Γιατί δεν ζητάς ποτέ συγγνώμη από το παιδί σου, ακόμη κι όταν το πληγώνεις;

Μπορεί να είσαι ένας γονιός που κάνει τα πάντα για το παιδί του. Να θυσιάζεις τον χρόνο σου, να βάζεις τις ανάγκες σου σε δεύτερη μοίρα και να προσπαθείς με κάθε τρόπο να του προσφέρεις μια καλύτερη ζωή. Κι όμως, υπάρχει κάτι που ίσως σου φαίνεται πολύ πιο δύσκολο απ' όσο φαντάζεσαι: να του ζητήσεις συγγνώμη.

Ακόμη κι όταν έχεις κάνει λάθος, ακόμη κι όταν έχεις πει κάτι που το πλήγωσε ή έχεις αντιδράσει με τρόπο που αργότερα μετάνιωσες, μπορεί να δυσκολεύεσαι να πεις αυτές τις τόσο απλές λέξεις: «Συγγνώμη, έκανα λάθος».

Ίσως θεωρείς ότι δεν χρειάζεται να απολογηθείς επειδή είσαι ο γονιός του. Ίσως πιστεύεις ότι οι θυσίες που έχεις κάνει για εκείνο είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν τις στιγμές που δεν φέρθηκες σωστά. Ή μπορεί απλώς να μην έχεις μάθει να αναγνωρίζεις τα λάθη σου απέναντι στο παιδί σου.

Γιατί, λοιπόν, δυσκολεύεσαι τόσο να ζητήσεις συγγνώμη από το παιδί σου;

Αν οι γονείς σου σε αγαπούσαν αλλά δεν ήσουν προτεραιότητα, έχεις αυτές τις 7 συνήθειες ως ενήλικας

Όταν θεωρείς ότι ο γονιός δεν χρειάζεται να απολογείται

Μία από τις πιθανές εξηγήσεις σύμφωνα με το psychology today βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι την εξουσία και τις οικογενειακές σχέσεις. Σκέψου, για παράδειγμα, αν καθυστερήσεις σε ένα ραντεβού ή στη δουλειά σου, θεωρείς σχεδόν αυτονόητο ότι θα ζητήσεις συγγνώμη. Αν, όμως, είσαι εσύ το αφεντικό προφανώς και δεν νιώθεις τη ανάγκη να απολογηθείς.

Ίσως, χωρίς να το συνειδητοποιείς, μεταφέρεις αυτή τη λογική και μέσα στην οικογένειά σου. Θεωρείς ότι, επειδή έχεις τον γονεϊκό ρόλο, έχεις και το δικαίωμα να ορίζεις τους κανόνες, χωρίς να χρειάζεται να τους ακολουθείς πάντα εσύ. Σαν να υπάρχει μια άτυπη ιεραρχία στην οποία έχεις τον τελευταίο λόγο. Ωστόσο, η οικογένεια δεν είναι - ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι - μια σχέση εξουσίας στην οποία εσύ δίνεις εντολές και το παιδί σου οφείλει να υπακούει. Γι΄αυτό και το ζητάς συγγνώμη από το παιδί σου δεν σημαίνει ότι χάνεις την εξουσία σου ως γονιός. Σημαίνει ότι του δείχνεις πως ο σεβασμός είναι αμφίδρομος.

Μια άλλη συνηθισμένη αντίληψη είναι ότι οι θυσίες και οι προσφορές σου ως γονιού αποτελούν έναν λόγο για τον οποίο δεν χρειάζεται να απολογείσαι. Εργάζεσαι σκληρά, πληρώνεις τις σπουδές του, ή φροντίζεις να μη στερηθεί τίποτα. Μπορεί, λοιπόν, να σκέφτεσαι ότι έχεις κάνει ήδη αρκετά και ότι δεν χρειάζεται να σου ασκεί κανείς κριτική. Ο Franz Kafka, στο έργο του «Γράμμα στον Πατέρα», περιγράφει ακριβώς μια τέτοια σχέση. Αναφέρεται στον πατέρα του και στην πεποίθησή του ότι, επειδή είχε εργαστεί σκληρά για την οικογένεια και είχε προσφέρει στον γιο του οικονομική ασφάλεια και ελευθερία στις επιλογές του, δεν υπήρχε λόγος να του ασκηθεί κριτική.

