Η κακαβιά συναντά το leche de tigre και η αθηναϊκή σαλάτα το sushi rice στη Λίμνη της Βουλιαγμένης

Το σκηνικό στη λίμνη της Βουλιαγμένης δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, αφού έστω και μία φορά να το έχει επισκεφθεί κανείς, το καθηλωτικό θέαμα θα μείνει για πάντα χαραγμένο στο μυαλό του. Φυσικά και την ημέρα, αλλά ιδίως το βράδυ, με τα φώτα να πέφτουν στους θηριώδεις βράχους και εκείνοι με τη σειρά τους να καθρεπτίζονται στα σκοτεινά νερά της λίμνης, το θέαμα είναι το λιγότερο υποβλητικό.

Ανοικτές φωτιές και twisted νοσταλγία από τον Θοδωρή Παπανικολάου σε μία ειδυλλιακά κρυφή παραλία

Μέσα σε αυτό το γεωλογικό θαύμα και ακριβώς δίπλα στα πάντα ζεστά νερά της λίμνης, ένα κομψό ξύλινο deck περιμένει να χαρίσει στιγμές γευστικής απόλαυσης με την υπογραφή του ταλαντούχου διεθνούς σεφ John Skotida και σε εκτέλεση μίας εξαιρετικής ομάδας με επικεφαλής τον προσηνή και ικανότατο Ιωάννη Αλίμπαλη, ενώ τα νήματα της συνολικής εμπειρίας κινεί ο πολυσχιδής Γιάννης Κοριζής σε ρόλο restaurant manager.

Το δεύτερο Four Seasons ξενοδοχείο της χώρας μας άνοιξε τις πόρτες του στο νησί των ανέμων

Εδώ η βραδιά ξεκινά ιδανικά νωρίς, ώστε να προλάβεις να δεις τις αλλαγές του φωτός και τα χρώματα του ουρανού να αντανακλώνται στα ήσυχα νερά, και φυσικά να βγάλεις τις απαραίτητες φωτογραφίες, αφού το σκηνικό αυτό είναι απόλυτα insta-worthy, όπως άλλωστε όμως και τα πιάτα του μενού, που -καθώς δοκιμάσαμε πολλά- έχω να δηλώσω πως πραγματικά θα δυσκολευτώ να αφήσω έξω πιάτα από το συγκεκριμένο άρθρο.

Ο John Skotidas, με την πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και την εξαιρετικά επιτυχημένη διεθνή πλέον καριέρα, αποτελεί έναν σεφ που το fusion είναι μέρος της προσωπικότητας και της ζωής του. Μισός Έλληνας, μισός Φιλιππινο-Κινέζος, μεγαλωμένος στον Παναμά, μεγάλωσε σε ένα τραπέζι όπου υπήρχε μουσακάς δίπλα σε kung pao chicken, πώς θα μπορούσε αυτό να μην αποτελεί τη βάση της μαγειρικής του;

Φέτος λοιπόν το μενού του στο Abra Ovata ακολουθεί στη λογική της sui generis κουζίνας του και παντρεύει ελληνικά υλικά και στοιχεία με ασιατικές και λατινοαμερικανικές πινελιές αλλά και διεθνείς λεπτομέρειες. Η αρχή γίνεται απαραιτήτως με ένα cocktail από τα signature (το εικονιζόμενο Greek Sour με τσίπουρο, γλυκό βερμούτ και κρέμα από καϊμάκι είναι εξαιρετική επιλογή για starter), καθώς το σηκώνει απολύτως το κλίμα και εν συνεχεία τον πρώτο λόγο έχει το κρασί από μία επαρκώς ενημερωμένη λίστα.

Εννοείται πως το δείπνο μας πρέπει να ξεκινήσει με το χειροποίητο ψωμί, προζυμένιο και focaccia, συνοδευόμενο από ταραμά με kaffir lime, βούτυρο hoisin και την ωραιότερη τυροκαυτερή της Αθήνας αυτή τη στιγμή με gochujang (κορεάτικη πάστα από chilli peppers) και καμένες κόκκινες πιπεριές.

