Δεν γίνεται κάθε καλοκαίρι να χρειαζόμαστε νέους ήρωες πυροσβέστες

«Δεν είχαμε ακόμα μεγάλες φωτιές». Ήταν μια φράση που ακούστηκε τις προάλλες στο γραφείο, όσο βλέπαμε τις εικόνες από τις καταστροφικές πυρκαγιές που έκαιγαν την Ευρώπη και κανείς δεν τη βρήκε παράξενη.

Γιατί στην Ελλάδα έχουμε μάθει να μετράμε το καλοκαίρι με τις φωτιές. Σαν να είναι στάδιο της εποχής, σαν να περιμένουμε τη στιγμή που οι φλόγες θα εμφανιστούν και θα μας υπενθυμίσουν ότι «ήρθε η ώρα».

Οκτώ χρόνια μετά το Μάτι, εκεί που άνθρωποι κάηκαν λίγα χιλιόμετρα έξω από το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας, εξακολουθούμε να ζούμε με το ίδιο συλλογικό άγχος. Κοιτάμε τον καιρό, τους ανέμους, τους χάρτες επικινδυνότητας και περιμένουμε πότε θα ανάψει η επόμενη μεγάλη φωτιά και δυστυχώς, σχεδόν πάντα, περιμένουμε και κάτι ακόμα.

Τους ήρωές μας.

Τους πιλότους των Canadair που απογειώνονται γνωρίζοντας ότι κάθε αποστολή μπορεί να είναι η τελευταία τους. Τους πυροσβέστες που μπαίνουν μέσα στις φλόγες για να σώσουν ανθρώπους, σπίτια και δάση. Τους εθελοντές που αφήνουν τις οικογένειές τους για να σταθούν δίπλα τους.

Μόνο που χθες η χώρα θρήνησε ακόμη τρεις ανθρώπους.

Στη μεγάλη φωτιά της Κρήτης, δύο πυροσβέστες, 58 και 25 ετών, εγκλωβίστηκαν μέσα στο μέτωπο της πυρκαγιάς στην περιοχή Κρύα Βρύση, επέβαιναν σε πυροσβεστικό όχημα και, σύμφωνα με το ρεπορτάζ έχασαν τον προσανατολισμό τους εξαιτίας των πυκνών καπνών. Δεν πρόλαβαν ούτε να ζητήσουν βοήθεια. Οι σοροί τους εντοπίστηκαν λίγο αργότερα από συνάδελφό τους, έξω από το όχημα.

Ο νεότερος είχε μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργαζόταν ως εποχικός πυροσβέστης.

Ο 58χρονος καταγόταν από το Γερακάρι και ήταν γνωστός για τη διαχρονική προσφορά του στην τοπική κοινωνία, έχοντας διατελέσει και πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου.

Λίγες ώρες αργότερα, στο Γύθειο, ο 27χρονος υποδιοικητής της Πυροσβεστικής στην περιοχή, που συντόνιζε τις επιχειρήσεις στην περιοχή του Αγερανού, εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις του. Δεν έφερε εγκαύματα, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ήταν ένας νέος άνθρωπος που είχε εισαχθεί στη Σχολή Πυροσβεστών το 2017, συνέχισε στη Σχολή Αξιωματικών και μόλις πριν από έναν χρόνο είχε τοποθετηθεί στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Γυθείου.

Δεν μιλάμε απλά για τρεις νεκρούς πυροσβέστες. Μιλάμε για τρεις ζωές, τρεις οικογένειες,τρεις ανθρώπους που έφυγαν προσπαθώντας να προστατεύσουν όλους τους υπόλοιπους.

Όταν μια χώρα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι νέους ήρωες για να επιβιώσει, τότε κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι φυσιολογικό να θρηνούμε ξανά και ξανά ανθρώπους που έκαναν απλώς τη δουλειά τους. Κι αν υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από την ίδια τη φωτιά, είναι η συνήθεια, είναι όταν η τραγωδία μετατρέπεται σε κανονικότητα.

Όταν ακούμε «υψηλός κίνδυνος πυρκαγιάς» και δεν μας κάνει εντύπωση. Όταν βλέπουμε έναν πιλότο ή έναν πυροσβέστη να φεύγει για το μέτωπο και σκεφτόμαστε ότι ίσως να μη γυρίσει.

Όταν οι καμένες εκτάσεις, οι εκκενώσεις και οι απώλειες γίνονται το αναμενόμενο σκηνικό κάθε Ιουλίου και κάθε Αυγούστου.

Δεν πρέπει να μάθουμε να ζούμε έτσι. Δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι η φωτιά είναι το αναπόφευκτο καλοκαίρι μας. Ούτε ότι ο θάνατος είναι το αναπόφευκτο κόστος της αποστολής αυτών των ανθρώπων.

Το λιγότερο που χρωστάμε στους ανθρώπους που χάθηκαν δεν είναι η ευγνωμοσύνη μας, είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να μη χρειαστεί, το επόμενο καλοκαίρι, να προσθέσουμε άλλα ονόματα στη λίστα των ηρώων.

01

02