Τα δύο αυτά πράγματα μπορούν να συνυπάρχουν. Η υλική προσφορά, οι θυσίες και η φροντίδα δεν αποτελούν αντάλλαγμα για την απουσία ευθύνης. Δεν μπορείς να θεωρείς ότι, επειδή έχεις προσφέρει τόσα στο παιδί σου, δικαιούσαι να μην παραδέχεσαι ποτέ ότι έκανες λάθος.

Οι κανόνες που ισχύουν για το παιδί σου, αλλά όχι για εσένα

Υπάρχει και μια ακόμη συμπεριφορά που μπορεί να δημιουργήσει βαθιά ρήγματα στη σχέση σου με το παιδί σου: τα δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Αναρωτήσου, μήπως ζητάς από το παιδί σου να ελέγχει τον θυμό του, ενώ εσύ φωνάζεις όταν εκνευρίζεσαι; Του ζητάς να παραδέχεται τα λάθη του, ενώ εσύ δυσκολεύεσαι να κάνεις το ίδιο; Περιμένεις να σου μιλά με σεβασμό, ακόμη κι όταν εσύ δεν του συμπεριφέρεσαι με τον ίδιο τρόπο; Προφανώς και η αντίληψη ότι εσύ μπορείς να θυμώνεις, να φωνάζεις ή να φέρεσαι άδικα, ενώ το παιδί σου οφείλει πάντα να δείχνει κατανόηση και να συμμορφώνεται, είναι πέρα για πέρα λάθος.

Το πρόβλημα είναι ότι, όταν μεγαλώνει σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μπορεί να μάθει να αμφισβητεί ακόμη και τα ίδια του τα συναισθήματα. Να αναρωτιέται αν έχει πραγματικά λόγο να στενοχωριέται ή αν απλώς είναι υπερβολικό. Και όταν δεν υπάρχει χώρος για μια ειλικρινή συζήτηση, η δυσαρέσκεια συσσωρεύεται και η απόσταση μεταξύ σας μεγαλώνει.

Μόλις το 3% των γονιών εμπιστεύεται το ένστικτό του και η πίεση να τα κάνεις όλα σωστά εξηγεί πολλά

Η συγγνώμη που δεν ζητάς μπορεί να το ακολουθεί για χρόνια

Ίσως θεωρείς ότι το παιδί σου θα ξεχάσει τις στιγμές που το πλήγωσες. Ότι μεγαλώνοντας θα καταλάβει πως ήσουν κουρασμένος, πιεσμένος ή ότι απλώς έκανες ό,τι μπορούσες με τα μέσα που είχες τότε. Κάποιες φορές μπορεί πράγματι να προσπεράσει ορισμένες συμπεριφορές σου, αποδίδοντάς τες στον χαρακτήρα σου ή στη γενιά στην οποία μεγάλωσες.

Άλλες φορές, όμως, οι πληγές είναι λίγο βαθύτερες. Μπορεί να μην του έχεις ζητήσει ποτέ συγγνώμη, αλλά εκείνο να συνεχίζει να κουβαλά ενοχές που δεν του ανήκουν. Να αισθάνεται ότι έπρεπε να είχε κάνει διαφορετικές επιλογές για να ικανοποιήσει τις δικές σου επιθυμίες ή να έχει μεγαλώσει πιστεύοντας ότι ευθύνεται για τις απογοητεύσεις σου. Και το πιο δύσκολο σύμφωνα με το psychology today είναι ότι, ακόμη κι αν βρει κατανόηση και συμπαράσταση από άλλους ανθρώπους, αυτό δεν μπορεί πάντα να αποκαταστήσει τη σχέση του μαζί σου.

Όταν ο άνθρωπος που το πλήγωσε αρνείται ότι έκανε κάτι λάθος, το παιδί μπορεί να αρχίσει να αμφισβητεί ακόμη και τη δική του μνήμη. Μήπως υπερέβαλε; Μήπως θυμάται διαφορετικά τα γεγονότα; Μήπως τελικά δεν δικαιούται τη συγγνώμη που περιμένει;

Οι σιωπηλές συνήθειες που κλονίζουν τη σχέση με το παιδί σου, σύμφωνα με parenting coach

Αυτή η αμφιβολία μπορεί να το δυσκολέψει να αποδεσμευτεί συναισθηματικά από όσα συνέβησαν.