έφηβο παιδί σου

Η καταφυγή στη σιωπή αντί για την ουσιαστική συζήτηση

Δεν είναι πάντα εύκολο να ανοίξεις μια ουσιαστική συζήτηση με ένα παιδί, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται στην εφηβεία. Κι όμως, σύμφωνα με την ειδικό, η επικοινωνία δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε πρακτικά ζητήματα, όπως το σχολείο, τα μαθήματα, οι υποχρεώσεις ή το αν γύρισε στην ώρα του. Όταν αποφεύγεις συστηματικά τις ερωτήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε μια πιο ουσιαστική κουβέντα, το παιδί μπορεί να πάρει το μήνυμα ότι κάποια θέματα είναι δύσκολο ή ανεπιθύμητο να συζητηθούν στο σπίτι. Και όταν αυτό επαναλαμβάνεται, είναι πιθανό να αρχίσει να κρατά για τον εαυτό του όσα πραγματικά το απασχολούν.

Η παρορμητική αντίδραση αντί για τη ζυγισμένη ανταπόκριση

Όλοι οι γονείς έχουν στιγμές που θυμώνουν, εκνευρίζονται ή αντιδρούν πιο έντονα απ' όσο θα ήθελαν. Το ζητούμενο είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται αυτές τις στιγμές. Η Helen Zimprich υπογραμμίζει τη σημασία του να μην αντιδράς παρορμητικά κάθε φορά που το παιδί κάνει κάτι που σε ενοχλεί. Όταν το πρώτο σου αντανακλαστικό είναι οι φωνές, η επίπληξη ή η έντονη κριτική, το παιδί μπορεί να αρχίσει να αισθάνεται ότι δεν είναι ασφαλές να μιλήσει ανοιχτά για όσα σκέφτεται ή για τα λάθη του.

Η διατήρηση των χθεσινών διαφωνιών

Ένας καβγάς μπορεί να τελειώσει αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τελειώνει και η ένταση που τον συνοδεύει. Όταν κάθε νέα διαφωνία φέρνει στην επιφάνεια παλιότερα λάθη και προηγούμενες συγκρούσεις, το παιδί ίσως αισθάνεται ότι τίποτα δεν ξεχνιέται και ότι κάθε καινούργιο λάθος θα προστεθεί σε μία διαρκώς μεγαλύτερη λίστα. Σύμφωνα με την ειδικό, η μεταφορά των παλιών συγκρούσεων στο σήμερα κρατά και τις δύο πλευρές σε άμυνα και μπορεί σταδιακά να φθείρει την εμπιστοσύνη. Το να αφήνεις μια διαφωνία να τελειώνει και να δίνεις χώρο για μια νέα αρχή είναι εξίσου σημαντικό με το να βάζεις όρια.

Η παράλειψη να εκφράζεις την αγάπη σου με λόγια

Οι περισσότεροι γονείς θεωρούν αυτονόητο ότι το παιδί τους γνωρίζει πόσο πολύ το αγαπούν. Όμως, όπως επισημαίνει η Zimprich, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι την εισπράττει με τον ίδιο τρόπο. Ένα «σ' αγαπώ», μια αγκαλιά, ένα «είμαι περήφανη για σένα» ή ακόμη και ένα απλό «χαίρομαι που είσαι εδώ» μπορεί να μοιάζει ασήμαντο μέσα στην καθημερινότητα, αλλά έχει τη δύναμη να υπενθυμίζει στο παιδί ότι η αξία του δεν εξαρτάται από το αν τα πήγε καλά, αν ήταν υπάκουο ή αν έκανε όλα όσα του ζήτησες.

Οι εργασίες έγιναν πιο εύκολες με την AI αλλά οι έφηβοι παραδέχονται ότι χάνουν κάτι σημαντικό

Η έλλειψη κοινού σκοπού και αξιών

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει για το πόσο σημαντικά είναι τα όρια; Το παιδί τα χρειάζεται όπως κι ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο θα καταλάβει ποιος ή τι θέλει να γίνει. Η Helen Zimprich συνδέει αυτή την ανάγκη με την αίσθηση ότι ανήκει σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του και μεγαλώνει με αξίες που του δίνουν έναν προσανατολισμό. Αυτό μπορεί να αφορά την οικογένεια, την πίστη, την προσφορά στους άλλους, την υπευθυνότητα ή οποιεσδήποτε αρχές θεωρεί σημαντικές η κάθε οικογένεια. Δεν σημαίνει ότι ο γονιός πρέπει να κάνει διαρκώς «μαθήματα αξιών» όμως, είναι σημαντικό να βλέπει το παιδί αυτές τις αξίες να εφαρμόζονται στην πράξη, μέσα στην καθημερινότητα της οικογένειας.