Η καλή μέρα από την αρχή φαίνεται και η εκδοχή του Σκοτίδα για την αθηναϊκή σαλάτα (που τόσο έχει παίξει τελευταία προς μεγάλη προσωπική μου χαρά) θέλει καβούρι και αυγοτάραχο πάνω σε μία τραγανή μπουκιά από sushi rice, με την πρόταση να παίζει έξυπνα το παιχνίδι των υφών και να κερδίζει στα σημεία της γεύσης χωρίς να χάνεις στιγμή το καβούρι.

Επίσης πολύ δυνατό πιάτο (απόλυτο must order) το λαβράκι ceviche με αριστοτεχνικές οξύτητες μεν αλλά και όμορφα δημιουργική διάθεση δε, αφού εδώ τα συστατικά της ελληνικής κακαβιάς μπλέκονται με το leche de tigre και βάζουν εύκολα τα γυαλιά στα μισά fusion ceviche της πόλης.

Θα μείνω λίγο ακόμη στα ωμά για την κόκκινη γαρίδα κοιλάδος με το tom yum που κάνουν ένα πολύ γευστικό πάντρεμα Ταϊλάνδης και Ελλάδος, με το στοιχείο του καυτερού να μένει σε απολύτως επιτρεπτό ελληνικό πλαίσιο.

Επόμενη στάση -σε ζεστό πλέον πιάτο- τα επικά μύδια που, εκτός από άκρως εντυπωσιακή εικόνα, έρχονται ντυμένα με ένα βούτυρο από aji amarillo (περουβιανή καυτερή πιπιεριά) και τραγανά κομμάτια προζυμένιου ψωμιού και αποτελούν ένα από τα πιο δυνατά πιάτα του μενού. Το ψωμί το βουτάς στη σάλτσα και δεν σταματάς εάν δεν τελειώσουν τα μύδια – και η σάλτσα. Προσωπικά εάν μου έβαζες δίπλα και τηγανητές πατάτες νομίζω θα ήμουν ακόμη εκεί!

Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει το λαβράκι tempura με άγρια χόρτα εποχής, που περιχύνεται με soya broth, και δίπλα ένα ωραίο sticky rice, και αποτελεί ένα πολύ ολοκληρωμένο κυρίως με ωραίες υφές και πολύ σωστό ψήσιμο, χωρίς καθόλου να στεγνώνει.

Προσωπικά όμως, και εάν έπρεπε να επιλέξω ένα, η ψήφος μου πάει στην best seller paella θαλασσινών, που γίνεται στο κλασσικό σκεύος και πρέπει να ξύσεις τον πάτο για να πάρεις όλη τη γεύση και την εμπειρία. Το aioli από aji amarillo και εδώ δίνει τις σωστές εντάσεις και το πιάτο είναι συνολικά και από μόνο του επαρκής λόγος για να βρεθείς εδώ.

Εάν δεν είσαι φίλος των θαλασσινών, το παπί με hoisin κεράσι, shiso και μία σως από τα κόκκαλα της πάπιας, η οποία έρχεται πολύ λαχταριστή και σε ζουμερό φιλέτο στήθος και σε ξεροψημένο μπουτάκι, είναι σίγουρα μία πάρα πολύ καλή επιλογή, που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.

Δεν υπάρχει περίπτωση να φύγεις -καμία όμως περίπτωση- εάν δεν φας έστω μία μπουκιά από το υπερμέγεθες Paris Brest με διάφορες υφές από φιστικί και παγωτό badam (κάτι σαν αμύγδαλο που βγάζει έντονα το άρωμα της βανίλιας και των ξηρών καρπών) που φτιάχνει η pastry chef Καλλιόπη Μάρου και είναι ένα από τα καλύτερα γλυκά που δοκίμασα αυτή τη σεζόν… και εάν με παρακολουθείς στα social, νομίζω ξέρεις ήδη πως πραγματικά έχω φάει πολλά!

Για να βλέπεις τα πράγματα τη στιγμή που συμβαίνουν και για backstage υλικό συντονίσου με το @kounelly στο IG.