Αν οι γονείς σου σε αγαπούσαν αλλά δεν ήσουν προτεραιότητα, έχεις αυτές τις 7 συνήθειες ως ενήλικας

Το να μεγαλώνεις σε ένα περιβάλλον όπου η αγάπη θεωρείται δεδομένη δεν σημαίνει αυτόματα ότι νιώθεις και προτεραιότητα.

Μπορεί οι γονείς σου να σε αγαπούσαν ειλικρινά, να σου παρείχαν τα πάντα και να ήθελαν το καλύτερο για εσένα, αλλά την ίδια στιγμή τα συναισθήματα, οι επιθυμίες και η φωνή σου να έμπαιναν συστηματικά σε δεύτερη μοίρα.

Αν βίωσες αυτή την αθόρυβη απόσταση, πιθανότατα έμαθες από μικρή ηλικία να χαμηλώνεις τις προσδοκίες σου, να βάζεις τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές σου ή να προσπαθείς διπλά απλά και μόνο για να τραβήξεις την προσοχή τους. Αυτοί οι μηχανισμοί επιβίωσης δεν εξαφανίζονται μεγαλώνοντας - μετατρέπονται σε ενήλικες συνήθειες που διαμορφώνουν αθόρυβα την αυτοεκτίμησή σου και τον τρόπο που σχετίζεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου.

Αυτό ακριβώς εξετάζει η Zayda Slabbekoorn, senior editorial strategist με σπουδές στις κοινωνικές σχέσεις,μέσα από επτά συνήθειες που, όπως περιγράφει στο άρθρο της, μπορεί να χαρακτηρίζουν ανθρώπους οι οποίοι ένιωθαν αγαπητοί ως παιδιά, χωρίς όμως να αισθάνονται ότι αποτελούσαν πάντα προτεραιότητα για τους γονείς τους.

8 συνήθειες που μπορεί να έχεις ως ενήλικας αν μεγάλωσες με συναισθηματικά απαιτητικούς γονείς

Από την τάση να αναλύεις υπερβολικά κάθε λεπτομέρεια στις σχέσεις σου μέχρι τη δυσκολία να εκφράσεις τις ανάγκες σου ή να ζητήσεις βοήθεια, αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να κρύβουν μια βαθύτερη ανάγκη για αποδοχή και συναισθηματική ασφάλεια. Φυσικά, δεν βιώνουν όλοι οι άνθρωποι τις παιδικές τους εμπειρίες με τον ίδιο τρόπο ούτε σημαίνει ότι το παρελθόν καθορίζει αναπόφευκτα το μέλλον τους. Το να αναγνωρίσεις, όμως, κάποια από αυτά τα μοτίβα στον εαυτό σου μπορεί να γίνει μια αφορμή να κατανοήσεις καλύτερα τις ανάγκες σου και τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεσαι με τους άλλους.

Αναλύεις υπερβολικά κάθε λεπτομέρεια στις σχέσεις σου

Αν μεγάλωσες νιώθοντας ότι έπρεπε να προσπαθείς για να κερδίσεις την προσοχή των γονιών σου, μπορεί σήμερα να είσαι ιδιαίτερα ευαίσθητος στα σημάδια απόστασης στις σχέσεις σου. Ακόμη κι αν ξέρεις ότι ο σύντροφός σου σε αγαπά, ίσως δυσκολεύεσαι να νιώσεις ασφάλεια χωρίς συχνή επιβεβαίωση. Έτσι, αναλύεις κάθε λεπτομέρεια, αλλάζεις τη συμπεριφορά σου για να αποφύγεις μια πιθανή σύγκρουση και αναρωτιέσαι διαρκώς αν έκανες κάτι λάθος. Αυτό δεν σημαίνει ότι αν υπεραναλύεις τις σχέσεις σου, έχεις απαραίτητα βιώσει μια τέτοια παιδική εμπειρία, σύμφωνα με την Zayda Slabbekoorn. Αν, όμως, ο φόβος της απόρριψης επανέρχεται συχνά, ίσως αξίζει να αναρωτηθείς αν πίσω από αυτόν κρύβεται η ανάγκη σου να νιώθεις ότι δεν πρόκειται να χάσεις τη θέση σου στη ζωή κάποιου άλλου.

Προσπαθείς να ικανοποιείς τους πάντες

Το να θέλεις να βοηθάς τους ανθρώπους γύρω σου είναι θετικό. Όταν, όμως, αισθάνεσαι ότι πρέπει να τους ευχαριστείς όλους για να σε αγαπούν, η καλοσύνη μπορεί να μετατραπεί σε εξάντληση. Αν μεγάλωσες νιώθοντας ότι δεν είχες πάντα την προσοχή που χρειαζόσουν, ίσως έμαθες να προσαρμόζεσαι στις διαθέσεις των άλλων. Μπορεί να ήσουν το «εύκολο» παιδί, εκείνο που δεν διαμαρτυρόταν, δεν ζητούσε πολλά και προσπαθούσε να μην προκαλεί προβλήματα. Σήμερα, μπορεί να δυσκολεύεσαι να πεις «όχι», να αισθάνεσαι ενοχές όταν θέτεις όρια και να βάζεις τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές σου. Ίσως, βαθιά μέσα σου, πιστεύεις ότι για να είσαι αγαπητός πρέπει να είσαι πάντα διαθέσιμος, ευχάριστος και πρόθυμος. Όταν, όμως, προσπαθείς διαρκώς να μην απογοητεύεις κανέναν, υπάρχει ο κίνδυνος να χάσεις την επαφή με όσα θέλεις πραγματικά εσύ.

Μεγάλωσες με υπέροχους γονείς; Τότε σίγουρα σου έμαθαν αυτές τις τρεις φράσεις

Κρύβεις τα προβλήματά σου

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση που συνοδεύει τη συναισθηματική παραμέληση της παιδικής ηλικίας οδηγεί συχνά στην καταπίεση των συναισθημάτων. Αντί να εκφράζουν ανοιχτά όσα τους απασχολούν, οι ενήλικες πλέον καταπιέζουν τις ανάγκες τους από τον φόβο μήπως θεωρηθούν απαιτητικοί ή «βάρος» για τους άλλους. Έχοντας συνηθίσει από μικροί να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, συνεχίζουν ασυνείδητα να κάνουν το ίδιο στον εαυτό τους και στις ενήλικες σχέσεις τους.

Απομονώνεσαι όταν τα πράγματα δυσκολεύουν

Ενώ τα παιδιά που μεγάλωσαν με παρόντες και υποστηρικτικούς γονείς έμαθαν να ζητούν βοήθεια όταν δυσκολεύονται, ένα παιδί που δεν ένιωσε προτεραιότητα έμαθε να υποφέρει σιωπηλά και να τα βγάζει πέρα μόνο του. Έτσι, στην ενήλικη ζωή, αντί να στηριχτούν στο περιβάλλον τους όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, φορτώνονται όλη την πίεση μόνοι τους, κρυβόμενοι πίσω από μια μη βιώσιμη εικόνα «τελειότητας» που εμποδίζει την ουσιαστική οικειότητα.

Μετράς την αξία σου μέσα από τις σχέσεις και τις επιτυχίες σου

Μια επιτυχημένη καριέρα, μια σταθερή σχέση ή η οικονομική ανεξαρτησία μπορούν να σου προσφέρουν ικανοποίηση και ασφάλεια. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αισθάνεσαι ότι πρέπει να πετυχαίνεις συνεχώς για να αξίζεις την αγάπη και την αναγνώριση; Αν, όταν ήσουν παιδί, δεν ένιωθες πάντα ότι λάμβανες τη συναισθηματική επιβεβαίωση που χρειαζόσουν, ίσως σήμερα αναζητάς την αξία σου μέσα από εξωτερικά επιτεύγματα. Μπορεί να προσπαθείς να είσαι ο καλύτερος στη δουλειά σου, να επιδιώκεις μια επιτυχημένη σχέση ή να αισθάνεσαι ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύεις πόσο ικανός και σημαντικός είσαι. Το να θέλεις να εξελίσσεσαι δεν είναι από μόνο του προβληματικό. Η δυσκολία εμφανίζεται όταν κάθε επιτυχία σού προσφέρει μόνο προσωρινή ανακούφιση και σύντομα νιώθεις ότι χρειάζεσαι την επόμενη απόδειξη πως αξίζεις.

5 πράγματα με τα οποία μεγάλωσες αν είσαι millennial & που τα σημερινά παιδιά δύσκολα καταλαβαίνουν

Αλλάζεις τον εαυτό σου για να ταιριάξεις στους άλλους

Μήπως συμφωνείς με απόψεις που δεν σε εκφράζουν, κρύβεις πλευρές της προσωπικότητάς σου ή προσαρμόζεις τη συμπεριφορά σου ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί σου; Η ανάγκη να ανήκεις κάπου είναι απολύτως ανθρώπινη. Όταν, όμως, φοβάσαι έντονα την απόρριψη, μπορεί να καταλήγεις να εγκαταλείπεις σταδιακά τις δικές σου ανάγκες και πεποιθήσεις για να γίνεις αποδεκτός. Αν, ως παιδί, έμαθες ότι η ηρεμία στο σπίτι εξαρτιόταν από το αν ενοχλούσες ή διαφωνούσες, ίσως μεταφέρεις αυτή τη συνήθεια και στις ενήλικες σχέσεις σου. Μπορεί να αποφεύγεις τις αντιπαραθέσεις, να συμφωνείς για να διατηρείς την αρμονία και να προσπαθείς να γίνεις αυτό που πιστεύεις ότι οι άλλοι θέλουν από εσένα. Το τίμημα είναι ότι, ακόμη κι αν κερδίζεις την αποδοχή των γύρω σου, μπορεί να δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι σε αγαπούν για αυτό που πραγματικά είσαι.

'Οπως επισημαίνει η Zayda Slabbekoorn οι υγιείς σχέσεις δεν απαιτούν να συμφωνείς σε όλα ούτε να εγκαταλείπεις την προσωπικότητά σου για να χωρέσεις σε αυτές. Αντίθετα, σου επιτρέπουν να εκφράζεσαι με ειλικρίνεια, ακόμη κι όταν έχεις διαφορετική άποψη.

Αναζητάς διαρκώς κομπλιμέντα και επιβεβαίωση

Ένα κομπλιμέντο μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση. Αν, όμως, χρειάζεσαι διαρκώς να ακούς ότι είσαι όμορφος, ικανός, ενδιαφέρων ή αγαπητός, ίσως δυσκολεύεσαι να νιώσεις σιγουριά για τον εαυτό σου χωρίς την επιβεβαίωση των άλλων. Αν μεγάλωσες νιώθοντας ότι έπρεπε να προσπαθείς για να κερδίσεις την προσοχή, μπορεί να συνεχίζεις να αναζητάς αυτή την αναγνώριση και στην ενήλικη ζωή σου. Ίσως υποβαθμίζεις τα επιτεύγματά σου περιμένοντας από κάποιον να σε διαβεβαιώσει ότι είναι σημαντικά ή παρουσιάζεις τον εαυτό σου με τρόπο που πιστεύεις ότι θα προκαλέσει θαυμασμό. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι ματαιόδοξη. Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται ανασφάλεια ή μια βαθύτερη ανάγκη να νιώσεις ότι έχεις αξία για τους ανθρώπους γύρω σου.

Αν το παιδί σου δεν νιώθει πάντα ότι αποτελεί προτεραιότητα, αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι δεν το αγαπάς ή ότι θα αντιμετωπίσει οπωσδήποτε δυσκολίες στην ενήλικη ζωή του. Κανένας γονιός δεν μπορεί να είναι διαρκώς διαθέσιμος, να ανταποκρίνεται σε κάθε ανάγκη ή να αποφεύγει κάθε λάθος. Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική εμπειρία που προσφέρεις στο παιδί σου: αν νιώθει ότι μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του χωρίς φόβο, ότι θα το ακούσεις όταν δυσκολεύεται και ότι δεν χρειάζεται να είναι πάντα ήσυχο, επιτυχημένο ή βολικό για να αξίζει την αγάπη σου.

Μερικές φορές, η ουσιαστική σύνδεση δεν απαιτεί μεγάλες κινήσεις. Μπορεί να βρίσκεται σε λίγα λεπτά πραγματικής προσοχής, σε μια συζήτηση χωρίς περισπασμούς, σε ένα «πες μου τι σε στενοχώρησε» ή σε μια αγκαλιά όταν το παιδί σου δεν είναι στα καλύτερά του.